Grupa warowna “Góra Śmiadowska” jest jednym z dwóch największych na Wale Pomorskim zespołów fortyfikacyjnych posiadających rozbudowany system podziemnej komunikacji. Składa się z 5 mniejszych obiektów bojowych i największego dwu poziomowego obiektu, w którym górne piętro pełniło funkcje bojowe a dolne techniczno-socjalne (maszynownia, ujęcie wody, toalety, pomieszczenia opatrunkowe, dla wypoczynku żołnierzy i inne). Po wojnie obiekty bojowe zostały częściowo wysadzone i zasypane natomiast podziemne korytarze zachowały się w bardzo dobrym stanie. Obiekt zupełnie niestandardowy, posiada wiele niespotykanych gdzie indziej rozwiązań i wiele nieodkrytych jeszcze tajemnic. Obecnie po częściowym odkopaniu obiekt został udostępniony do zwiedzania. 

Jeden z czterech fortów należących do Twierdzy Świnoujście, zbudowany w połowie XIX w., położony na wyspie Uznam. Obecnie znajduje się w nim Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.

Fort Zachodni to jeden z czterech fortów Twierdzy Świnoujście. Został wybudowany w latach 1856-1861. Jego zadaniem była obrona portu przed okrętami nieprzyjaciela. Była to jednokondygnacyjna reduta zbudowana na planie kwadratu. Kilka lat później wzmocniono ją murowanymi skrzydłami i otoczono wałem ziemnym oraz fosą wodną. Po 1878 roku została ufortyfikowana bateria nabrzeżna z tarasem artyleryjskim i kazamatami. Później reduta artyleryjska przekształciła się w fort redutowy, zaprojektowano kolejne stanowiska dla armat. Kolejnym etapem rozwoju fortu było pojawienie się karabinów maszynowych i lekkich moździerzy.

Po I wojnie światowej fort rozbrojono. Ponownie fort został uzbrojony w dwudziestoleciu międzywojennym, wówczas zainstalowano baterię czterech dział nabrzeżnych kalibru 150 mm. W 1941 roku na zachodnim skrzydle fortu wzniesiono betonowy bunkier dowodzenia. Po 1945 roku Rosjanie zbudowali jeszcze trzy bunkry – w centrum fortu i na obu jego krańcach. Po wojnie fort wykorzystywała sowiecka marynarka. W 1962 roku został przekazany miastu, jednak sowieckie jednostki stacjonowały w Świnoujściu do 1992 roku.

Ciekawostką jest fakt, że to właśnie z Fortu Zachodniego wyruszył pancernik Schleswig Holnstein, który 1 września 1939 roku ostrzelał Westerplatte rozpoczynając II wojnę światową.

W 2001 roku grupa pasjonatów ze Stowarzyszenia “Reduta” wydzierżawiła teren fortu. Po przeprowadzonej rewitalizacji w 2004 roku w forcie otworzono Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.

Ekspozycja składa się z części muzealnej i części plenerowej. Część muzealna podzielona jest na cztery działy tematyczne. Pierwszy prezentuje czasy pruskie XIX i XX wieku. Drugi dział to okres międzywojenny i czas II wojny światowej. W trzecim dziale przedstawione są czasy “zimnej wojny”. W czwartym można zobaczyć historię portu wojennego i eksponaty wraków. Na ekspozycji plenerowej wystawione zostały działa, miny morskie, torpedy, wyrzutnie rakiet i bomb głębinowych. Cały obiekt otoczony jest fosą wodną i zajmuje powierzchnię ok. 2 ha.

Trasa zwiedzania obejmuje salę muzealną oraz przejście wytyczonym szlakiem dookoła całego fortu. Dla zwiedzających udostępniona jest wartownia, wieża kierowania ogniem, podziemia oraz stanowiska artyleryjskie. Grupy zorganizowane oprowadza przewodnik. Czas zwiedzania całego obiektu to ok. 1 h. Turyści odwiedzający fort latem muszą pamiętać o ciepłej odzieży ze względu na niską temperaturę panującą w obiekcie.

Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji, bo do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów i wszystkie udostępnione są do zwiedzania.

Brama została wybudowana wraz z murami obronnymi w XIV w. Obiekt zbudowany jest z cegły na kamiennych fundamentach, na planie prostokąta, z przejazdem ostrołukowym. Brama ma dwie kondygnacje i pokryta jest czterospadowym dachem kalenicowym. Brama jest jedną z dwóch wybudowanych ówcześnie bram. Drugą była Brama Młyńska, dziś już nieistniejąca. Ciekawostką jest to, że każda z elewacji bramy otrzymała inne rozwiązania architektoniczne. Brama ma 10,3 m wysokości. Jej obecny wygląd jest wynikiem wielu przebudów. Do końca XIX w. Brama służyła jako areszt miejski i mieszkanie dozorcy. Od 1924 r. była użytkowana przez Muzeum Regionalne. Ciekawe jest to, że w sklepieniu łukowym przejazdu Bramy patrząc od strony miasta można zobaczyć wmurowane metalowe strzemię. Według legendy jest to strzemię dowódcy oddziału świdwińskiego zdobyte przez mieszkańców Białogardu w „bitwie o krowę”, która odbyła się w 1469 r. między białogardzianami a mieszkańcami pobliskiego Świdwina. Obecnie w murach Bramy znajduje się Galeria Sztuki. Odbywają się tam liczne wystawy artystów lokalnych i nie tylko oraz zajęcia i warsztaty malarstwa i rysunku dla dzieci i młodzieży. Galeria ma dwa piętra. Na parterze urządzono część biurową, natomiast na pierwszym i drugim piętrze znajduje się część wystawowa. Niestety obiekt nie jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych.

