Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Dolina Dolnej Odry to obszar specjalnej ochrony ptaków, należący do najważniejszych ostoi o randze europejskiej. Rozciąga się na długości 150 km. Leży na wysokości od 0 do 50 m n.p.m. Powierzchnia całkowita tego obszaru wynosi 61 648,4 ha. Dolina Dolnej Odry wyróżnia się bogactwem ptaków. Występuje tu ok. 250 gatunków lęgowych, wędrownych i zimujących. Gniazduje tu regularnie lub sporadycznie kilkadziesiąt gatunków ujętych w wykazach czerwonych list: europejskiej i polskiej. Do gatunków najcenniejszych i najbardziej charakterystycznych dla tego obszaru należą, między innymi ohar, gęś gęgawa, bąk zwyczajny, zimorodek, podróżniczek, wodniczka i żuraw. Dolina Dolnej Odry jest obszarem “ptasim”, ale to nie oznacza, że nie ma tu innych zwierząt. Tereny wodne są dobrym siedliskiem dla łosia, bobra europejskiego i wydry. Występuje tu także nietoperz nocek łydkowłosy i drobny ssak z rodziny ryjówkowatych – zębiełek białawy.

W obrębie Doliny Dolnej Odry znajduje się wiele ciekawych i zróżnicowanych siedlisk. Jezioro Dąbie to płytki, deltowy zbiornik. Z południowo-wschodnim brzegiem akwenu sąsiadują łąki i mokradła. Odra rozgałęzia się przy ujściu na Odrę Wschodnią i Odrę Regalicę. Pomiędzy nimi znajduje się Międzyodrze, czyli płaska równina z licznymi jeziorkami i mniejszymi kanałami. Na południe od Cedyni leży Kotlina Freienwaldzka z Rozlewiskiem Kostrzyneckim. Obszar ten posiada także duże walory poznawcze, rekreacyjne i turystyczne. Wędkarze znajdą dla siebie wiele miejsc do łowienia ryb. Zostały wytyczone szlaki dla amatorów kajakarstwa i żeglarstwa. Wzdłuż Odry prowadzi także szlak rowerowy i wiele szlaków pieszych. Będąc w tych okolicach warto zwiedzić Szczecin z Zamkiem Książąt Pomorskich, wiatrak holenderski we wsi Otoki, czy też park krajobrazowo-naturalistyczny o romantycznej nazwie Dolina Miłości oraz wiele innych interesujących miejsc.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Zbiornik ten nazywany jest również Krystianki Wielkie albo jeziorem Harcerskim. Jest to jezioro o powierzchni 7,60 ha, długości 430 m i szerokości 120 m. Tereny wokół jeziora przechodzą w łagodne zbocza porośnięte lasem mieszanym lub łąkami. Brzegi przeważnie porośnięte są trzciną i sitowiem. Po stronie wschodniej znajduje się kąpielisko. Przez jezioro przepływa rzeka Korytnica.  

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park rozciągający się wokół stuchowskiej rezydencji jest jednym z największych parków przypałacowych w tym regionie. Pierwotnie część parku stanowił ogród w stylu angielskim, gdzie twórcy starali się podkreślić wrażenie naturalnego krajobrazu. Mimo wojennych zniszczeń nadal można dostrzec charakterystyczne elementy tego stylu takie jak rozległe przestrzenie łąk oraz nasadzane krzewy i drzewa. W parku rosną buki, jodły, cisy, lipy, dęby, leszczyny, orzeszniki, platany, białodrzew. Ciekawy jest też okaz świerka sitkajskiego, rośliny sprowadzonej z Ameryki Północnej. Niektóre okazy posadzone w parku mają ponad 100 lat. W parku znajduje się również płyta nagrobna jednego z byłych właścicieli zamku. 

