Strona: www.zydowo.polanow.pl

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Elektrownia Żydowo to elektrownia szczytowo-pompowa znajdująca się w Żydowie w powiecie koszalińskim, w województwie zachodniopomorskim. Pierwsze wzmianki o możliwości energetycznego wykorzystania dwóch naturalnych zbiorników wodnych, jakimi są jezioro Kamienne i Kwiecko, położone blisko siebie i mające znaczną różnicę poziomów lustra wody pochodzą z lat 30. XX w. Pierwsze rozwiązanie projektowe zakładało budowę elektrowni szczytowo-pompowej o mocy 45 MW, wyposażonej w dwie turbiny Francisa o mocy 22,5 MW każda i dwie pompy o mocy 16 MW każda. Realizację tego projektu uniemożliwiła II wojna światowa. W okresie powojennym pierwsze opracowanie wykonano w listopadzie 1957 r. jako założenia projektowe. Rozpatrywano 3 warianty mocy elektrowni: 50, 100 i 150 MW. Do realizacji wybrano wariant 3. i w 1958 r. przystąpiono do wykonania projektu wstępnego, który zakończono w grudniu 1960 r. Od 1961 r. rozpoczęto prace nad projektem technicznym elektrowni. Budowę elektrowni rozpoczęto w 1966 r. a zakończono w 1971 r. W ciągu sekundy na łopatki turbin kierowanych jest 240 metrów sześciennych wody, dzięki czemu elektrownia może osiągać moc 156 MW. W ciągu nocnej nadwyżki energii w sieci dwa turbozespoły odwracalne ponownie wpompowują trzy miliony metrów sześciennych wody do górnego zbiornika.

Połączenie obu jezior stanowi idealne ukształtowanie terenu pod budowę elektrowni, która wykorzystywałaby te walory przyrodnicze obu zbiorników wodnych. Warto wiedzieć, iż Jezioro Kamienno (górne) to bezodpływowe jezioro pochodzenia polodowcowego. Naturalny poziom lustra wody w tym jeziorze wynosił 160 m npm. Po wybudowaniu elektrowni waha się między 158 m npm (co stanowi minimalny poziom eksploatacyjny) a 162 m npm. Przy takich zmianach poziomu lustra wody zmieniają się również inne parametry jeziora. Powierzchnia przy maksymalnym poziomie wynosi 99 ha natomiast przy poziomie minimalnym – 78 ha. Ilość wody zawarta między poziomami maksymalnym i minimalnym to ponad 3,5 mln m³. Jest to woda wykorzystywana energetycznie. Przy pracy elektrowni pełną mocą poziom wody w górnym zbiorniku obniża się w tempie około 90 cm/godz., natomiast przy pompowaniu wody do góry wzrasta o około 50 cm/godz. Oczywiste, że takie codzienne wahania poziomu prowadzą do erozji brzegów pomimo sztucznego ich umocnienia i po pewnym okresie eksploatacji nastąpić musi konieczność ich naprawy.

Natomiast przez dolne jezioro Kwiecko przepływa rzeka Radew, która jest naturalnym regulatorem bilansu wodnego układu dwóch jezior i elektrowni. U wypływu Radwi z jeziora postawiono zaporę z regulowanym jazem. Przymykanie i otwieranie tego jazu umożliwia utrzymanie ściśle określonych poziomów wody w obu jeziorach. Od ilości wody w jeziorach zależy wielkość tzw. spadu czyli odległości (w pionie) między lustrami wody obydwu zbiorników, a to z kolei ma wpływ na wielkość oddawanej mocy przez generatory. Zimą ze względu na duże ruchy lustra wody i ciągłe mieszanie się ze sobą warstw cieplejszych jeziora nie zamarzają całkowicie. Lód przykrywa jedynie zachodnią część jeziora dolnego (za wyspą) oraz środkową część jeziora górnego.