Wraz z otrzymaniem przez Lipiany w 1304 roku praw miejskich i związanym z tym wytyczeniem siatki ulic rozpoczęto prace mające na celu ufortyfikowanie miasta. Trwały one do początku XV wieku. Zbudowano wówczas okalający całe miasto ciąg kamienno-ceglanych murów z bramami i półotwartymi basztami. Do dzisiaj zachowały się: Brama Myśliborska, znajdująca się przy ulicy Mickiewicza, przy skrzyżowaniu z ulicami Okrzei i Mostowej. Została zbudowana na początku XV wieku. Broniła dostępu do miasta od strony traktu wiodącego z Myśliborza. Ówcześnie biegł on do Lipian pomiędzy jeziorami Kościelnym i Wądół. Brama jest trójkondygnacyjnym, jedno przejściowym ceglanym budynkiem, zbudowanym na planie kwadratu, została okryta dachem siodłowym. Na uwagę zasługują dobrze zachowane ozdobne blendy.

Brama Wysoka jest pozostałością murów obronnych, którymi zostały otoczone Gryfice. Ze względu na położenie brama była również nazywana Kamieńską, Nowogardzką lub Szczecińską. W miejscu obecnej bramy już w 1300 roku stał pierwszy budynek o tym samym przeznaczeniu. Obecny zaczęto wznosić w XV wieku. Wysoka Brama jest jednym z trzech dawnych wjazdów do Gryfic. Swoją nazwę zawdzięcza wysokiej i smukłej sylwetce. Do XVII wieku brama była połączona zwodzonym mostem z barbakanem, umieszczonym na przedpolu.

Brama Wysoka jest budowlą trójkondygnacyjną wymurowaną na rzucie prostokąta z cegły w wątku wenedyjskim. Na skutek pożaru z 1658 roku budynek został obniżony do obecnie zachowanej wysokości. Mimo tego nazwa się utrzymała. Obniżony korpus nakrywa czterospadowy dach z sygnaturą. W późniejszym czasie otwory strzelnicze występujące pierwotnie na każdej kondygnacji zastąpiono szerszymi okienkami. Ostrołukowy otwór bramny nakrywa drewniany strop. Prowadnica kraty blokującej przejazd została umieszczona nietypowo – wewnątrz budynku bramy. W elewacji od strony miasta zwracają uwagę ceglany fryz oraz blendy. Przez cały okres swojej świetności brama pełniła nie tylko funkcję obronne, ale była także punktem poboru cła. Na przełomie XVIII i XIX wieku dostawiono do niej nawet domki poborców, które nie dotrwały do naszych czasów.

Obecnie w bramie ma swoją siedzibę Punkt Informacji Turystycznej oraz Muzeum i Galeria „Brama”. Na ekspozycji można zobaczyć zabytki związane z dziejami Gryfic. Są na niej dokumenty, przedmioty codziennego użytku, pamiątki, zbiory geologiczne i militaria.

Brama Kamienna jest pozostałością murów obronnych, którymi zostały otoczone Gryfice. Brama jest jednym z trzech dawnych wjazdów do Gryfic i jednym z dwóch zachowanych. Swoją nazwę wzięła od stojącego niegdyś opodal kamiennego młyna. Z tego samego powodu mówiono na nią Brama Młyńska. Ze względu na położenie brama była również nazywana Trzebiatowską.

Obecnie zachowany budynek bramny zaczęto wznosić w XIV wieku. Pierwsza źródłowa informacja pochodzi z 1333 roku. Brama jest gotycką budowlą trójkondygnacyjną wymurowaną z cegły na rzucie prostokąta. W XV wieku, w związku z pożarem została przebudowana. Gdy do Gryfic dotarła moda na renesans dodano ozdobne gzymsy, szczyty i pilastry. Ostrołukowy otwór bramny nakrywa sklepienie kolebkowe. Od strony północnej (poza obrębem murów) usytuowane zostały dwie dwustopniowe skarpy. Między nimi ujęto trzy wysokie półkoliście zamknięte blendy, z małymi oknami. Obie elewacje wieńczą szczyty rozczłonkowane pilastrami. W szczycie od strony miasta środkowy pilaster zwieńczony jest głową świni. Na jednym z północnych pilastrów widoczna jest postać rycerza. Pierwotnie budowla była wysunięta przed lico muru, który w XVIII i XIX wieku zastąpiły domy z pieszymi traktami.

Po okresie wojen napoleońskich utraciła swoją pierwotną funkcję. Do 1945 roku brama mieściła: zajazd, kręgielnię i Bibliotekę Ludową. Po wojnie znajdowała się tutaj kawiarnia, siłownia i sala rehabilitacyjna. Obecnie jest to siedziba małego hoteliku i Domu Pracy Twórczej.