Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Zdbice to niewielka miejscowość w pobliżu której, wzdłuż brzegów jezior Zdbiczno, Dobre i Smolno, wzniesiono umocnienia linii Wału Pomorskiego. Zacięte walki o ich przełamanie toczyły się tu w lutym 1945 roku. W rejonie Zdbic operowała 4. dywizja piechoty 1 Armii Wojska Polskiego. W dniach 5-8 lutego żołnierze polscy dokonali wyłomu w linii fortyfikacji na odcinku 12 km. To z kolei wywołało serię kontrataków niemieckich. Sukces polskiej piechoty został opłacony bardzo dużymi stratami, a walki w tym terenie przetrwały w pamięci jako bardzo zacięte.

Po zakończeniu działań wojennych umocnienia Wału Pomorskiego były systematycznie niszczone. Najpierw po to, by zapobiec ewentualnym kontratakom ze strony niemieckiej i konieczności ponownego zdobywania tych umocnień. Po wojnie pozbawiano je celowo wartości bojowych jednocześnie pozyskując stal pancerną z przeznaczeniem na złomowanie. Po latach współcześni złomiarze dokończyli dzieła zniszczenia. Miejsce to jednak wciąż ma swoją historyczną wymowę i warte jest zwiedzenia.

Skansen w Zdbicach powstał w roku 1980, wówczas bowiem  podjęto decyzję o utworzeniu w tym rejonie Centralnego Rejonu Pamięci 1 Armii Wojska Polskiego. Miała zostać stworzona panorama walk, jakie miały miejsce w tych okolicach pod koniec II wojny światowej. Wprawdzie przeważająca  część projektu nie została wykonana, ale i tak właśnie w Zdbicach utworzono ciekawą ekspozycję sprzętu bojowego i inżynieryjnego, który był używany w czasie walk o Wał Pomorski. Był też tu sprzęt, który z tymi akurat walkami nie miał nic wspólnego, ale zdecydowano o jego wyeksponowaniu, aby skansen prezentował się ciekawiej.  Ustawione tam zostały m.in. moździerze, działa, czołgi, katiusze, haubice. Odnowiono też, zresztą nie całkiem zgodnie z prawdą historyczną kilka odcinków transzei, ustawiono kozły z drutem kolczastym. Przygotowano również parking dla zwiedzających. Po roku 1990 skansen zaczął podupadać i obecnie widoczne są już tylko skromne jego pozostałości, których ubywa z miesiąca na miesiąc. 

Część zdjęć prezentuje skansen w jego wyglądzie sprzed kilku lat.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Skansen Morski w Kołobrzegu został uroczyście otwarty w sierpniu 2013 roku jako obiekt Muzeum Oręża Polskiego. W skansenie można zwiedzić dwa wyslipowane okręty, czyli stojące obecnie na lądzie, ORP “Fala” i ORP “Władysławowo”, obejrzeć jacht pełnomorski, elementy z legendarnego kontrtorpedowca ORP „Burza”.

Wyświetl większą mapę

Strona: www.facebook.com/profile.php?id=100063624188643

Facebook:

E-mail: skansen@nacmierz.com.pl

Telefon: 509 244 532

Skansen w Naćmierzu mieści się prawie w centrum wsi, w oryginalnym budynku starego młyna, który powstał w 1928 r. Budynek z blisko 100 letnią historią, wyposażony jest w maszyny oraz wiele elementów związanych z młynarstwem. Znajdują się tu również ciekawe przedmioty użytku codziennego, medale, księgi, itp. Oryginalne wnętrza i maszyny, nadają temu miejscu właściwego charakteru.

Wyświetl większą mapę

Jamno – dzielnica Koszalina, do 2010 r. wieś w województwie zachodniopomorskim leżąca nad jeziorem o tej samej nazwie. Od zarania swych dziejów była prawie zupełnie odcięta od świata zewnętrznego; zamknięta rozległymi torfowiskami i grzęzawiskami w dorzeczach rzek: Dzierżęcinki i Unieść. Otwarta, i to wyłącznie przy suchej aurze, dla komunikacji była jedynie droga w kierunku Koszalina. Dopiero początek XX w. położył kres kilkusetletniej izolacji Jamna – powstała utwardzona droga łącząca Jamno z Koszalinem.

