Strona: www.muzeum-stargard.pl

Facebook:

E-mail: basteja@muzeum-stargard.pl

Telefon: 91 577 18 85

Basteja jest oddziałem Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie Szczecińskim. XVI-wieczny budynek wchodzący niegdyś w skład obwarowań miejskich został w 2013 roku odbudowany i przystosowany do pełnienia funkcji muzealnej.

Basteja to cztery kondygnacje wystawy traktującej o historii miasta. “Stargard – miejsce z historią. Stargard od czasów późnego średniowiecza do lat 20. XX w.” to stała wystawa, która przez ponad 300 zabytków, 1000 rycin i dokumentów oraz pocztówek, w sposób tradycyjny i innowacyjny opowiada o Stargardzie średniowiecznym, nowożytnym i przedwojennym. Oprócz tradycyjnych ekspozycji widz znajdzie tu multimedia, czyli ekrany dotykowe, monitory, hologram i multisferę w kształcie kuli ziemskiej, a także miniwykop archeologiczny dla najmłodszych i lupy do oglądania monet i pieczęci.

W Bastei, oprócz części ekspozycyjnej, na której znajduje się wystawa, znajduje się również strefa edukacyjno-doświadczalna, w której m.in. organizowane są lekcje muzealne, spotkania oraz inne wydarzenia. Sala edukacyjna wyposażona jest w projektor multimedialny i ekran, jest w stanie pomieścić ok. 20-30 osób.

Bezpośrednio z budynku można wyjść na zrekonstruowaną hurdycję – taras widokowy na murze obronnym z widokiem na Park Piastowski i ulicę Sukienniczą.

Wystawa jest przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych – w Bastei znajduje się winda, można wypożyczyć audioprzewodniki, a cała wystawa dostępna jest w audiodeskrypcji dla osób niedowidzących i niewidomych. Toalety przystosowane są do potrzeb osób niepełnosprawnych. Cały budynek jest klimatyzowany.

Cała ekspozycja opisana jest w dwóch językach – polskim i niemieckim, dwa pierwsze ekspozytory są również w języku angielskim.

Basteja w swojej ofercie ma m.in. lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży, również z wykorzystaniem tabletów i innych pomocy naukowych. Dla dzieci organizowane są Urodziny w Muzeum, czyli przyjęcia, podczas których w atmosferze historii i ciekawostek można świętować w towarzystwie zaproszonych gości. W okresie ferii i wakacji w Bastei odbywają się zajęcia dla dzieci, a przez cały rok – muzealne warsztaty familijne dla całych rodzin.

W maju zwiedzający mogą wziąć udział w Stargardzkiej Nocy Muzeów, zaś w czerwcu, w Parku Piastowskim przed Basteją organizowany jest Dzień Historyczny w ramach obchodów Dni Stargardu. Jest to festyn utrzymany w klimacie historii miasta, z rekonstrukcjami historycznymi i licznymi atrakcjami dla odwiedzających.

Co miesiąc w Bastei odbywają się Muzealne Spotkania z Przeszłością, czyli otwarte wykłady dla pasjonatów historii.

Bezpośrednio przy Bastei nie ma parkingu, ale wyznaczone miejsce dla autokaru znajduje się przy ul. Krzywoustego, natomiast przy ul. Prezydentów znajduje się parking na kilkanaście samochodów. 

W czwartki zwiedzanie Bastei jest bezpłatne.

Wypożyczenie audioprzewodnika w Bastei (w wersji polskiej i niemieckiej, ścieżka dla dzieci i dla dorosłych):
bezpłatnie. Wyłącznie dla osób zwiedzających indywidualnie. 

Wyświetl większą mapę

Strona: www.muzeum.szczecin.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=8&Itemid=3

Facebook:

E-mail: a.halak@muzeum.szczecin.pl (sekretariat), j.baranowski@muzeum.szczecin.pl (p.o. kierownika)

Telefon: 91 384 11 70

Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Istniejąca w tym miejscu ekspozycja pn. ” Wystawa Zachodniopomorskich Kolei Dojazdowych” została otwarta w 1993 r., zastąpiła ona działające tam od 1978 r. “Muzeum i Skansen Kolei Wąskotorowych Pomorza Zachodniego”, które było filią Muzeum Kolejnictwa w Warszawie. Obecna wystawa została włączona w struktury Oddziału Muzeum Narodowego w Szczecinie w lipcu 2010 r.

