Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Sitno Wielkie to akwen o powierzchni  155 ha i średniej głębokości 3,5 m chociaż miejscami dochodzi ona do ponad 9 m. Akwen ten leży na głównie na terenach rolniczych wśród malowniczych łąk i pól uprawnych.

Jego linia brzegowa jest nieregularna, a brzegi niskie lecz przy tym niedostępne – zarośnięte szerokim pasem roślinności. Na terenie jeziora znajdują się dwie wyspy. Większa o powierzchni ponad 2 ha i mniejsza zajmująca obszar 0,16 ha. Obie są trudno dostępne za sprawą rosnących tam gęsto drzew i krzewów. Warto jednak wspomnieć o kamieniu upamiętniającym śmierć córki niegdysiejszego właściciela Sitna, który znajduje się na mniejszej wysepce.

Niewielka plaża znajduje się w Załężu. Poza tą miejscowością do jeziora można również dotrzeć od strony Sitna. Akwen ten stanowi atrakcję głównie dla wędkarzy, gdyż jego wody obfitują w takie gatunki jak: szczupak, leszcz, lin, węgorz czy sandacz – według typologii wędkarskiej jest to jezioro sandaczowe.

Obecnie na zachodnim brzegu jeziora zaobserwować można intensywny rozwój suburbanistyczny. Buduje się tutaj coraz więcej domków letniskowych, a także infrastruktury typu parkingi.

Wzdłuż północnego brzegu jeziora przebiega niebieski szlak turystyczny.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Gardno, zwane również Grodno (od nazwy pobliskiej miejscowości), to uroczy śródleśny zbiornik. Ma bardzo ciekawy i charakterystyczny kształt siedmioramiennej gwiazdy. Jest to bezodpływowy akwen pochodzenia lodowcowego. Należy do jezior moreny dennej, dlatego też ma silnie rozwiniętą linię brzegową oraz liczne przegłębienia do 7 m. Gardno ma powierzchnię 2,78 ha i położone jest na wysokości 16,9 m n.p.m., dzięki czemu jest najwyżej położonym na wyspie Wolin jeziorem. Na środku akwenu wynurza się niewielka wysepka z altanką i przystanią kajakową.

Jezioro otoczone jest stuletnimi bukami i dębami. Zachodni brzeg graniczy z obszarem ochrony ścisłej im. prof. Zygmunta Czubińskiego. Chroni on przede wszystkim starodrzew buczyny oraz unikalną wolińską buczynę storczykową. W jeziorze żyją między innymi karasie, płocie, leszcze i ukleje. Jednak ze względu na położenie w granicach Wolińskiego Parku Narodowego, akwen jest objęty całkowitym zakazem połowu ryb.

Przed II wojną światową było to znane miejsce spacerowe. Istniały altanki, mostki i kawiarnia. Wszyscy mogli podziwiać uroki Gardna. Niestety Herman Goering stworzył tu rezydencję myśliwską. To spowodowało zamknięcie tego terenu. Później miejsce to trafiło w ręce Bolesława Bieruta, by następnie przejść pod zarządzanie Urzędu Rady Ministrów. Powstał tu ekskluzywny ośrodek wczasowy dla wybranych. Obecnie jezioro jest znów dostępne dla wszystkich. Działają tu ogólnodostępne ośrodki wczasowe, a także ośrodek edukacyjny Wolińskiego Parku Narodowego.

Z jeziorem wiążą się dwie legendy. Archeolodzy odkryli w okolicy liczne figurki, przedstawiające bóstwo o czterech twarzach. Jest to Światowid, ku czci którego wzniesiono przy jeziorze kącinę, czyli pogańską świątynię. Stąd pochodzi druga nazwa akwenu, czyli “Źrenica Światowida”. Inna legenda mówi o Steńce z Kamienia Pomorskiego, która służyła na dworze kasztelana. Gdy jeden z władców uwiódł ją i wykorzystał, dziewczyna zamordowała go i podpaliła dwór. Uciekła na jezioro Gardno i przyłączyła się do piratów. Wykorzystując istniejący wtedy kanał, łączący zbiornik z Bałtykiem, przez kilka lat pływali na wyprawy łupieżcze. W końcu korsarka Steńka wpadła w pułapkę. Wiedząc, że nie ucieknie wyrzuciła do wody wszystkie zrabowane skarby i sama rzuciła się w toń jeziora.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Zbiornik ten nazywany jest również Krystianki Wielkie albo jeziorem Harcerskim. Jest to jezioro o powierzchni 7,60 ha, długości 430 m i szerokości 120 m. Tereny wokół jeziora przechodzą w łagodne zbocza porośnięte lasem mieszanym lub łąkami. Brzegi przeważnie porośnięte są trzciną i sitowiem. Po stronie wschodniej znajduje się kąpielisko. Przez jezioro przepływa rzeka Korytnica.  

