Strona: www.cmentarz.kolobrzeg.pl/kontakt.php

Facebook:

E-mail: sekretariat@zielen.kolobrzeg.pl

Telefon: Biuro cmentarza: 94 352 35 86

Cmentarz komunalny zajmuje 20 ha. Jest na nim prawie 20 tys. grobów (łącznie z ok. 2 tys. na terenie cmentarza wojennego). W latach 60. XX w. przeniesiono tu ekshumowane zwłoki ze wszystkich cmentarzy znajdujących się na terenie miasta, tych przedwojennych – niemieckich i żydowskich, oraz z mogił żołnierskich. Jedynie pochówki na Cmentarzu Wojennym zarezerwowane są dla konkretnej grupy zmarłych osób, znajdują się tu Kwatery Kombatantów lub Kwatery Sybiraków, dla której charakterystycznymi elementami są fragmenty torów kolejowych czy słupki z symbolami wyznań religijnych. Uwagę odwiedzających przykuwa grób posła RP Sebastiana Karpiniuka, jednej z 96 ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem 10.04.2010 r. W pobliżu grobu posła znajduje się grób płk pil. Wojciecha Maniewskiego, ofiary katastrofy lotniczej 23.01.2008 r., kiedy to pod Mirosławcem w rozbitym samolocie wojskowym CASA C295M zginęło 20 żołnierzy sił powietrznych. Cmentarz ma dobrze działającą stronę internetową z wyszukiwarką grobów wg imienia i nazwiska. Po terenie nekropolii można poruszać się rowerem. Obowiązuje zakaz wprowadzania psów. Nabożeństwa żałobne odbywają się w kaplicy na terenie cmentarza lub w sąsiadującym z cmentarzem kościele pw. św. Wojciecha, który jest sercem tutejszej parafii, obejmującej osiedla Radzikowo, Witkowice, Europejskie oraz miejscowość Zieleniewo.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

W miejscu obecnego lapidarium istniał od 1881 roku niemiecki cmentarz komunalny, który ostatecznie został zlikwidowany w 1970 roku. Pochówki nie odbywały się tu jednak już od pierwszych lat powojennych. Częściowo zniszczony w wyniku działań wojennych cmentarz uległ dewastacji i zaniedbaniu. Płyty nagrobne, które od 2000 roku tworzą lapidarium, są w części pozostałościami tego cmentarza. Pozostałe zebrano na dawnym cmentarzu na drugim końcu miasta, pomiędzy ulicami Grochowską a Koszalińską.

Odwiedzających lapidarium wita dwumetrowy granitowy głaz z czarną kamienną tablicą, na której w języku polskim i niemieckim napisane jest: „Ku pamięci niemieckich mieszkańców Kołobrzegu pochowanych na dawnych cmentarzach naszego miasta, Mieszkańcy Kołobrzegu. W tym miejscu znajdował się Centralny Cmentarz Komunalny założony w 1881 roku”. Frontem do ul. Arciszewskiego stoi szereg ocalałych tablic nagrobnych mniej lub bardziej uszkodzonych. W wielu przypadkach widniejące na nich napisy da się odczytać.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Pierwsza przeprawa mostowa w miejscu, gdzie dzisiaj znajduje się Most Długi powstała w 1283 roku. Zbudowano ją zastępując prom. Na przestrzeni wieków powstało kilka drewnianych konstrukcji. Według źródeł każda z nich była wyposażona w przepust dla statków. Ostatnia drewniana przeprawa została rozebrana w 1900 roku. Budowa nowego mostu trwała trzy lata.

Nowoczesna przeprawa została oddana do użytku 8 maja 1903 roku, nazwano ją Mostem Hanzy. Stalowa konstrukcja została zaprojektowana jako most zwodzony. W związku z tym uruchomiona w 1903 roku tramwajowa linia numer 1 na odcinku mostu nie była zelektryfikowana. Tramwaj pokonywał przeprawę siłą rozpędu. Ta niedogodność została usunięta dopiero w 1929 roku.

Wycofujące się wojska Wermachtu wysadziły most 20 kwietnia 1945 roku. Aby ułatwić mieszkańcom przedostanie się na drugi brzeg dwa lata później na zachowanych filarach zbudowano drewnianą kładkę. Dopiero w 1959 roku most został odbudowany według projektu Henryka Żółtawskiego. Nadano mu wówczas obecną nazwę – Most Długi. Odbudowując przeprawę zachowano możliwość podnoszenia przęsła. Zostało ono zaspawane dopiero w trakcie renowacji, która miała miejsce w 2000 roku.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Gazownia w Choszcznie została uruchomiona pod koniec XIX wieku. Na jej kompleks składają się właściwy budynek gazowni oraz dom administracyjno-mieszkalny. Obiekt nie pełni obecnie swojej pierwotnej funkcji. Można go zobaczyć jedynie z zewnątrz. 