Wystawa zajmuje w przybliżeniu obszar 5,5 tysiąca m². Składają się na nią: sale wystawowe, pawilon muzeum oraz plac wystawowy na wolnym powietrzu. Spacerując po salach wystawowych zwiedzający mają możliwość prześledzenia historii kolei wąskotorowej na Pomorzu Zachodnim. Czeka na nich ekspozycja precyzyjnie odwzorowanych modeli pojazdów kolejowych, a także fotografii prezentujących dzieje kolei wąsko- i normalnotorowej na Pomorzu Zachodnim w okresach „niemieckim” i „polskim”. Zbiory fotograficzne muzeum wzbogacone są zdjęciami obrazującymi historię kolei światowej. Na torach umieszczonych na zewnątrz muzeum dumnie prezentuje się zwiedzającym tabor w postaci parowozów, wagonów osobowych, towarowych oraz maszyn i urządzeń kolejowych.

Do najciekawszych eksponatów należy zaliczyć: kilkanaście parowozów wąskotorowych o szerokości toru równej 1000 mm (m.in. parowozy typu Tyn6 zbudowane w 1927 r. w zakładach „VULCAN” w Szczecinie oraz typu Ty9785 zbudowane w 1921 r. w fabryce „Orenstein i Koppel” w Berlinie), wagony (m.in. wagon osobowy z 1904 r. zbudowany w Fabryce Wagonów w Görlitz) oraz pojazdy trakcyjne (np. pługi odśnieżne czy podnośniki). Muzeum może poszczycić się sprawną obrotnicą przeznaczoną dla parowozów, a także układem torowym połączonym z torami czynnej Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej.

Oferta muzeum wzbogacona jest o możliwość oprowadzania grup przez przewodnika (również w języku angielskim, po wcześniejszym telefonicznym ustaleniu terminu pod nr: 48 22 620 04 80, wew. 106). Na spragnionych bezpośredniego sprawdzenia możliwości transportowych kolejki czeka nie lada atrakcja – przejazd autentyczną, odrestaurowaną maszyną wchodzącą w skład taboru Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej na trasie Gryfice-Pogorzelica (Gryfice wąsk., Popiele, Rybokarty, Niedźwiedziska, Modlimowo, Paprotno, Karnice, Dreżewo, Trzęsacz, Rewal, Śliwin, Niechorze, Pogorzelica) lub na odcinku skróconym Trzęsacz-Pogorzelica. Pełna oferta Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej dostępna na stronie internetowej: www.kolej.rewal.pl lub pod nr tel. 48 91 38 42 235.

W muzeum dostępne są bilety: normalne, ulgowe, rodzinne, z przewodnikiem. Niedziela jest dniem wolnym od pobierania opłat za wstęp. W obiekcie honorowana jest Karta Dużej Rodziny. Cennik opłat za bilety wstępu na wystawę wraz z wykazem zniżek dostępny na stronie internetowej: https://kolejki.muzeum.szczecin.pl

Obiekt jest przystosowany do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Na terenie dostępne jest WC.

Wyświetl większą mapę

Strona: https://muzeum.swi.pl/

Facebook:

E-mail: muzeum@fornet.com.pl

Telefon: +48 91 321 2426

Muzeum zostało założone w 1974 r. Mieści się w budynku dawnego ratusza. Ekspozycja jest podzielona na trzy części: przyrodniczą, morską i historyczną.

Muzeum Rybołóstwa w Świnoujściu powstało w 1974 roku. Muzeum mieści się w zabytkowym budynku ratusza. Jest to najstarszy budynek w mieście. Przed budynkiem, na skwerze znajduje się głaz z tablicą upamiętniającą marynarzy, widnieje na niej napis “tym którzy nie powrócili z morza”.