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Powierzchnia tego jeziora wynosi 46,6 ha. Jezioro ze średnią głębokością 12 m, w najgłębszym miejscu jest to 31,4 m. W wodach Grochacza można złowić sandacza, sielawy czy węgorze. Na północnej stronie jeziora występują w większej ilości ryby drapieżne, a na południu ryby spokojnego żeru, po zachodniej stronie jest większe prawdopodobieństwo spotkania węgorza. Wędkarze głównie upatrują sobie północno-zachodnią stronę jeziora. Dojazd samochodem nie należy do łatwych, ale jezioro obfituje w wiele stanowisk, dostępnych pieszo lub rowerem. Aby móc legalnie dokonywać połowów, należy wykupić pozwolenie, ponieważ administratorem łowisk na jeziorze Płoń jest firma prywatna Gospodarstwo Rybackie Miedwie Sp. z o.o.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Górne jest śródleśnym zbiornikiem o bardzo przejrzystej wodzie, która ma kolor szmaragdowy. Stąd jego druga nazwa Zielone. Należy do jednych z najbardziej malowniczych zakątków w gminie Banie. Akwen jest nieduży, bo zajmuje tylko 22,5 ha, ale za to jest dość głęboki. Maksymalna głębokość wynosi 14,9 m, a średnia 6,4 m. Od strony północnej i zachodniej brzegi są płaskie i porośnięte lasami łęgowymi i olszynami. Rozwinął się tam szeroki pas szuwaru trzcinowego. Brzegi wschodnie i południowe są strome. Rosną tam również okazałe buki, osiągające pomnikowe rozmiary (do 390 cm obwodu). W strefie przybrzeżnej jest jedynie wąski pas roślinności z oczeretem jeziornym, trzciną pospolitą, skrzypem bagiennym i grzybieniem białym. W wodach jeziora znaleźć zaś można wywłócznik okółkowy i kłosowy oraz mech zdrojek. Akwen zasilany jest licznymi ciekami wypływającymi ze źródlisk położonych na wschodnich, stromych brzegach. Poza ciekawymi, rzadkimi i chronionymi roślinami, występującymi w okolicy, spotkać można tu także przedstawicieli fauny. Liczne są płazy, takie jak żaby czy ropuchy szare, ale też ptaki (np. krakwa) i gady. Nad jeziorem góruje grodzisko, pozostałość kultury łużyckiej.        

Jezioro Górne jest niezwykle urokliwym miejscem, zachęcającym do odpoczynku. Spokój na pewno znajdą wędkarze, którzy mogą łowić między innymi leszcze i sandacze. Jest to także ciekawe miejsce dla płetwonurków. Jezioro jest głębokie i wciąż skrywa wiele tajemnic.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Dubie, czasem nazywane jeziorem Adamowo, jest jeziorem szczególnym dla całej Puszczy Drawskiej i regionu. Jest to najgłębsze jezioro na całym pojezierzu, gdzie maksymalną głębokość odnotowuje się dla wartości 37 m!. Jezioro jest też duże, jego powierzchnia wynosi 110 ha. 

Jezioro przepływowe. Rzeką wpływającą i wypływającą z jeziora jest Drawa. 

Jezioro naturalnie podzieliło się na dwie części – wschodnią i zachodnią. Wschodnia część przylegająca do miasta to spokojny basen przez który przepływa Drawa a głębokość nie przekracza 4 m. Druga część, wcięta w obszar leśny, jest ma o wiele mniej zmąconą wodę przez co wydaje się dużo czystsza, a głębokość osiąga tam rekordowe wartości – wspomniane aż 37 m. 

Przez cały rok, a zwłaszcza w zimę można zaobserwować bardzo liczebne stada ptaków tj. krzyżówki czy czernice. 

Turyści mogą korzystać z walorów jeziora w pełnej krasie. W mieście istnieje wypożyczalnia sprzętu wodnego – od łódek, przez kajaki aż po rowerki wodne. Nadleśnictwo Drawno wyznaczyło na terenie zachodniego brzegu pole biwakowe z plażą i pomostami. 

Dodatkowo wzdłuż jeziora poprowadzone są szklaki turystyczne. Najpopularniejszy to zawracający szlak żółty o długości ponad 8 km. 

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Powierzchnia obszaru wynosi 179,36 ha. Obejmuje eutroficzne jezioro oraz jego sąsiedztwo zawierające między innymi torfowisko.

Na opisywanym obszarze występuje bogata roślinność tworząca cenne zespoły roślinne takie jak: łąka czarcikęsowa czy szuwar kłociowy. W nieco większej odległości od jeziora rozciągają się zbiorowiska roślinności łąkowo-pastwiskowej. Środowisko to sprzyja rozrodowi płazów m.in. kumaka nizinnego. Poza tym występują tutaj takie gatunki ptaków jak żuraw zwyczajny, bąk czy błotniak stawowy.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Dobrzyca to duże jezioro, jego powierzchnia wynosi ponad 29 ha. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,5 m, lecz w niektórych miejscach odnotowuje się jako maksymalną wartość nawet 8,2 m. Wymiar jeziora to 800 m na 350 m, kształtem akwen przypomina rynnę. Objętość wody w całym zbiorniku to 1341,0 tys. m³. Wysokość lustra wody wynosi 73,7 m. n.p.m..