Elektrownia składa się z kilku elementów: kanału derywacyjnego poprowadzonego z jeziora Kamienno o długości 1300 m. Kanał ma przekrój odwróconego trapezu. Jego początkowy odcinek biegnie w wykopie. Za mostem z szosą Polanów – Bobolice przerzuconym nad kanałem teren opada i woda płynie w nasypie. Przed komorą wlotową do rurociągów kanał się rozszerza, tworząc zbiornik wyrównujący wahania poziomu wody. Z kolei komora wlotowa to zespół urządzeń łączących kanał z rurociągami. Są tu zasuwy awaryjne, których zadaniem jest odcięcie w sytuacjach krytycznych dopływu wody na turbiny, a także zastawki remontowe, którymi zakrywa się rurociągi w trakcie remontów. Natomiast każdy z turbozespołów jest połączony ze zbiornikiem górnym elektrowni własnym rurociągiem dosyłowym o średnicy 5 m (dla porównania najwyższy dopuszczony przepisami do ruchu na drogach publicznych pojazd może mieć do 4 m wysokości). Dopływając do turbiny natrafia na wirnik, którym obraca, a wraz z nim kręci generatorem produkującym prąd elektryczny.

Elektrownia jest dostępna do zwiedzania. W ostatnich latach powstała miejsce parkingowe na trasie nr 205. Zostało ono ulokowane przy kanale Elektrowni szczytowo-pompowej w Żydowie. Jest to miejsce, gdzie swobodnie może zatrzymać się samochód osobowy oraz autobus. Znajdują się tam zadaszone ławki i stoły.

Wyświetl większą mapę

Strona: www.port.darlowo.pl

Facebook:

E-mail:

Telefon: 94 314 51 85, 509 462 214

Na przystani zamontowano dwa pomosty pływające wyposażone w przyłącza wodne i energetyczne. Plusem cumowania w Darłowie są głębokości (głębokość toru: 5,5 m, głębokość portu: 4,0 m). Basen rybacki funkcjonuje w porcie, do którego mogą zawijać statki o zanurzeniu do 4 metrów. Żeglarze cumujący w marinie w cenie za postój mają zapewniony dostęp do prądu. Woda płatna według liczników. Rezydenci – właściciele cumujący swoje jachty na stałe w porcie w Darłowie za prąd płacą dodatkowo, zgodnie ze wskazaniem licznika. Na przystani dostępne są: WC, prysznic, pralnia, internet, prąd, woda pitna, parking, szkutnik. Stacja benzynowa znajduje się w odległości do 3 km.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Promenada Przyjaźni w Mielnie to nadmorski ciąg spacerowy o długości 1,5km, którego historia sięga 1908 r. Powstał w celu ochrony brzegu morskiego przed niszczącym działaniem wody. Na całej swojej długości promenada jest oświetlona, co pozwala na spacerowanie również po zmroku. Idąc bulwarem spacerujący mogą podziwiać piaszczyste plaże i morze, a także korzystać z oferty licznych ogródków gastronomicznych, lodziarni, kawiarni oraz różnego rodzaju sklepów. Można także odpocząć na ławkach stojących na deptaku lub udać się prosto na plażę jednym z zejść. Nad głównym wejściem na plażę przy ul. Kościuszki w Mielnie wybudowana została drewniana kładka z tarasami widokowymi, na których można odpocząć w ogródkach gastronomicznych i podziwiać piękne widoki na morze.

Przy wejściach na promenadę znajdują się podjazdy przystosowane dla osób niepełnosprawnych oraz wózków dziecięcych.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Różana Aleja Zakochanych to skrócona nazwa odnosząca się do dwóch, połączonych ze sobą deptaków usytuowanych na nadmorskim klifie: Alei Różanej oraz Alei Zakochanych.

W pierwszej z nich wyjątkową rolę odgrywa szczególnie jeden typ roślinności – róże. Rośnie tam blisko 150 gatunków tej rośliny, a także sporo egzotycznych krzewów. Umieszczono tam również dwie tematyczne tablice – z wyznaniami miłosnymi zapisanymi w kilkudziesięciu językach oraz zawierającą opisy symboliki różnych kwiatów.