Ekspozycja muzeum złożona jest z trzech działów. Każdy dział znajduje się na innej kondygnacji. Na parterze znajduje się dział przyrodniczy. Przed wejściem na salę możemy zobaczyć dwie olbrzymie muszle największego współcześnie żyjącego małża – Trydakna. Wystawa przyrodnicza podzielona jest na trzy części prezentujące życie roślin i zwierząt trzech stref klimatycznych. I tak możemy zobaczyć faunę i florę wód bałtyckich, zimnych wód arktycznych i wód ciepłych. Znajdziemy tutaj okazałą kolekcję muszli, roślinność oraz spreparowane zwierzęta. Uzupełnieniem tej wystawy są akwaria, w których możemy zobaczyć m.in. ogromną piranię, żółwie czy sumy rekinie. Ponadto możemy tutaj zobaczyć “złoto Bałtyku”, czyli wystawę bursztynu. 

Na pierwszym piętrze mieści się dział morski prezentujący narzędzia połowowe, modele statków rybackich i przyrządy nawigacyjne. Wystawa uwidacznia zmiany jakie zachodziły w rybołówstwie na przestrzeni wieków. Możemy zobaczyć narzędzia jakimi posługiwali się ludzie przy połowie ryb. Warta uwagi jest wystawa “Modele żaglowców”, na której można zobaczyć niezwykle precyzyjnie odwzorowane modele historycznych żaglowców.  

Na drugim piętrze znajduje się dział historyczny. Tutaj możemy poznać historię miasta Świnoujścia. Na wystawie zobaczymy m.in. zdjęcia przedstawiające dawny wygląd miasta, życie i obyczaje mieszkańców oraz archiwalne dokumenty, numizmaty i przedmioty codziennego użytku z różnych okresów rozwojów miasta.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon: 91 570 15 69

Muzeum Ziemi Pyrzyckiej jest prowadzone przez Dział Tradycji Pyrzyckiej Biblioteki Publicznej. Oddział ma swoją siedzibę w dawnej kaplicy św. Ducha. Celem placówki jest gromadzenie i ekspozycja zbiorów związanych z historią Ziemi Pyrzyckiej od epoki kamiennej do współczesności. W muzeum można zobaczyć m.in.: zabytki archeologiczne, numizmaty, sprzęt gospodarstwa domowego, dokumenty oraz pocztówki. Osobną część ekspozycji stanowią dzieła miejscowych twórców ludowych. Do najcenniejszych zbiorów należy zaliczyć denary pyrzyckie z XV wieku i dzwony z kościoła w Obrominie z XIV wieku, epitafia z kościoła w Nowielinie oraz zbiór ponad trzystu widokówek z XIX i początku XX wieku.

Wyświetl większą mapę

Strona: http://www.koszalin.ap.gov.pl/

Facebook: ArchiwumPanstwowewKoszalinie

E-mail: sekretariat@koszalin.ap.gov.pl

Telefon: 48943170360

Wyświetl większą mapę

Strona: https://muzeum.mysliborz.pl

Facebook: pages/Muzeum-Pojezierza-Myśliborskiego

E-mail: muzeum.mysliborz@gmail.com

Telefon: +48 95 747 24 48

Muzeum prowadzi działalność wystawienniczą, edukacyjno-oświatową, naukową oraz wydawniczą. Obecnie można zwiedzić cztery wystawy: „Myślibórz we wczesnym średniowieczu”, „Z dziejów Myśliborza”, „Historia i etnografia”, Galeria „M” ze sztuką współczesną. Wśród licznych eksponatów można zobaczyć m. in.: eksponaty z wczesnego średniowiecza, wydobyte podczas prac archeologicznych, ceramikę z warsztatu garncarskiego, renesansowe piece kaflowe, krucyfiks z XV wieku, pochodzący z Kapliczki Jerozolimskiej, narzędzia rolnicze i gospodarstwa domowego czy dokumenty z lat 1945-1950.

Z Muzeum Pojezierza Myśliborskiego powiązany jest również Ośrodek Edukacji Plastycznej, mający siedzibę w Kaplicy św. Gertrudy.