Park jest dostępny i można go zwiedzać.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park dworski w Samlinie został założony w XIX wieku. Park zajmuje powierzchnię 2,5 ha i znajduje się w okolicy ruin dawnego pałacu. Charakterystycznym elementem parku jest aleja kasztanowa, można w niej podziwiać 150-letnie okazy drzew. Aleja kasztanowa tworzy jeden z przystanków dwukilometrowej ścieżki dydaktycznej obejmującej “Las Samliński”.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Cis pospolity Turkus został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Jest to jeden z kilku cisów rosnących w tym miejscu. Jest najpotężniejszym okazem w tej grupie drzew. Obwód pnia wynosi 250 cm. Ma 10 m wysokości, a średnica korony wynosi 4 m.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Powierzchnia tego jeziora wynosi 46,6 ha. Jezioro ze średnią głębokością 12 m, w najgłębszym miejscu jest to 31,4 m. W wodach Grochacza można złowić sandacza, sielawy czy węgorze. Na północnej stronie jeziora występują w większej ilości ryby drapieżne, a na południu ryby spokojnego żeru, po zachodniej stronie jest większe prawdopodobieństwo spotkania węgorza. Wędkarze głównie upatrują sobie północno-zachodnią stronę jeziora. Dojazd samochodem nie należy do łatwych, ale jezioro obfituje w wiele stanowisk, dostępnych pieszo lub rowerem. Aby móc legalnie dokonywać połowów, należy wykupić pozwolenie, ponieważ administratorem łowisk na jeziorze Płoń jest firma prywatna Gospodarstwo Rybackie Miedwie Sp. z o.o.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Górne jest śródleśnym zbiornikiem o bardzo przejrzystej wodzie, która ma kolor szmaragdowy. Stąd jego druga nazwa Zielone. Należy do jednych z najbardziej malowniczych zakątków w gminie Banie. Akwen jest nieduży, bo zajmuje tylko 22,5 ha, ale za to jest dość głęboki. Maksymalna głębokość wynosi 14,9 m, a średnia 6,4 m. Od strony północnej i zachodniej brzegi są płaskie i porośnięte lasami łęgowymi i olszynami. Rozwinął się tam szeroki pas szuwaru trzcinowego. Brzegi wschodnie i południowe są strome. Rosną tam również okazałe buki, osiągające pomnikowe rozmiary (do 390 cm obwodu). W strefie przybrzeżnej jest jedynie wąski pas roślinności z oczeretem jeziornym, trzciną pospolitą, skrzypem bagiennym i grzybieniem białym. W wodach jeziora znaleźć zaś można wywłócznik okółkowy i kłosowy oraz mech zdrojek. Akwen zasilany jest licznymi ciekami wypływającymi ze źródlisk położonych na wschodnich, stromych brzegach. Poza ciekawymi, rzadkimi i chronionymi roślinami, występującymi w okolicy, spotkać można tu także przedstawicieli fauny. Liczne są płazy, takie jak żaby czy ropuchy szare, ale też ptaki (np. krakwa) i gady. Nad jeziorem góruje grodzisko, pozostałość kultury łużyckiej.        

Jezioro Górne jest niezwykle urokliwym miejscem, zachęcającym do odpoczynku. Spokój na pewno znajdą wędkarze, którzy mogą łowić między innymi leszcze i sandacze. Jest to także ciekawe miejsce dla płetwonurków. Jezioro jest głębokie i wciąż skrywa wiele tajemnic.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Tulipanowiec amerykański (Liriodendron tulipifera) to drzewo, którego wiek szacuje się na ok. 80 lat. Pień główny wytworzył na szczycie kilka konarów. Na rosnący w centrum miasta tulipanowiec szczególnie warto zwrócić uwagę wiosną. Pojawiające się wówczas kwiaty przyciągają wzrok przechodniów. Przypominają one wyglądem kwiaty tulipanów. Drzewo to ma również niezwykłe liście, podzielone są na cztery klapy o ściętych końcach. Jest to drzewo obcego pochodzenia.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Sitno Wielkie to akwen o powierzchni  155 ha i średniej głębokości 3,5 m chociaż miejscami dochodzi ona do ponad 9 m. Akwen ten leży na głównie na terenach rolniczych wśród malowniczych łąk i pól uprawnych.

