Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park zdrojowy w Połczynie Zdroju mieści się w bezpośrednim sąsiedztwie Uzdrowiska Połczyn. Występuje tu ponad kilkadziesiąt gatunków drzew i krzewów, a około 7 tys. okazów ma ponad 100 lat. Obok gatunków rodzimych rosną tu także gatunki egzotyczne, np. orzesznik gorzki czy sosna Jeffreya. W parku wyróżniają się dwie części: francuska i angielska.
Francuska” część parku powstała w latach 1836-1839. Park jest tutaj regularnie ukształtowany z symetrycznymi trawnikami, dywanami kwiatów i alejkami spacerowymi. Znajduje się tu też amfiteatr, zabytkowa pijalnia wody „Joasia” i zabytkowe, bądź odrestaurowane na podstawie przedwojennych zdjęć fontanny i wodotryski.
Angielska część parku jest młodsza i charakteryzuje się pagórkowatym ukształtowaniem terenu i swobodnym rozproszeniem zieleni. Wśród pagórków wije się rzeka Wogra, a oddzielone od niej groblą stawy parkowe, mostki i drewniane altany nadają tej części parku romantyczny charakter.
Na południowym krańcu parku znajduje się zalew “Połczyn Zdrój”. Idąc wzdłuż jego zachodniego brzegu do sanatorium “Borkowo” mijamy charakterystyczne wzniesienia “Trzy Garby”, na zboczach, których przed wiekami uprawiana była winorośl. Miejsce to ma dla miasta znaczenie symboliczne – jest uwiecznione w herbie Połczyna Zdroju.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park jest miejscem historycznym, czyli niezwykłym. Właścicielami tego terenu były rody Borków i Vidantów, na kopcu stała warownia. Dzisiaj trudno w to uwierzyć, a jednak.

Kopiec na którym kiedyś była warownia, dzisiaj to popularna “górka”

Do dzisiejszych czasów zachowało się bardzo niewiele. Wzgórze o wysokości do 3,5 m, na obrzeżach którego w dwóch miejscach można zobaczyć kamienie tworzące niegdyś mur obwodowy, nadbudowane częściowo współczesnym murkiem. Warownia miała kształt kwadratu o boku 40 m. Główny budynek zbudowany był z kamienia i cegły, nie został on jednak zlokalizowany ze względu na późniejszą zabudowę terenu zamkowego. Samo wzgórze otoczone jest drzewami, a jego szczyt wyrównany. Niczego tu już nie ma poza betonowym placem wykorzystywanym do lokalnych imprez.

Zamek, początkowo drewniano-ziemny, zbudowano w II poł. XIII wieku z inicjatywy Jakuba Borka (Borcka), syna kasztelana kołobrzeskiego Jana. Murowana warownia powstała prawdopodobnie w II poł. XIV wieku. Wcześniej na miejscu tym funkcjonował gród strzegący traktu Kołobrzeg – Starogard.

lata 1260-1270 – budowa drewnianego zamku

1295 r. – pierwsza wzmianka o zamku w dokumencie wydanym z okazji podziału księstwa na dzielnice. Wiadomo, że zamek był podzielony i jego właścicielami były rody Borków i Vidantów

1365 r. – Vidanci sprzedali swoją część księciu pomorskiemu Bogusławowi V. Przypuszcza się, że w tym czasie nastąpiła przebudowa zamku na obiekt w pełni murowany

1447 r. – zamek w całości powrócił do Borków

1774 r. – na miejscu zniszczonego zamku Borkowie postawili dwór

1826 r. – dwór został zburzony

Wyświetl większą mapę

Strona: https://manowo.szczecinek.lasy.gov.pl/

Facebook: Nadlesnictwo.Manowo/?locale=pl_PL

E-mail: manowo@szczecinek.lasy.gov.pl

Telefon: 94 318 32 91

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Geopark “Kraina Lodowca nad Odrą” znajduje się w Moryniu nad Jeziorem Morzycko, w powiecie gryfińskim oraz w miejscowości Gross-Ziethen k. Joachimstahl w Niemczech. Polska część geoparku usytuowana jest w kilku miejscach miasta Moryń. Regionalne Biuro Geoparku mieści się przy Pl. Wolności 2.

Aleja Gwiazd Plejstocenu prowadzi brzegiem Jeziora Morzycko i wchodzi w skład Promenady Wielkiego Raka biegnącej w stronę miejskiej plaży. Na trasie można spotkać naturalnej wielkości mamucicę Geosię i jej synka Morynka. W środkowej części ścieżki utworzono Aleję Gwiazd Plejstocenu. Znajduje się tam 10 tablic z rysunkami i opisami ssaków, żyjących w okresie ostatniej epoki lodowcowej. Pod każdą tablicą usytuowane są tropy opisywanych zwierząt, czyli wmontowane w ziemię płyty z odlewami naturalnej wielkości. Dodatkowo znajdują się tam modele naturalnej wielkości: konia przewalskiego, niedźwiedzia jaskiniowego i tygrysa szablozębnego.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