Aleja Zakochanych słynie zaś z charakterystycznych rzeźb plenerowych. Pierwsza z nich została odsłonięta w 2010 r. To “Romeo i Julia” autorstwa Grzegorza Sztuki. Prezentuje parę zakochanych, młodych ludzi symbolizujących główne postacie dramatu Williama Szekspira. Poza wspomnianą rzeźbą pary z Werony w obrębie alei jest umieszczony jeszcze inny ciekawy obiekt – rzeźba przedstawiająca Małego Księcia i Różę. Następną rzeźbą, która zagości w alei jest Tadeusz i Zosia – mickiewiczowska para, która została wybrana na drodze losowania wśród turystów i mieszkańców Rewala.

 Alejki mają inspirować do wiecznej i prawdziwej miłości między dwojgiem ludzi. Tradycją miejscowości ma stać się coroczne odsłanianie kolejnych rzeźb zakochanych w szczególnym dniu 14 lutego.

Wyświetl większą mapę

Strona: http://lok.org.pl/

Facebook:

E-mail: biuro.zwszczecin@lok.org.pl

Telefon: 91 434 71 92, tel. kom. 508 024 021

Przystań położona w południowej części jeziora Dąbie, nastawiona głównie na łodzie motorowe. Pomosty wyposażone są w przyłącza, na miejscu działa również restauracja i sklep żeglarski.

Marina, głównie nastawiona na motorowodniaków, położona jest naprzeciw wyspy Czapli Ostrów, osłonięta od silnych północnych wiatrów. LOK oferuje miejsca postojowe przy pomostach drewnianych i betonowym nabrzeżu. Przystań dysponuje slipem dla małych jednostek. Pomosty są wyposażone w przyłącza, zatem można podładować akumulatory – opłata za ładowanie wliczona jest w cenę postoju. Na kei można również uzupełnić zbiorniki na wodę. Na przystani znajduje się restauracja – można tu zjeść smacznie i niedrogo. Ci, którzy będą potrzebowali części do wykonania drobnej naprawy na jachcie, mogą je kupić w miejscowym sklepie żeglarskim. Na przystani dostępne są również sanitariaty, parking i pole namiotowe. Stacja benzynowa znajduje się w odległości do 1 km od przystani.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Brama Wysoka w Darłowie pochodzi z XIV wieku. To murowany budynek, którego gabaryty odpowiadają nazwie. Jest jedną z niewielu pozostałości po średniowiecznym systemie obronnym miasta i jedyną zachowaną z czterech bram do Darłowa. Niegdyś do miasta wiodły  bramy: Wieprzańska od południa, Kamienna (zwana też Murowaną, Wysoką i Słupską) od północy, Zamkowa od wschodu i Nowa od zachodu. Mury wokół miasta powstały najprawdopodobniej przed 1361 r. Ich długość wynosiła około 1500 m. Część murów była oszkarpowana. Dodatkowe umocnienia stanowiły baszty – czatownie. Było ich 21 a rozstawiono je co 60 – 70 m. Grubość dawnych murów wynosiła od 1 m do 1,9 m, a ich wysokość dochodziła do 8 m.

Bramę Wysoką wzniesiono z cegły w układzie wendyjskim, który w górnej części przechodzi w wątek polski. Kryje ją czterospadowy dach. Posiada cztery kondygnacje. Prześwit bramy zwieńczony jest ostrołukowo. Zdobią ją smukłe, wysokie blendy oraz rzędy ostrołukowych małych okien oraz żelazne pręty na elewacji ułożone w datę 1732. W owym roku przeprowadzono dogłębny remont budowli. Od strony północnej bramę wzmocniono szkarpami. Dzięki swojej wysokości brama dominowała nad resztą zabudowy, gwarantując strażnikom doskonały widok na okolicę. Dawniej miasto chroniła także fosa. Aby dostać się do zamku należało przejść przez most zwodzony.