Izolacja geograficzna skutkowała również i kulturową. Stosunkowo zamożna społeczność, nienękana przez świat zewnętrzny twórczo wykorzystała swój potencjał, dzięki czemu  powstała niezwykle interesująca enklawa kulturowa. Na jej specyfikę wpływ wywarło wiele czynników: od przynależności do miasta – Jamno już w XIV w. było wsią miejską Koszalina po ekspansję obcych kulturowo osadników, dzięki czemu powstał region ciekawej mieszanki kulturowej. Jej szczególność została dostrzeżona bardzo wcześnie przez niemieckich naukowców, którzy już w XIX w. prowadzili w Jamnie badania terenowe dokumentując tę niezwykłą kulturę. Rysowano, fotografowano, a także zbierano przedmioty codziennego użytku, dzięki czemu już w latach 80. XIX w. w Berlinie, w Muzeum Strojów Ludowych i Rzemiosła Domowego eksponowano przedmioty pochodzące z Jamna.

I my współcześni sięgamy do historycznej dokumentacji, dzięki której możliwa była realizacja projektu „Rekonstrukcja historycznej Zagrody jamneńskiej z XIX w.”, który został zrealizowany w Jamnie, miejscu historycznie i kulturowo do tego upoważnionym, na działce położonej w centrum wsi, w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowego kościoła. Projekt został zrealizowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego, zakończył się w 2018 r. Polegał na rekonstrukcji części zagrody – wykonano repliki dwóch obiektów – chałupy i stodoły z zachowaniem ich orientacji wobec siebie i drogi wiejskiej. Oba budynki zbudowane są w konstrukcji ryglowej, dachy poszyte trzciną.

Chata jest repliką domu mieszkalnego zbudowanego w 1853 r. Przy rekonstrukcji zadbano o wierne odtworzenie wnętrza z jego oryginalnym podziałem. Są więc dwie izby, trzy komory, kuchnia i rozbudowana sień. Odtworzono także typowe dla budownictwa jamneńskiego nisze ścienne – wnęki łóżkowe. Chałupa służy jako przestrzeń ekspozycyjna, prezentowane są w niej zabytki związane z życiem codziennym jamneńczyków w 2. połowie XIX w. Ilustrowany jest zatem okres najbujniejszego rozkwitu kultury ludowej.

Wystawa została przygotowana ze zbiorów własnych oraz zasobów Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, Muzeum Narodowego w Szczecinie i Muzeum Zachodniokaszubskiego w Bytowie. Prezentowane eksponaty wykonano w przedziale czasowym od XVIII do początków XX w.

Na potrzeby ekspozycji wykonano rekonstrukcję stroju weselnego – męskiego i kobiecego. Dopełnieniem wystawy jest komentarz w formie aplikacji multimedialnej oraz  film „Jamno – kultura przeszłości”.

Jedno z pomieszczeń (sień) zostało zaaranżowane z wykorzystaniem replik zabytków przeznaczonych do działań interaktywnych.

Drugim obiektem poddanym rekonstrukcji jest stodoła – jej pierwowzór pochodzi z 1765 r., która tylko bryłą i wizerunkiem nawiązuje do tradycyjnego budownictwa. Wnętrze przeznaczone jest do działalności edukacyjnej, głównie interaktywnego poznawania kultury jamneńskiej poprzez udział w warsztatach upowszechniających nie tylko gust, ale również zmysł artystyczny, estetykę i ornamentykę jamneńską.

Od 2004 r. Dział Etnografii koszalińskiego Muzeum organizuje imprezy plenerowe pn. „Jarmark Jamneński” będące kolejną formą obcowania ze sztuką i folklorem. Impreza ta na stałe zagościła już w ofercie Muzeum. Jest to nie tylko lekka i nieformalna prezentacja tradycyjnej i współczesnej sztuki ludowej, ale również atrakcyjna forma popularyzacji i upowszechniania folkloru. W ofercie są wytwory wszystkich dziedzin sztuki ludowej, a ponadto współczesne rękodzieło szukające inspiracji w tradycyjnej plastyce. Każda z imprez okraszona jest występami: zespołów folklorystycznych, solistów lub kapel podwórkowych. Wspólnym mianownikiem wszystkich edycji, poza bogatą ofertą  rękodzielniczą, jest doskonały klimat kameralnej imprezy o charakterze i specyfice festiwalu twórczości ludowej.

Każdego roku organizowane są cztery imprezy: przed Wielkanocą, dwie w sezonie letnim oraz w grudniu, przed świętami Bożego Narodzenia. Od 2019 roku jarmarki odbywają się w Zagrodzie Jamneńskiej w Jamnie.

Adres: ul. Jamneńska 24, 75-900 Koszalin

Strona: zagrodajamno.pl

Facebook: https://facebook.com/ZagrodaJamno/

E-mail: info@zagrodajamno.pl

Telefon: (+48) 94 341 65 87

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Prywatny skansen kolejowy utworzony przez Pana Ryszarda Kwiecińskiego. 

