Brama została wybudowana wraz z murami obronnymi w XIV w. Obiekt zbudowany jest z cegły na kamiennych fundamentach, na planie prostokąta, z przejazdem ostrołukowym. Brama ma dwie kondygnacje i pokryta jest czterospadowym dachem kalenicowym. Brama jest jedną z dwóch wybudowanych ówcześnie bram. Drugą była Brama Młyńska, dziś już nieistniejąca. Ciekawostką jest to, że każda z elewacji bramy otrzymała inne rozwiązania architektoniczne. Brama ma 10,3 m wysokości. Jej obecny wygląd jest wynikiem wielu przebudów. Do końca XIX w. Brama służyła jako areszt miejski i mieszkanie dozorcy. Od 1924 r. była użytkowana przez Muzeum Regionalne. Ciekawe jest to, że w sklepieniu łukowym przejazdu Bramy patrząc od strony miasta można zobaczyć wmurowane metalowe strzemię. Według legendy jest to strzemię dowódcy oddziału świdwińskiego zdobyte przez mieszkańców Białogardu w „bitwie o krowę”, która odbyła się w 1469 r. między białogardzianami a mieszkańcami pobliskiego Świdwina. Obecnie w murach Bramy znajduje się Galeria Sztuki. Odbywają się tam liczne wystawy artystów lokalnych i nie tylko oraz zajęcia i warsztaty malarstwa i rysunku dla dzieci i młodzieży. Galeria ma dwa piętra. Na parterze urządzono część biurową, natomiast na pierwszym i drugim piętrze znajduje się część wystawowa. Niestety obiekt nie jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych.

Brama była dawniej częścią pruskich fortyfikacji, jej budowę zakończono w 1728 r. Niegdyś działała w niej galeria sztuki, obecnie mieści się tu kawiarnia.

Brama Królewska jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały do naszych czasów z obszernej linii obwarowań Szczecina. Obiekt został wzniesiony w latach 1725-1728 według projektu holenderskiego architekta Gerharda van Wallrawe. Brama Królewska – zwana wcześniej „Anklamer Tor” – została wzniesiona na miejscu dawnej Bramy Młyńskiej. Nazwa ta obowiązywała do 1840 roku, od 1841 roku brama nosi nazwę Królewskiej na cześć jej fundatora, czyli króla Fryderyka Wilhelma I.

Tak jak w przypadku Bramy Portowej ściany budowli zdobione są rzeźbami autorstwa Bartholome Damarata. Na bramie odnajdziemy m.in. Marsa z mieczem i tarczą oraz Herkulesa z maczugą i skórą lwa. Nad przejazdem znajduje się panoplium z tarczą i pruskim orłem, całość otoczona jest łańcuchem Orderu Czarnego Orła, zaś na szczycie znajduje się korona. Brama Królewska ozdobiona jest rzeźbionymi elementami oręża, zbrojami, tarczami i sztandarami.

Podczas drugiej wojny światowej w obawie przed zniszczeniami zdemontowano zdobienia, ukryte je w lesie, a budowlę obsadzono bluszczem. Dzięki temu obiekt nie uległ zniszczeniu. Zdobienia ukryte w Lesie Arkońskim odnaleziono w 1957 roku i ponownie zamontowana na bramie.

W 1994 roku została przeprowadzona modernizacja obiektu, w latach 90. XX wieku w budowli mieściła się galeria sztuki, od 2000 roku w bramie działa kawiarnia „Brama Jazz Cafe”.

Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Brama miejska, zwana Kamienną pochodzi z XIV w. Jest pozostałością obwarowań miejskich, broniła dostępu do miasta. Oddzielała starą część miast od nowej. Brama kamienna była jedną z trzech gotyckich bram w murach obronnych okalających miasto. Mury obronne, które chroniły osadę przed najazdami w XVIII w. prawie całkowicie zostały rozebrane. Zachował się do dziś jedynie ich fragment, znajdujący się przy ulicy nad Regą, w odległości kilkuset metrów od bramy. Jeszcze jakiś czas po wojnie brama posiadała potężne drewniane wrota, które przetrwały wojnę i stanowiły ozdobę tego zabytkowego miejsca. Niestety w latach 90-tych XX w. wrota te zostały skradzione podczas remontu bramy. Na czas prac wrota przeniesiono do miejskich magazynów, skąd już nigdy nie wróciły. Sprawcy kradzieży nie odnaleziono. Brama jest obecnie w bardzo dobrym stanie. Na przełomie wieków była kilka razy przebudowywana. Zbudowano ją na planie czworokąta. Brama ma dwie kondygnacje i poddasze. Zbudowana jest z dużej cegły gotyckiej przemurowanej kamieniami polnymi. Dach bramy jest dwuspadowy, stromy, oparty na konstrukcji drewnianej. Od strony wschodniej do bramy dobudowano blendy (ściany przyporowe). Przejazd pod bramą zakończony jest ostrym łukiem. Zdobi go para nowych dębowych wrót, nawiązujących stylem do architektury gotyckiej. Wejście do bramy dawniej mieszczące się u jej podnóża, zostało zamurowane. Dzisiaj można do niej wejść przez przyległą kapliczkę. Niestety Bramę można podziwiać jedynie z zewnątrz.