Wyświetl większą mapę

Strona: gryfice.eu/it/, gdk-art.net/muzeum.php

Facebook:

E-mail:

Telefon: (91) 3842992 Informacja Turystyczna, (91) 3842688 Muzeum

Brama Wysoka jest pozostałością murów obronnych, którymi zostały otoczone Gryfice. Ze względu na położenie brama była również nazywana Kamieńską, Nowogardzką lub Szczecińską. W miejscu obecnej bramy już w 1300 roku stał pierwszy budynek o tym samym przeznaczeniu. Obecny zaczęto wznosić w XV wieku. Wysoka Brama jest jednym z trzech dawnych wjazdów do Gryfic. Swoją nazwę zawdzięcza wysokiej i smukłej sylwetce. Do XVII wieku brama była połączona zwodzonym mostem z barbakanem, umieszczonym na przedpolu.

Brama Wysoka jest budowlą trójkondygnacyjną wymurowaną na rzucie prostokąta z cegły w wątku wenedyjskim. Na skutek pożaru z 1658 roku budynek został obniżony do obecnie zachowanej wysokości. Mimo tego nazwa się utrzymała. Obniżony korpus nakrywa czterospadowy dach z sygnaturą. W późniejszym czasie otwory strzelnicze występujące pierwotnie na każdej kondygnacji zastąpiono szerszymi okienkami. Ostrołukowy otwór bramny nakrywa drewniany strop. Prowadnica kraty blokującej przejazd została umieszczona nietypowo – wewnątrz budynku bramy. W elewacji od strony miasta zwracają uwagę ceglany fryz oraz blendy. Przez cały okres swojej świetności brama pełniła nie tylko funkcję obronne, ale była także punktem poboru cła. Na przełomie XVIII i XIX wieku dostawiono do niej nawet domki poborców, które nie dotrwały do naszych czasów.

Obecnie w bramie ma swoją siedzibę Punkt Informacji Turystycznej oraz Muzeum i Galeria „Brama”. Na ekspozycji można zobaczyć zabytki związane z dziejami Gryfic. Są na niej dokumenty, przedmioty codziennego użytku, pamiątki, zbiory geologiczne i militaria.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook: OsadaBorkowo/

E-mail:

Telefon:

Osada średniowieczna w Borkowie to niezwykła przestrzeń, w której dorośli i dzieci mogą spotkać się z historią. Rzeźbiarz Adam Bryl przemienia się tutaj w udzielnego pana na Brylowie – woja Borka. Goście osady mogą zapoznać się z tradycyjnymi rzemiosłami: kowalstwem, tkactwem i garncarstwem. Ponadto obserwować można, jak powstaje mąka i podpłomyki oraz sprawdzić swoje umiejętności bitewne i strzeleckie. Gospodarz i mieszkańcy osady prezentują stroje z epoki, a wieczorem zapraszają na opowieści przy ognisku. Osada Borkowo posiada również przyrząd do egzekwowania kar – dyby oraz zbiór dawnych narzędzi, broni i ceramiki. Podczas pobytu w osadzie każdy może założyć średniowieczne uzbrojenie. Latem, zwykle w sierpniu, organizowany jest festyn “Średniowieczne żniwowanie”, podczas którego można zobaczyć dawne prace przy sprzęcie zbóż (m.in. koszenie kosą, sierpem, młócenie) połączone ze wspólnym biesiadowaniem. Chętni turyści mogą aktywnie uczestniczyć w  przedstawianych pokazach. Pobyt w osadzie w Borkowie pozwala w interesujący sposób spędzić czas rodzinom z dziećmi oraz grupom zorganizowanym. Na terenie osady znajduje się pole namiotowe. Przed osadą zostały wyznaczone miejsca do zaparkowania samochodu.