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Obiekty powstały w XIV w. Dziś są najlepiej zachowanymi średniowiecznymi zabytkami miasta i są dostępne do zwiedzania: znajduje się w nich Muzeum Kamieni oraz taras widokowy.

Wieża Piastowska to pochodząca z XIV wieku baszta w stylu gotyckim, wraz z Bramą Wolińską należą do najlepiej zachowanych obiektów średniowiecznej zabudowy miejskiej Kamienia Pomorskiego i jego systemu obronnego. Obecnie w tych wyniosłych budowlach ma swą siedzibę Muzeum Kamieni. W swych bogatych zbiorach prezentuje ono niezwykłą kolekcję minerałów, skamieniałości, meteorytów. Dodatkową atrakcją dla odwiedzających je turystów jest taras widokowy, z wysokości którego można podziwiać rozległą panoramę miasta – z odznaczającym się jego dawnym kształtem. Doskonale widoczna jest również jego okolica wraz z rozlewiskami Dziwny, Zalewem Kamieńskim i Wyspą Chrząszczewską oraz Głazem Królewskim.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Nieduży pałac w stylu klasycystycznym wybudowany na przełomie XVIII / XIX wieku. Dawniej stanowił on siedzibę szlachecką rodu von Borcke. Jest to budynek dwukondygnacyjny, podpiwniczony, z użytkowym poddaszem. Na środku frontowej elewacji znajduje się ryzalit, a od strony parku – taras.

W pałacu zachowało się XIX wieczne wyposażenie, są to m.in. drewniana klatka schodowa z galeryjką i balustrada, szafy wnękowe, kominek, piece kaflowe, winda kuchenna, a także parkiety i stolarka drzwiowa.

Otoczenie pałacu stanowi park dworski założony w I połowie XIX wieku. Zachował on swój pierwotny układ przestrzenny. Rosną tam 150-letnie lipy i buki, a także okazałe świerki i klony. Na terenie parku znajdują się trzy stawy.

Obiekt zachowany w dobrym stanie, był na bieżąco remontowany, wystawiony jest na sprzedaż. Pałac dostępny jest z zewnątrz, po parku można spacerować, do czego zachęca piękny teren.

Wyświetl większą mapę

Strona: www.chojna.pl

Chojna została otoczona murami obronnymi na przełomie XIV i XV wieku. Dopełnieniem średniowiecznych murów były trzy bramy, kilka baszt strzelniczych i czatowni. Mimo ogromnych zniszczeń wojennych w Chojnie niemal nienaruszone zostały obwarowania starego miasta.

Do dziś przetrwały dwie bramy. Pierwszą z nich jest brama Barnkowska, której nazwa pochodzi od wsi Barnkowo (dziś dzielnica Chojny). Brama ta została wybudowana w XIV – XV wieku. Obiekt powstał na planie czworokąta, górna część bramy jest ośmioboczna, całość zakończona jest spiczastym hełmem. Brama posiada zębaty mur obronny oraz otwarty taras widokowy.

Drugą, która przetrwała do naszych czasów jest brama Świecka (od nazwy miasta Świecie/Schwedt) wybudowana w XV wieku. Brama Świecka jest uznawana za jedną z najpiękniejszych bram obronnych w kraju, wybudowanych w stylu gotyckim. Tak jak poprzednia została wzniesiona na planie czworokąta (podstawa jest kwadratowa), jest ozdobiona trzema rzędami blend i dekoracyjnym fryzem. Przy bramie Świeckiej znajdziemy także zębaty ganek obronny. Na szczycie bramy wznosi się ośmioboczna wieża z czterema wieżyczkami. Obie bramy są wykonane z cegły na podbudowie z kamienia polnego.

W skład umocnień Chojny wchodziły także baszty strzelnicze, do naszych czasów przetrwały trzy – Piekarska, Więzienna i Bociania. Wieża Więzienna – zwana także Prochową – znajduje się w północnej części murów. Baszta została wzniesiona na planie kwadratu. Obiekt z zewnątrz jest półokrągły, na szczycie znajduje się stożkowy hełm. Baszta Bociania znajduje się w pobliżu klasztoru augustianów. Została zbudowana na planie prostokąta, na jej szczycie odnajdziemy dach siodłowy. Także na planie prostokąta została zbudowana Baszta Piekarska. Obok niej znajduje się dobrze zachowana czatownia. Szczyty obu budowli nakryte są dachem siodłowym.

O tym jak ważne i potężne były obwarowania Chojny świadczy fakt, że miasto odparło wszystkie ataki aż do wojny trzydziestoletniej (1618-1648). W XIX wieku część murów, a w tym także jedna z bram została rozebrana. Likwidacja umocnień była podyktowana rozwojem terytorialnym miasta. Zmieniła się także pierwotna funkcja średniowiecznych obwarowań.

