Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park rozciągający się wokół stuchowskiej rezydencji jest jednym z największych parków przypałacowych w tym regionie. Pierwotnie część parku stanowił ogród w stylu angielskim, gdzie twórcy starali się podkreślić wrażenie naturalnego krajobrazu. Mimo wojennych zniszczeń nadal można dostrzec charakterystyczne elementy tego stylu takie jak rozległe przestrzenie łąk oraz nasadzane krzewy i drzewa. W parku rosną buki, jodły, cisy, lipy, dęby, leszczyny, orzeszniki, platany, białodrzew. Ciekawy jest też okaz świerka sitkajskiego, rośliny sprowadzonej z Ameryki Północnej. Niektóre okazy posadzone w parku mają ponad 100 lat. W parku znajduje się również płyta nagrobna jednego z byłych właścicieli zamku. 

Park jest dostępny i można go zwiedzać.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Nieduży pałac w stylu klasycystycznym wybudowany na przełomie XVIII / XIX wieku. Dawniej stanowił on siedzibę szlachecką rodu von Borcke. Jest to budynek dwukondygnacyjny, podpiwniczony, z użytkowym poddaszem. Na środku frontowej elewacji znajduje się ryzalit, a od strony parku – taras.

W pałacu zachowało się XIX wieczne wyposażenie, są to m.in. drewniana klatka schodowa z galeryjką i balustrada, szafy wnękowe, kominek, piece kaflowe, winda kuchenna, a także parkiety i stolarka drzwiowa.

Otoczenie pałacu stanowi park dworski założony w I połowie XIX wieku. Zachował on swój pierwotny układ przestrzenny. Rosną tam 150-letnie lipy i buki, a także okazałe świerki i klony. Na terenie parku znajdują się trzy stawy.

Obiekt zachowany w dobrym stanie, był na bieżąco remontowany, wystawiony jest na sprzedaż. Pałac dostępny jest z zewnątrz, po parku można spacerować, do czego zachęca piękny teren.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park dworski w Samlinie został założony w XIX wieku. Park zajmuje powierzchnię 2,5 ha i znajduje się w okolicy ruin dawnego pałacu. Charakterystycznym elementem parku jest aleja kasztanowa, można w niej podziwiać 150-letnie okazy drzew. Aleja kasztanowa tworzy jeden z przystanków dwukilometrowej ścieżki dydaktycznej obejmującej “Las Samliński”.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Pałac w stylu neoklasycystycznym został wzniesiony w 1867 roku. Należał do rodziny von Kannenberg. Budynek został założony na planie prostokąta. Składa się z korpusu głównego i bocznego skrzydła. Jest to budowla dwukondygnacyjna, murowana. Wejście główne znajduje się w trójosiowym ryzalicie frontowym, zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. Całość nakryta jest blaszanym dachem czterospadowym. We wnętrzu zachował się oryginalny kominek zdobiony sztukaterią.

Otoczenie pałacu tworzy park dworski, został on założony w tym samym okresie co pałac. Na terenie parku znajdował się rodzinny cmentarz właścicieli. Obok pałacu znajdują się budynki folwarczne, ceglany spichlerz ze stajnią, kamienna obora, a także kościół z zbudowany cegły. Obecnie w pałacu działa centrum kształcenia. Teren przy pałacu został zaadaptowany na plac zabaw oraz boisko. Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Park ma powierzchnię ok. 5 ha. Pochodzi z I połowy XIX w. Założono go w stylu krajobrazowym. Dawniej na terenie parku stał również pałac, który został po II wojnie światowej zburzony ze względu na zły stan techniczny. Dziś nie ma już żadnych pozostałości po dawnym pałacu. Zachowały się podobno jedynie piwnice, których nie udało się wyburzyć. W związku z tym zasypano je ziemią.