Jego linia brzegowa jest nieregularna, a brzegi niskie lecz przy tym niedostępne – zarośnięte szerokim pasem roślinności. Na terenie jeziora znajdują się dwie wyspy. Większa o powierzchni ponad 2 ha i mniejsza zajmująca obszar 0,16 ha. Obie są trudno dostępne za sprawą rosnących tam gęsto drzew i krzewów. Warto jednak wspomnieć o kamieniu upamiętniającym śmierć córki niegdysiejszego właściciela Sitna, który znajduje się na mniejszej wysepce.

Niewielka plaża znajduje się w Załężu. Poza tą miejscowością do jeziora można również dotrzeć od strony Sitna. Akwen ten stanowi atrakcję głównie dla wędkarzy, gdyż jego wody obfitują w takie gatunki jak: szczupak, leszcz, lin, węgorz czy sandacz – według typologii wędkarskiej jest to jezioro sandaczowe.

Obecnie na zachodnim brzegu jeziora zaobserwować można intensywny rozwój suburbanistyczny. Buduje się tutaj coraz więcej domków letniskowych, a także infrastruktury typu parkingi.

Wzdłuż północnego brzegu jeziora przebiega niebieski szlak turystyczny.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Gardno, zwane również Grodno (od nazwy pobliskiej miejscowości), to uroczy śródleśny zbiornik. Ma bardzo ciekawy i charakterystyczny kształt siedmioramiennej gwiazdy. Jest to bezodpływowy akwen pochodzenia lodowcowego. Należy do jezior moreny dennej, dlatego też ma silnie rozwiniętą linię brzegową oraz liczne przegłębienia do 7 m. Gardno ma powierzchnię 2,78 ha i położone jest na wysokości 16,9 m n.p.m., dzięki czemu jest najwyżej położonym na wyspie Wolin jeziorem. Na środku akwenu wynurza się niewielka wysepka z altanką i przystanią kajakową.

Jezioro otoczone jest stuletnimi bukami i dębami. Zachodni brzeg graniczy z obszarem ochrony ścisłej im. prof. Zygmunta Czubińskiego. Chroni on przede wszystkim starodrzew buczyny oraz unikalną wolińską buczynę storczykową. W jeziorze żyją między innymi karasie, płocie, leszcze i ukleje. Jednak ze względu na położenie w granicach Wolińskiego Parku Narodowego, akwen jest objęty całkowitym zakazem połowu ryb.

Przed II wojną światową było to znane miejsce spacerowe. Istniały altanki, mostki i kawiarnia. Wszyscy mogli podziwiać uroki Gardna. Niestety Herman Goering stworzył tu rezydencję myśliwską. To spowodowało zamknięcie tego terenu. Później miejsce to trafiło w ręce Bolesława Bieruta, by następnie przejść pod zarządzanie Urzędu Rady Ministrów. Powstał tu ekskluzywny ośrodek wczasowy dla wybranych. Obecnie jezioro jest znów dostępne dla wszystkich. Działają tu ogólnodostępne ośrodki wczasowe, a także ośrodek edukacyjny Wolińskiego Parku Narodowego.

Z jeziorem wiążą się dwie legendy. Archeolodzy odkryli w okolicy liczne figurki, przedstawiające bóstwo o czterech twarzach. Jest to Światowid, ku czci którego wzniesiono przy jeziorze kącinę, czyli pogańską świątynię. Stąd pochodzi druga nazwa akwenu, czyli “Źrenica Światowida”. Inna legenda mówi o Steńce z Kamienia Pomorskiego, która służyła na dworze kasztelana. Gdy jeden z władców uwiódł ją i wykorzystał, dziewczyna zamordowała go i podpaliła dwór. Uciekła na jezioro Gardno i przyłączyła się do piratów. Wykorzystując istniejący wtedy kanał, łączący zbiornik z Bałtykiem, przez kilka lat pływali na wyprawy łupieżcze. W końcu korsarka Steńka wpadła w pułapkę. Wiedząc, że nie ucieknie wyrzuciła do wody wszystkie zrabowane skarby i sama rzuciła się w toń jeziora.

Wyświetl większą mapę