Średniowieczne mury obronne niemal w całości okalają teren starego miasta Chojny, które w całości zostało wpisane do rejestru zabytków. Obiekty zabytkowe, które odnajdziemy w Chojnie znajdują się na drodze Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego. Od 2009 roku w Chojnie działa także Stowarzyszenie Terra Incognita, które stara się propagować historię i kulturę ziemi chojeńskiej oraz okolic.

Wyświetl większą mapę

Strona: www.gadom.pl

Facebook:

E-mail: malgorzata.borowik@carre.pl , izabela.szlachetka@carre.pl

Telefon: Małgorzata Borowik: 608 468 880,
Izabela Szlachetka: 607 105 262

Pałac w Gadomiu został wybudowany w 1880 roku, jego styl można określić jako eklektyczny. Został zbudowany na bazie dawnej szachulcowej siedziby z XVIII wieku. Jest to dwukondygnacyjny budynek z wysoką wieżą oraz gankiem podtrzymującym balkon. Nieznany jest projektant pałacu. Obecnie budynek jest w rękach prywatnych, znajduje się tam hotel. Komercyjne przeznaczenie budynku przyczyniło się do całkowitej rezygnacji z historycznego wyposażenia. Otoczenie pałacu stanowi rozległy park z zabytkowym drzewostanem oraz trzema stawami i wyspą. Warte uwagi są aleje kasztanowa i grabowa. Przed pałacem znajduje się dziedziniec przedpałacowy. Pałac został wpisany do rejestru zabytków województwa zachodniopomorskiego. Obiekt jest dostępny. 

Wyświetl większą mapę

Strona: www.karlino.pl

Facebook:

E-mail: promocja@karlino.pl

Telefon: 94 311 35 09

Dom mieszkalny pochodzi z końca XIX w. Budynek był dawniej własnością właściciela fabryki Maschinenwerk Körlin GmbH. Jest to budowla w stylu eklektycznym, murowana o konstrukcji szachulcowej wypełnionej kruszywem kermazytowym na zaprawie wapienno-cementowej. Konstrukcja od zewnątrz jest odeskowana i licowana granitowym ciemnoszarym łupkiem “w łuskę”. Dom wybudowano na planie nieregularnego prostokąta, lekko rozczłonkowanego. Budowla posiada ryzality i werandy.  Dom jest budynkiem parterowym, z użytkowym poddaszem, podpiwniczonym. Pokrywa go dach dwuspadowy, w którym znajduje się wystawka nad frontowym ryzalitem. W 1936 r. dom został rozbudowany. Wówczas dobudowano piękną werandę. Dobudówka powstała z cegły ceramicznej i jest otynkowana. W dobudówce umieszczono klatkę schodową. Dom z zewnątrz prezentuje się okazale. Uwagę przyciąga piękna bogata stolarka okienna w kolorze białym. Otwory okienne objęte są dekoracyjnym obramowaniem składającym się z pseudopilastrów, konsol, wolut, plakiet i pseudobelkowania. Wnętrze domu jest dwuipółtraktowe, z wewnętrznym korytarzem oraz reprezentacyjnymi pokojami od frontu. Po wojnie w budynku urządzono mieszkania komunalne. 

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Budynek znajduje się w północnej części staromiejskiego układu ulic, obecnie obiekt wolno stojący. Dom został wzniesiony w XIX i przebudowany na początku XX wieku, na planie prostokąta o wymiarach 680 na 1300 cm. Obrys budynku został od tylnej elewacji poszerzony podczas przebudowy przeprowadzonej na początku XX wieku.

Budynek został w całości wzniesiony w technice szkieletowej, częściowo wypełnienie ścian stanowi cegła ceramiczna. Obiekt jest dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony. Wewnątrz budynku odnajdziemy drewniane schody, w pomieszczeniach mieszkalnych oryginalne drewniane podłogi. W latach 90. XX wieku wymieniono oryginalne piece kaflowe. We frontowej elewacji zachowała się oryginalna stolarka okienna, a także niemal w całości stolarka drzwiowa. Drzwi frontowe są dwuskrzydłowe z dekoracją snycerską.

Elewacja frontowa jest czteroosiowa z symetrycznie rozmieszczonymi oknami w obu kondygnacjach. Od frontu możemy zobaczyć także szeroki gzyms dzielący kondygnacje. Przednia część domu jest całkowicie otynkowana na gładko.

Obiekt zlokalizowany w staromiejskiej części Mieszkowic stanowi integralną część historycznej zabudowy. Budynek został wpisany na listę zabytków we wrześniu 1998 roku. 

Wyświetl większą mapę