O czasach świetności parku przypomina okazały drzewostan i wyznaczone, choć zarastające alejki. Warto było by przywrócić mu dawny blask. Najliczniej w parku występują następujące gatunki drzew: jesiony wyniosłe, kasztanowce pospolite, buki pospolite, klony pospolite, graby pospolite, lipy drobnolistne. Znajduje się tu wiele drzew posiadających wymiary pomnikowe. Należą do nich np. trzy kasztanowce pospolite o obwodach od 340 cm do 380 cm, grab pospolity o obwodzie 325 cm, buk pospolity odmiany czerwonolistnej o obwodzie 320 cm, klon jawor o obwodzie 360 cm. Warstwę krzewów tworzą: dziki bez czarny, śnieguliczka biała, leszczyna pospolita, bez koralowy, trzmielina pospolita. W warstwie tej można zobaczyć również przedstawicieli gatunków chronionych, do których należą kruszyna pospolita i kalina koralowa. Po wielu drzewach pnie się bluszcz pospolity, występujący również w runie. Park pięknie wygląda wiosną z kwitnącymi zawilcami gajowymi, w tym czasie najpiękniej prezentuje się stary drzewostan, który nie jest przysłonięty bujnie rozwijającą się w sezonie letnim warstwą krzewów. W parku, we wschodniej części znajdują się stawy, którym niegdyś nadano nawet nazwy. Jest tu tzw. staw ‘Serdeczny’, przypominający kształtem serce, podobno wykopany przez jeńców rosyjskich w okresie I wojny światowej, kolejny to staw ‘Anny’ – pamięci Anny von Schlieffen z rodu właścicieli majątku. Wokół stawów rośnie olsza czarna.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Folwark w Koziej Górze pochodzi z XVII w. Fundatorem zespołu pałacowo-parkowego był Heinrich Friedrich von Podevils. W skład folwarku wchodzą: pałac, park dworski, spichlerz, ruiny mauzoleum (murowanej kaplicy grobowej w parku z początku XIX w., obora neogotycka szachulcowa, budynek gospodarczy z oficyną, dwa budynki gospodarcze oraz gorzelnia. Pałac był kilka razy przebudowany: w 1818 r., 1850 r. oraz w XX w. Pałac został zbudowany w stylu barokowym na planie wydłużonego prostokąta. W wyniku przebudów stał się budowlą o stylu neogotyckim. Powierzchnia pałacu wynosiła 1400  m², a kubatura 7800 m³. Obiekt był murowany z cegły, trzykondygnacyjny, bogato zdobiony gotyckimi krużgankami, wieżami i balkonem. Okna prostokątne, w ścianie wschodniej pod loggią – ostrołukowe, zdobione. Pałac składał się z 16-osiowego, dwupiętrowego korpusu, w którym trzy środkowe osie zakończone były schodkowym szczytem. Wieże nieznacznie górują nad dachem budowli. Do wejścia głównego prowadzi ganek z kolumnami. Najefektowniejsza jest wschodnia elewacja. Została wybudowana jako samodzielna fasada. Jej środkową część zdobi arkadowa loggia na drugim piętrze, którą spinają narożne wieże alkierzowe. Na wieżach zachowały się rzeźby rycerzy oraz herbów rodowych. Po wojnie pałac podzielił los większości innych podobnych budowli, a mianowicie został przejęty przez wojska radzieckie. Następnie budynkami zarządzało państwowe Gospodarstwo Rolne. Obecnie pałac jest w runie. Znajduje się w rękach prywatnych i nic nie zapowiada, że zostanie wyremontowany.

Za pałacem w XVIII w. założono park. Powierzchnia parku wynosi ok. 4 ha. i posiada cechy parku krajobrazowego z elementami romantycznymi. Ten piękny teren zielony położony w dolinie przecina rzeka Młynówka. Do parku prowadziła aleja dojazdowa. W parku znajdowało się wiele egzotycznych gatunków drzew. Ciekawym miejscem jest polana opadająca ku rzece Młynówce, skąd rozciąga się piękny widok. Park w II połowie XIX w. został przebudowany. Wówczas dwukrotnie zwiększono jego powierzchnię posadzono drzewa egzotyczne, w tym tulipanowce sprowadzone aż z USA, utworzono w nim elementy romantyczne. W parku wybudowana została kaplicę grobową, która obecnie jest zrujnowana. W chwili obecnej park tworzy dużą grupę drzew wysokich. Drzewostan ze względu na bardzo dobre warunki glebowe ma pokaźną wysokość. Na terenie parku występują pomniki przyrody.