Linia brzegowa o długości ponad 2,5 km jest dość wyrównana. Jednakże brzeg jest stromy, wręcz spadzisty. Wzdłuż brzegu rośnie charakterystyczna dla tego jeziora roślina – oczeret. 

Według typologii rybackiej jest to jezioro sandaczowe. Oznacza to, iż głębokość zbiornika jest średnia, dno jest muliste, a roślinność wodna powierzchniowa dominuje nad tą podwodną. Głównym rybami w takich akwenach są; sandacz, leszcz, lin i ukleja. Wody nie są najwyższej klarowności.

Z jeziora wypływa mały ciek wodny, który dopływa aż do oddalonej o prawie 1,5 km rzeki Mołstowa.

W bardzo bliskim sąsiedztwie (0,5 km) jest rezerwat przyrody “Mszar koło Starej Dobrzycy”.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Piaski pełni szczególną rolę w regionie. Wzdłuż jego brzegów rozciąga się rezerwat przyrody “Mszar nad Jeziorem Piaski”. Celem ochrony jest utrzymanie procesu torfotwórczego jaki tam zachodzi oraz roślinności z nim związanej.

Jest to jezioro średniej wielkości – jego powierzchnia stanowi od 27 do 28 ha, jak podają różne źródła. Wymiary całkowite to 0,8 km x 0,5 km. Najgłębszy punkt ma 4 m. Wysokość lustra wynosi 56,5 m n.p.m..

Przez jezioro przepływa struga Piaskowa, razem tworzą jeden obwód rybacki. 

Wg typologii rybackiej jezioro Piaski zalicza się do typu sandaczowego. Oznacza to, iż dno jest muliste, woda nie jest do końca przejrzysta i dominuje tu roślinność wodna powierzchniowa nad roślinnością typowo podwodną. Występuje tu wiele gatunków ryb, między innymi leszcz, ukleja, sandacz i okoń. 

Dookoła jeziora prowadzą szlaki turystyczne. Jest ono dostępne tylko w miejscach, w których kończy się rezerwat.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Jezioro Szczucze jest pochodzenia polodowcowego. Ma charakter rynnowy i położone jest w górnej części rynny rzeki Niemicy, która płynie dalej na północ w kierunku Jeziora Okonie. Na przesmyku między jeziorami wznosi się Wieża Zamkowa, część dawnego zamku biskupów kamieńskich. Lustro wody znajduje się na wysokości 7,8 m n.p.m., zaś powierzchnia akwenu wynosi 35,76 ha. Głębokość maksymalna to 8,7 m. Akwen ten można zaliczyć do jezior sandaczowych. Oznacza to, że ma ubogą roślinność podwodną, a brzegi są kamieniste, żwirowe lub piaszczyste. W wodach zaś żyją między innymi sandacze, leszcze, szczupaki, ale brakuje linów. Linia brzegowa jest dość wyrównana. W północno-wschodniej części zorganizowano plażę z kąpieliskiem miejskim. Zalesione są brzegi zachodnie i południowe. Z jeziorem Szczucze graniczy zespół przyrodniczo-krajobrazowy “Las Golczewski”. Strome wzgórze z wielogatunkowym drzewostanem może pochwalić się około 140-letnimi sosnami. Występują tam też liczne źródliska i potoki, wypływające z urwiska.

Jezioro pełni funkcję rekreacyjną. Wędkarze mogą korzystać z pomostów i brać udział w zawodach, organizowanych na tym akwenie. Na wspomnianej plaży znajduje się zjeżdżalnia wodna oraz wypożyczalnia sprzętu wodnego. Dla wypoczywających utworzono promenadę, chodniki, a także wiaty z ławostołami. Znajduje się tu także mały amfiteatr i podświetlane fontanny. Spacerując wokół jeziora warto wypatrywać pomnika żabki w koronie na kuli ziemskiej. Związana jest z nią legenda, jakoby w czasie epidemii, panującej w Golczewie, żabka miała wskazać źródełko ze “zdrową” wodą. Dzięki temu mieszkańcy się uratowali i wierzą, że woda ze źródełka ma moc uzdrawiającą. Prawda jest bardziej prozaiczna. W 1910 roku architekt Otto Walter z Berlina (syn pastora z Golczewa) został poproszony o zaprojektowanie pomnika żabki, symbolu miasta. Żabkę w koronie, siedzącą na kuli ziemskiej ustawiono w pobliżu dawnego zamku, przy niewielkim źródełku. Gdy w 1974 roku przebudowywano drogę, zasypano źródełko, a pomnik przeniesiono na plażę. Pod miejscem, gdzie stał pomnik znajdował się zamknięty w butelce akt, opisujący ideę budowy żabki.    

Wyświetl większą mapę