Wyświetl większą mapę

Strona: www.pum.edu.pl

Facebook:

E-mail:

Telefon: 91 4800700

Budynek, w którym mieści się obecna uczelnia zaprojektował w 1900 roku architekt Wilhelm Meyer Schwartau. Stworzył on plan nieregularnego wielokąta, podzielonego na część środkową oraz północne i południowe skrzydła. Południowe skrzydło zakończone jest wieżą wysoką na 68 metrów. Wieńczy ją neobarokowy hełm. Pozostała część przykryta jest spadzistym dachem. Uwagę przykuwają duże okna w drewnianych ramach, a także attyki nawiązujące swoją formą do architektury malowniczej. Gmach ma formę eklektyczną.

W 1902 roku do budynku wprowadziły się różne agendy administracyjne niemieckiego wówczas Szczecina. Swoje biura wtedy założyły: Sąd Rzemieślniczy, Departament Spraw Socjalnych, Policja Nadzoru Budowlanego i Urząd Stanu Cywilnego. Gmach szczęśliwie przetrwał wojnę bez uszkodzeń i wraz z objęciem miasta przez władze polskie zdecydowano, by przekazać go placówce oświatowej kształcącej lekarzy.

W 1948 roku rozpoczęła działalność Akademia Lekarska, której założycielami byli: prof. Jakub Węgierko (został także pierwszym rektorem uczelni), prof. Tadeusz Chorążak, prof. Artur Chwalibogowski, prof. Tadeusz Markiewicz, prof. Czesław Murczyński, prof. Tadeusz Sokołowski, prof. Witold Starkiewicz, prof. Kazimierz Stojałowski, prof. Józef Taniewski i prof. January Zubrzycki. W inauguracyjnym roku nowo powstałej uczelni studia rozpoczęło 60 osób. Z biegiem lat uczelnia rozrastała się i przybywało jej wykładowców, studentów, kierunków studiów, wydziałów, czy katedr. Zmieniały się też nazwy. W 1992 roku Akademię Lekarską przemianowano na Pomorską Akademię Medyczną, a w 2010 roku na Pomorski Uniwersytet Medyczny.

Obecnie w ramach PUM działają cztery wydziały (Lekarski, Lekarsko-Stomatologiczny, Lekarsko-Biotechnologiczny i Nauk o Zdrowiu) i dwanaście kierunków. Wkładają tutaj 83 osoby z tytułem profesora i 70 z tytułem doktora habilitowanego. Pod auspicjami Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego działają też dwa szpitale kliniczne, lecznica stomatologiczna i jednostki pozawydziałowe takie jak: Centrum Badań nad Miażdżycą czy Regionalny Ośrodek Monitorujący Działania Niepożądane Leków. Uczelnią kieruje rektor – prof. dr hab. n. med. Andrzej Ciechanowicz. Choć od momentu rozpoczęcia działalności minęło już niemal 70 lat przyszli lekarze wciąż kształcą się w tym samym miejscu – w gmachu wzniesionym przez jednego z najwybitniejszych architektów związanych ze Szczecinem.

Wyświetl większą mapę

Strona: www.statek.pl

Facebook:

E-mail: rejsy@statek.info

Telefon: 600 22 11 00

Statek cumujący przy Nabrzeżu Pasażerskim oferuje rejsy po jeziorze Dąbie i okolicznych rzekach oraz po porcie i stoczni. Z jego pokładu można także obejrzeć wrak betonowca, który osiadł na mieliźnie w północnej części jeziora Dąbie.

Rejsy wycieczkowe odbywają się na jeziorze Dąbie oraz rzekach: Odrze, Świętej, Regalicy i Duńczycy. Oprócz rejsów turystycznych, proponowane są rejsy po porcie i stoczni oraz do wraku „betonowca”. Oferta obejmuje 6 różnych pod względem długości tras. Statek pasażerski przeznaczony jest na 200 osób, posiada: bufet, mini bar, wc.

Wyświetl większą mapę