Przed pałacem urządzono część gospodarczą. Podwórze zabudowane było budynkami gospodarczymi, w tym oborą o konstrukcji szachulcowej, spichlerzem ryglowym, trzema innymi budynkami, w tym jeden z oficyną oraz gorzelnią.

Najbardziej okazałym budynkiem obok pałacu jest spichlerz. Wybudowano go w Połowie XVI w. Obiekt ma konstrukcję szachulcową. W przeciągu wieków w wyniku różnych działań był przebudowywany, a także zniszczony. Następnie  pod nadzorem wojsk napoleońskich spichlerz odbudowano i zmodernizowano. Później budowla przeszła gruntowny remont w latach 70-tych XX w. W wyniku tych prac zlikwidowano konstrukcję ryglową ściany południowej, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową pozostawiając stary skobel.

Teren należy do właściciela prywatnego. Pałac można oglądać z zewnątrz.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Pałac o cechach neobarokowych. Pałac został zbudowany w XIX wieku, a w XX wieku został on rozbudowany. Jest to dwukondygnacyjna budowla założona na planie litery “L”. W budowli obecne są fragmenty ścian ryglowych. Bryła podzielona jest ryzalitami oraz wieżami. Najstarszą częścią pałacu jest dwukondygnacyjny korpus główny o cechach neobarokowych. Korpus pokryty jest dachem dwuspadowym. Skrzydło, które powstało w XX wieku ma bardzo efektowną elewacje i bryłę. Widoczne są ryzality, aneksy, ganki oraz wieżyczki. Obok pałacu znajdują się zabytkowe budynki gospodarcze. Do lat 80 w pałac pełnił funkcję Zakładu Poprawczego. W latach 80 pałac trafił w ręce prywatne i od tego czasu kilkakrotnie zmieniali się jego właściciele. Wokół posiadłości rozpościera się park dworski o powierzchni 6.27 ha. Park powstał w drugiej poł. XIX wieku. Park w stylu angielskim. W parku zachował się czytelny układ dróg oraz ścieżek. 

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Ze źródeł historycznych wiadomo, że Janowo było majątkiem ziemskim, założonym na gruntach miejskich, przez długi czas dzierżawionym. Jednym z dzierżawców była rodzina Schwartzów, która przejęła majątek pod koniec XIX wieku. Janowo było typowym majątkiem, gdzie uprawiano ziemię i hodowano zwierzęta, ale ciekawostką jest to, że wydobywano tam też glinę, którą przewożono kolejką do cegielni w Barlinku.

W majątku znajduje się dwór zbudowany w połowie XIX wieku, a następnie przebudowany na przełomie XIX i XX wieku. W architekturze budynku widać wpływy neobaroku. Dwór jest zbudowany na planie prostokąta, murowany, dwukondygnacyjny, z niższą przybudówką i werandą. Całość przykryta jest dachem wielospadowym z ciekawymi oknami – lukarnami i wolimi oczami. Szczyt dachu wieńczy wieżyczka z chorągiewką pogodową na której znajdują się inicjały O.S. (Otto Schwartz) – jednego z właścicieli majątku. Takie same inicjały wyryte są na ozdobie znajdującej się nad głównym wejściem do pałacu. Od frontu elewację zdobi ryzalit z niewielkimi balkonami po obu stronach umieszczonymi na wysokości piętra. Podobny ryzalit występuje od strony ogrodu, jednak tutaj mamy dodatkowo werandę wspartą na trzech prostych kolumnach. Kolumny wspierają balkon znajdujący się na wysokości piętra.