Brama wieżowa, dwustopniowa, na rzucie prostokąta o wymiarach 8 x 8,5 m i wysokości 20,25 m. Powstała na początku XIV wieku i stanowiła najważniejszą budowlę obronną miasta. Wybudowana z kamienia i nadbudowana z cegły na początku i pod koniec XV wieku. W XV wieku była rozbudowana o przedbramie, które zostało rozebrane w 1919 roku. Nazwa bramy związana jest z wyjazdem w kierunku Myśliborza.

Wraz z otrzymaniem przez Lipiany w 1304 roku praw miejskich i związanym z tym wytyczeniem siatki ulic rozpoczęto prace mające na celu ufortyfikowanie miasta. Trwały one do początku XV wieku. Zbudowano wówczas okalający całe miasto ciąg kamienno-ceglanych murów z bramami i półotwartymi basztami. Do dzisiaj zachowały się: Brama Myśliborska, znajdująca się przy ulicy Mickiewicza, przy skrzyżowaniu z ulicami Okrzei i Mostowej. Została zbudowana na początku XV wieku. Broniła dostępu do miasta od strony traktu wiodącego z Myśliborza. Ówcześnie biegł on do Lipian pomiędzy jeziorami Kościelnym i Wądół. Brama jest trójkondygnacyjnym, jedno przejściowym ceglanym budynkiem, zbudowanym na planie kwadratu, została okryta dachem siodłowym. Na uwagę zasługują dobrze zachowane ozdobne blendy.

Brama Wysoka jest pozostałością murów obronnych, którymi zostały otoczone Gryfice. Ze względu na położenie brama była również nazywana Kamieńską, Nowogardzką lub Szczecińską. W miejscu obecnej bramy już w 1300 roku stał pierwszy budynek o tym samym przeznaczeniu. Obecny zaczęto wznosić w XV wieku. Wysoka Brama jest jednym z trzech dawnych wjazdów do Gryfic. Swoją nazwę zawdzięcza wysokiej i smukłej sylwetce. Do XVII wieku brama była połączona zwodzonym mostem z barbakanem, umieszczonym na przedpolu.

Brama Wysoka jest budowlą trójkondygnacyjną wymurowaną na rzucie prostokąta z cegły w wątku wenedyjskim. Na skutek pożaru z 1658 roku budynek został obniżony do obecnie zachowanej wysokości. Mimo tego nazwa się utrzymała. Obniżony korpus nakrywa czterospadowy dach z sygnaturą. W późniejszym czasie otwory strzelnicze występujące pierwotnie na każdej kondygnacji zastąpiono szerszymi okienkami. Ostrołukowy otwór bramny nakrywa drewniany strop. Prowadnica kraty blokującej przejazd została umieszczona nietypowo – wewnątrz budynku bramy. W elewacji od strony miasta zwracają uwagę ceglany fryz oraz blendy. Przez cały okres swojej świetności brama pełniła nie tylko funkcję obronne, ale była także punktem poboru cła. Na przełomie XVIII i XIX wieku dostawiono do niej nawet domki poborców, które nie dotrwały do naszych czasów.

Obecnie w bramie ma swoją siedzibę Punkt Informacji Turystycznej oraz Muzeum i Galeria „Brama”. Na ekspozycji można zobaczyć zabytki związane z dziejami Gryfic. Są na niej dokumenty, przedmioty codziennego użytku, pamiątki, zbiory geologiczne i militaria.

Brama Kamienna jest pozostałością murów obronnych, którymi zostały otoczone Gryfice. Brama jest jednym z trzech dawnych wjazdów do Gryfic i jednym z dwóch zachowanych. Swoją nazwę wzięła od stojącego niegdyś opodal kamiennego młyna. Z tego samego powodu mówiono na nią Brama Młyńska. Ze względu na położenie brama była również nazywana Trzebiatowską.