Budynek muzeum – kaplica św. Ducha została wzniesiona w XIV wieku. Nie jest znany pierwotny opiekun. Historycy domniemają, że pełniła rolę kaplicy margrabiego lub jednej z gildii kupieckiej. W okresie reformacji straciła funkcję sakralną. W XVI wieku wykorzystywano ją jako owczarnie i browar, a od XVIII wieku jako magazyn soli. W XIX wieku mieściła remizę strażacką i mieszkania. Po II wojnie światowej ponownie pełniła funkcje magazynowe, a od 1979 roku jest siedzibą Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.

Kaplicę wzniesiono w stylu gotyckim na planie prostokąta. W dolnych partiach jako budulca użyto kamienia, a w górnych cegły. Całość przykrywa ceramiczny dwuspadowy dach. Do budynku prowadzą dwuskrzydłowe drzwi z ostrołukowym portalem z okrągłym oknem. Uwagę przykuwa również dekoracyjny ceglany fryz, umieszczony pod gzymsem.

Wyświetl większą mapę

Strona: muzeumwolin.pl

Facebook:

E-mail: kontakt@muzeumwolin.pl

Telefon: 91 326 17 63

Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie zostało założone w 1966 roku, z inicjatywy m.in. prof. Władysława Filipiaka, wielkiego badacza ziemi wolińskiej. To za sprawą jego pracy archeologicznej odkryto mury obronne, port, przedmieścia i cmentarzyska w Wolinie. Jego poszukiwania potwierdzały fakty z historii, które wcześniej były znane tylko z kronik. Wolińskie Muzeum prezentuje całą fascynującą historię Wolina, której ilustracją są liczne eksponaty znalezione właśnie na ziemiach wolińskich. Zbiory prezentowane są w kilku salach. W pierwszej sali znajduje się główna wystawa zatytułowana “Śladami wczesnośredniowiecznego Wolina – Winety – Jomsborga”, przedstawia ona dzieje i kulturę materialną Wolina od założenia osady na przełomie VI – VII wieku po jej upadek w XII wieku. Przedstawiono tu model miasta z okresu jego największej świetności, pokazano pozostałości umocnień miejskich, system obronny, a także przedmioty kultu i sposoby pochówku. Wśród cennych eksponatów, które możemy zobaczyć na tej wystawie są: drewniana czterotwarzowa figurka Świętowita, kompas słoneczny – będący jedynym w całości znalezionym kompasem tego typu w Europie, model portu, fragment palisady czy grób skazańca. W drugiej sali możemy się zapoznać z gospodarką Wolinian. Liczne znaleziska potwierdziły, że podstawą bogactwa Wolinian był handel, a także szeroko rozwinięte rzemiosło, zarówno produkcja przedmiotów codziennego użytku jak i tych luksusowych przeznaczonych na eksport. Prezentowane rzemiosła to: hutnictwo i kowalstwo, obróbka metali kolorowych, szklarstwo, rozwinięta obróbka bursztynu oraz szewstwo. W trzeciej sali prezentowane są najstarsze ślady pobytu człowieka na ziemi wolińskiej. Tutaj możemy zobaczyć najstarszy eksponat w muzeum – grot harpuna z okresu schyłkowego paleolitu. Ponadto można zobaczyć narzędzia rolnicze pochodzące z neolitu czy z epoki brązu. Właśnie z epoki brązu pochodzi jeden z najcenniejszych eksponatów, tzw. skarb brązowy, czyli zbiór pięknych ozdób, które należały do członka społeczności kultury łużyckiej. Eksponat wykonany z brązu waży ponad 2,5 kg, tworzą go naszyjniki, bransolety, szpile, naramiennik, fragment zapinki płytowej oraz nóż. Został zakopany w ziemi ok. 950 lat  temu. Kolejna sala prezentuje najnowszą historię Wolina, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich miesięcy II wojny światowej, kiedy miasto zostało zniszczone. Sala piąta to sala wystaw czasowych, prezentowane są tutaj wyniki prowadzonych badań archeologicznych. W sali szóstej znajduje się wystawa “Johannes Bugenhagen – Wolinianin i obywatel Europy” przedstawia ona życie i dokonania urodzonego w 1485 historiografa Pomorza. W muzeum znajduje się także sala konferencyjna, w której możemy zobaczyć kolekcję map Pomorza, a wśród nich Wielką Mapę Księstwa Pomorskiego z 1618 roku. 