Wokół pałacu znajdują się zabudowania folwarczne, zachowane do dzisiaj, ale w bardzo złym stanie. Są to obora, stajnia, stodoła i powozownia. Na jednym z budynków znajduje się data 1855, co wskazuje na rok budowy obiektów.

Majątek znajduje się w rękach prywatnych, jednak nie prowadzone są żadne prace i obiekt wraz z zabudowaniami gospodarczymi niszczeje. Można obejrzeć go z zewnątrz.

Wokół majątku rozciąga się park dworski datowany na drugą połowę XIX wieku. Park mieści się na obszarze 1,5 ha. W parku rosną głównie drzewa rodzime takie jak graby, klony pospolite, jawory, lipy, buki, wiązy i świerki. W zachodniej części parku znajduje się szpaler lipowy. Stąd też, na krawędzi skarpy, rozciąga się panorama Doliny Płoni, uważana przez wielu za jedną z najpiękniejszych. Park jest dostępny.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Kuropatniki są osadą leśną położoną na terenie lasów należących do pobliskiego Krzymowa. Na początku XVII wieku Kuropatniki były lennem rodu von Sydowów, w drugiej połowie XVII wieku osada należała do radcy wojennego Antona Ludwiga Krugera. W 1816 roku teren stał się własnością Johann Heinrich Neumann z Berlina. Do 1945 roku majątek był w rękach rodziny Neumannów, po drugiej wojnie światowej został upaństwowiony.

Pałacyk myśliwski został wybudowany przez właścicieli Krzymowa w latach 1820-1830 roku. Majątek otoczony jest parkiem dworskim o powierzchni 10 ha. Park został założony w XVIII wieku, na jego terenie odnajdziemy wiele pomnikowych drzew.

Park kształtem przypomina wydłużony, nierówny wielobok z rozszerzeniem w części południowej. Centralna część parku położona jest niżej, założenie posiada dobrze rozwinięty układ dróg i ścieżek.

Na terenie parku występują takie gatunki jak dąb bezszypułkowy, kasztanowiec biały, lipa amerykańska, jesion wyniosły, tulipanowiec amerykański, klon pospolity, wiąz polny, olsza czarna, jarząb pospolity, dzika róża i głóg jadalny. W sumie na terenie parku wyodrębniono trzydzieści gatunków drzew liściastych, dziesięć gatunków drzew iglastych, ponad dwadzieścia gatunków krzewów i dwa gatunki pnączy. Około 2 km od parku w lesie znajduje się potężny głaz uznany za pomnik przyrody, w jego pobliżu rosną dęby o ponad pięciometrowym obwodzie pnia.

Park dworski w Kuropatnikach został wpisany na wojewódzką listę zabytków we wrześniu 1979 roku.  

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Pałac budowany był w różnych latach i różnych stylach, dominującym jest styl neobarokowy. Główny korpus powstał w XIX wieku na miejscu dawnego dworu. Rozbudowa pałacu miała miejsce, kiedy właścicielami majątku była rodzina Thaddenów. Jest to trzykondygnacyjny, rozczłonkowany obiekt z ośmioboczną wieżą mieszczącą klatkę schodową, kryty dachem mansardowym. Najstarsza część ma konstrukcję ryglową. We wnętrzu zachowały się elementy dawnego wystroju wnętrz: w głównym holu – kominek dekorowany kartuszem herbowym, drewniana klatka schodowa z balustradą oraz witraż, sztukaterie z motywami wici roślinnej na sufitach sali jadalnej i salonu, stolarka drzwiowa malowana techniką mazerunku.

W sąsiedztwie znajdują się zadbane zabudowania gospodarcze, park dworski oraz cmentarz rodowy. Na uwagę zasługuje bogaty drzewostan złożony min. z lipy drobnolistnej i dębu szypułkowego.

Po II wojnie światowej w pałacu stacjonowały wojska radzieckie, później była to siedziba PGR i stacji hodowli roślin. Obecnie jest to własność prywatna. Obiekt dostępny jest z zewnątrz.

Wyświetl większą mapę