Obecnie zachowany budynek bramny zaczęto wznosić w XIV wieku. Pierwsza źródłowa informacja pochodzi z 1333 roku. Brama jest gotycką budowlą trójkondygnacyjną wymurowaną z cegły na rzucie prostokąta. W XV wieku, w związku z pożarem została przebudowana. Gdy do Gryfic dotarła moda na renesans dodano ozdobne gzymsy, szczyty i pilastry. Ostrołukowy otwór bramny nakrywa sklepienie kolebkowe. Od strony północnej (poza obrębem murów) usytuowane zostały dwie dwustopniowe skarpy. Między nimi ujęto trzy wysokie półkoliście zamknięte blendy, z małymi oknami. Obie elewacje wieńczą szczyty rozczłonkowane pilastrami. W szczycie od strony miasta środkowy pilaster zwieńczony jest głową świni. Na jednym z północnych pilastrów widoczna jest postać rycerza. Pierwotnie budowla była wysunięta przed lico muru, który w XVIII i XIX wieku zastąpiły domy z pieszymi traktami.

Po okresie wojen napoleońskich utraciła swoją pierwotną funkcję. Do 1945 roku brama mieściła: zajazd, kręgielnię i Bibliotekę Ludową. Po wojnie znajdowała się tutaj kawiarnia, siłownia i sala rehabilitacyjna. Obecnie jest to siedziba małego hoteliku i Domu Pracy Twórczej.

Pierwsza wzmianka o obiekcie pochodzi z 1453 roku. Sławno posiadało trzy bramy. Dwie z nich: Koszalińska i Słupska przetrwały do dzisiejszych czasów. Od nazw bram wzięto nazwy ulic znajdujących się w jej pobliżu, zatem w pobliżu Bramy Koszalińskiej przebiegała ul. Koszalińska (dziś ul. Jedności Narodowej). Przez obie bramy wiódł ważny szlak handlowy Szczecin – Gdańsk. Na mapie Pomorza E. Lubinusa z 1618 r., na której krawędziach umieszczono panoramy wybranych miast pomorskich, jest i Sławno. Można na niej zobaczyć pierwotny wygląd bramy. Jest ona jedną z niewielu pozostałości dawnych fortyfikacji obronnych miasta.

Jest to budowla wolnostojąca, zbudowana w stylu gotyckim z cegły ceramicznej pełnej, w wątku wendyjskim, na rzucie zbliżonym do kwadratu. Fundamenty tworzą kamienie polne. Brama jest czterokondygnacyjna. W dolnej kondygnacji bramy znajduje się ostrołukowy przejazd. Brama nakryta jest obecnie czterospadowym dachem – pierwotnie był to dach dwuspadowy. Elewacja północna i południowa zdobiona jest sześcioma wydłużonymi, smukłymi blendami, które zamknięte są ostrołukowo. Każda z blend jest podzielona na dwa lancety, a ponad nimi znajdują się okrągłe rozety. Elewacja wschodnia ma trzy blendy, a zachodnia dwie. W elewacjach bramy występują strzelnice, które zostały przerobione na otwory okienne. Część oryginalnych strzelnic zachowała się na czwartej kondygnacji bramy, ale widoczne są one tylko od wnętrza. W ścianach bramy widoczne są otwory maculcowe, które służyły do montowania belek rusztowań w przypadku podjęcia prac remontowych. W XVIII wieku mury, jak i bramy miejskie traciły stopniowo na znaczeniu. Pozbawione roli militarnej obwarowania miejskie przeżywały dość złożone losy.

Tak było również z Bramą Koszalińską. W 1738 r. właścicielem bramy stał się miejscowy garnizon. Po remoncie adoptował pomieszczenia na warsztaty. W 1913 r. brama przeszła w ręce organizacji młodzieżowych. Po II wojnie światowej strażacy wykorzystywali ją do suszenia węży strażackich. W latach 80. bramę przejął Sławieński Dom Kultury, potem kolejno Naczelna Organizacja Techniczna, ponownie Dom Kultury, a wreszcie Gmina Miasto Sławno. Obecnie brama nie jest użytkowana.

Dalsze losy historycznego budynku pozostają zagadką. Niewątpliwie Brama Koszalińska, podobnie jak Brama Słupska tak silnie wrosły już w krajobraz miasta, że współcześni mieszkańcy będą chcieli zachować w dobrym stanie tych świadków historii dla dalszych pokoleń.