XIX- wieczny Park Zdrojowy w Połczynie-Zdroju dzieli się na dwie części: ,,francuską’’, czyli regularną założoną w latach 1836-1839 oraz ,,angielską’’- nieregularną od 1903 r. Obszar obejmuje przeszło 80 ha. W części ,,francuskiej’’ parku znajdują się sanatoria i szpitale uzdrowiskowe, amfiteatr, szachownica na wolnym powietrzu, korty tenisowe, dywany kwiatowe. W części ,,angielskiej’’ są dwa stawy ,,Północny’’ i ,,Południowy’’ z groblą spacerową oddzielająca rzekę Wogrę.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Niewielki park leśny na terenie przylegającym do leśniczówki Osetno. Dobre miejsce na spacer o każdej porze roku. Znajduje się tu również miejsce piknikowe z wiatą.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park Staromiejski w Policach, nad którym zarząd sprawuje Urząd Miasta, należy do miejsc, do których policzanie udają się chętnie na spacery i wypoczynek. Jest on miejscem trochę „magicznym”, przywołującym dawne czasy, miejscem, które przypomina niemiecką historię tego miasta. Park oprócz wyjątkowych walorów przyrodniczych posiada również walor historyczny. Policzanie przychodzą tutaj, aby cieszyć oko i ucho. Można tutaj podziwiać drzewostan liściasty i iglasty; piękne, stare i dostojne kasztanowce i klony stanowią wizytówkę tego miejsca. W parku podziwiać można także buki, lipy i topole, a z drzew iglastych: sosny i świerki. Spacery i wypoczynek umilane są przez ptactwo, wśród którego usłyszeć można sikorki, wróble i kwiczoły. Częstym widokiem są wiewiórki przebiegające po parkowych alejach i chowające się pośród drzew. Idąc prosto główną aleją od ul. Mazurskiej (skrzyżowanie z ul. S. Staszica), kierując się w głąb parku, po lewej stronie dostrzec można tzw. Polickie Lapidarium, miejsce w którym zgromadzono ponad 120 płyt i innych elementów nagrobnych przetransportowanych z około 20 cmentarzy poniemieckich znajdujących się na obszarze gminy Police. Lapidarium jest doskonale widoczne; położone na podwyższonym terenie przykuwa uwagę spacerowiczów. W parku oprócz wspomnianego miejsca pamięci, które nie pozwala zapomnieć o niemieckich mieszkańcach tego obszaru jest również dużo przestrzeni zielonej. Rodzice przychodzą tu ze swoimi pociechami, młodzi na randki, a starsi na spacery. W parku znajduje się wiele ławek, na których można spocząć, poczytać książkę, czy gazetę. Po przeciwległej stronie, na obrzeżach parku znajduje się ogrodzony i zabezpieczony przed zwierzętami plac zabaw dla dzieci. Na co dzień park spełnia rolę wypoczynkowo-rekreacyjną, nie odbywają się na jego terenie cykliczne imprezy, targi czy inne komercyjne wydarzenia. Mimo to, został on wybrany jako miejsce obchodów 25-lecia zwycięstwa “Solidarności” w wyborach z czerwca 1989 roku, w ramach których odbył się tutaj koncert zatytułowany “Brzmienia Wolności”.

Park położony jest na terenie płaskim, przez co jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park przy ul. Nehringa jest pozostałością dawnego cmentarza, który funkcjonował tu do 1949 r. Początki cmentarza sięgają drugiej połowy XIX w. kiedy to przejął on funkcję nekropolii dla wsi Stołczyn od położonego kilkaset metrów dalej cmentarza przykościelnego. Na początku XX w. teren cmentarza został powiększony do obecnych rozmiarów 2,2 ha. Wtedy także wybudowano dziś już nieistniejącą kaplicę. Oś cmentarza wyznaczała wytyczona z zachodu na wschód główna aleja wysadzana lipami. Po drugiej wojnie światowej wiele grobów ekshumowano. Po zamknięciu cmentarz ulegał stopniowej dewastacji, zachowało się mimo to wiele pomników nagrobnych, a także charakterystyczne kute ogrodzenia okalające dawne kwatery, które zniknęły dopiero w latach 90. (do dziś zachowało się tylko jedno takie ogrodzenie). W 1997 r. powstał projekt rewitalizacji terenu dawnego cmentarza, którego autorem był Piotr Szczepaniak. Prochy polskich osadników pochowanych tu po wojnie przeniesiono na Cmentarz Centralny, zachowane poniemieckie groby zostały uporządkowane i rozmieszczone wzdłuż parkowych alei. Przy głównej alei umieszczono granitową tablicę z inskrypcją: „Pionierom miasta Szczecina, którzy spoczęli na tym cmentarzu w latach 1946 – 1954. Zarząd i Rada Miasta Szczecina oraz mieszkańcy Stołczyna. Szczecin 1998″. W parku występują liczne gatunki drzew i krzewów takich jak lipa drobnolistna, jesion wyniosły, grab zwyczajny, brzoza brodawkowata czy też cis pospolity.

Wyświetl większą mapę