Muzeum jest jednostką gminną. Muzeum jest administratorem dworku von Beloy, mieszcącego się tuż obok, w którym znajduje się Centrum Współpracy Międzynarodowej. Instytucja do kilku lat uczestniczy w nocy muzeów. Zwiedzający mogą skorzystać z przewodników magnetofonowych dostępnych w kilku językach. Czwartek jest dniem, kiedy wstęp jest bezpłatny.

Wyświetl większą mapę

Strona: www.fort-gerharda.pl

Facebook:

E-mail: fort@fort-gerharda.pl

Telefon: +48 532 373 248, +48 503 741 307

Jeden z najważniejszych zabytków Świnoujścia. Jego nazwa pochodzi od imienia autora projektu Gerharda Corneliusa. Obiekt powstał w połowie XIX w., aby strzec wejścia do portu.

Fort Gerharda to jeden z fortów Twierdzy Świnoujście. Obok latarni morskiej jest to jeden z najważniejszych zabytków Świnoujścia. Był to też najważniejszy obiekt strzegący wejścia do portu w Świnoujściu. To świetnie zachowana twierdza, która została wybudowana w latach 1848-1859. Inicjatorem budowy i twórcą projektu fortu był Gerhard Cornelius van Wallrave, sławny w XVIII wieku architekt. Był on m.in. autorem projektu rozbudowy twierdzy w Kłodzku. Na jego cześć fort wschodni nazwano Fortem Gerharda.

Fort ma kształt owalnej dwukondygnacyjnej reduty. Reduta posiadała dwa skrzydła i zwodzony pomost wiodący przez fosę do wejścia głównego, a także wewnętrzny dziedziniec i trzy wieże. Z uwagi na swoje położenie fort był narażony na bezpośrednie, regularne ataki nieprzyjaciela. Fort był nieustannie rozbudowywany. W 1881 roku dobudowano dwie kaponiery, czyli budowle ziemne postawione w poprzek fosy wykorzystywane do prowadzenia ostrzału i obrony wejścia do fortu. Na południowym i północnym krańcu fortu postawiono dwa schrony połączone podziemnym tunelem z dziedzińcem fortu. Na przełomie XIX i XX wieku doprowadzono do fortu kolej wąskotorową i łączność telegraficzną.

Po wojnie fort został przekazany miastu. Początkowo zorganizowano tam magazyny. Później fort stał opuszczony. Zmiany nastąpiły w 2001 roku. Fort został wydzierżawiony przez grupę pasjonatów, która kilka miesięcy później otworzyła jego drzwi dla zwiedzających. Powstało jedno z ciekawszych miejsc będących żywą lekcją historii. Zwiedzający fort poznają historię pod okiem pruskiego żołnierza, który oprowadza po forcie i dodatkowo “szkoli” zwiedzających, a kiedy trzeba także odpowiednio wymusztruje.

W 2001 roku w forcie powstało Muzeum Obrony Wybrzeża. Jest to największa tego typu prywatna placówka w Polsce, znajduje się tam ponad 2000 muzealiów związanych z rozwojem Twierdzy Świnoujście w ciągu ostatnich 300 lat.
W forcie możemy zobaczyć: jedną z najlepiej zachowanych w Europie ław artyleryjskich – ciąg kamienno-ceglanych stanowisk dla dział nabrzeżnych kalibru 150 i 210 mm, z zachowanymi reliktami różnych typów mocowań armat; mały dziedziniec z kazamatami pod galerią artyleryjską; magazyny amunicyjne i prochownie w zachodnim skrzydle fortu; dwie remizy artyleryjskie i dawne stanowiska ogniowe dla dział polowych na południowym wale fortu nad południową kaponierą; na placu musztry wrak transportera SDKFZ 7/2, który został wyciągnięty z morza, w okolicach Dziwnowa (Pomorze Zachodnie) w 2006 roku.

Zwiedzanie fortu trwa ok. 75 minut, należy doliczyć dodatkowy czas potrzebny na zwiedzanie muzeum.

Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji. Do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów. Wszystkie forty udostępnione są do zwiedzania.

Wyświetl większą mapę