Wyświetl większą mapę

Godziny otwarcia:

10. –ndz. 10.00-17.00 (od 1 czerwca do 31 sierpnia)
11. –ndz. 10.00-16.00 (od 1 września do 31 maja)

Wystawa stała: Pomorska codzienność połowy XX wieku

Pomorze – teren bogato wyposażony przez naturę i szczególnie potraktowany przez historię. Było areną wielu zdarzeń, na skutek których utraciło swoje kulturowe oblicze, przerwana została ciągłość osadnicza i zerwany międzypokoleniowy przekaz kulturowy. Po 1945 roku dokonała się tu masowa wymiana ludności – na miejsce wysiedlonych przybyli ci, którzy musieli szukać sobie nowego miejsca na ziemi. Osadnicy z  Polski centralnej, z Kresów Wschodnich, reemigranci z Europy Zachodniej… Nowo przybyli przywieźli ze sobą tylko część dobytku, niewiele sprzętów i pamiątek rodzinnych. Podjęli wyzwanie połączenia ich z pozostawionymi przez poprzednich właścicieli dobrami – obcymi, niekiedy nieznanymi.

Wystawa Pomorska codzienność połowy XX wieku prezentowana jest w chałupie zagrody rybackiej ze wsi Dąbki, którą Muzeum zakupiło i przeniosło na posesję muzealną w 1983 r. Obiekt jest datowany – 1869 r.; składał się pierwotnie z trzech elementów: chałupy, budynku stodolno-inwentarskiego (który niestety nie doczekał translokacji) i chlewika. Przy przeniesieniu zagrody odtworzono wiernie siedlisko, zgodnie z jego pierwotnymi wymiarami, stosunkiem poszczególnych elementów do siebie, orientacją wobec stron świata i usytuowaniem do drogi wiejskiej. Jako że stodoła spłonęła w 1979 r., zdecydowano o pokazaniu jej rzutu przyziemia i pierwotnego układu. Zachowane dwa budynki odtworzono zgodnie z pierwowzorem: chlewik jako pomieszczenie jednoprzestrzenne, natomiast chałupa zachowała zastany podział na trzy izby, dwie komory, dwie sienie i kuchnię.

Izby mieszkalne wyposażone są w meble i sprzęty typowe dla lat powojennych – część przywiezionych, część lokalnych, pomorskich. Towarzyszą im tkaniny. Te zastane przez przybyszów na Pomorzu to proste lniane ręczniki, często z haftowanym monogramem i obrusy o ozdobnych splotach. Solidne i piękne w swej prostocie. Razem z nimi leżą bogate, kipiące koronkami i haftami. Szczególnie dekoracyjne przywieźli repatrianci z Kresów.

Dom, to szczególna przestrzeń, w której zaspokajane były elementarne potrzeby – od bytowych poprzez estetyczne po religijne. Niegdyś w każdym domu istniał tzw. święty kąt. Był to swego rodzaju ołtarzyk domowy o specyficznej estetyce. Nieodzownymi elementami były pasyjka, figura Matki Boskiej; kładziono tu także różaniec i książeczkę do nabożeństwa. Wystrój zależał od gustu i zdolności plastycznych gospodyni, która nie tylko decydowała, w jaki sposób ozdobić to wyjątkowe miejsce, ale zwykle była też autorką dekoracji – kompozycji z własnoręcznie wykonanych bibułkowych kwiatów, często zatkniętych za ramę tzw. świętych obrazów. Obrazy te to również dekoracje, choć niejedyne we wnętrzu. Na ścianach za łóżkami zawieszone są kilimy. Ręcznie tkane na krosnach, barwne i dynamiczne, przybyły tu z daleka – z północnych i wschodnich krańców Polski.  

Nie sposób pominąć ozdoby i ochrony podłogi, czyli chodników-szmaciaków. Do ich utkania wykorzystywano ścinki tkanin, futer, starą odzież… Pocięte paski wiązano lub zszywano w dłuższe kawałki, dobierając je kolorami.

Kuchnia to szczególne pomieszczenie. To w niej skupiało się życie codzienne rodziny,  przygotowywano posiłki oraz przerabiano i konserwowano żywność, stąd tak duża ilość narzędzi i naczyń tym celom służących. Używane okazjonalnie wynoszono do komory, na strych bądź do sieni. Dzieże i niecki, koszyki do formowania bochenków czy łopaty do chleba znajdowały swoje miejsce w komorze. Również tam chroniły się formy do bab, foremki do masła, kamienne garnki i różnego rodzaju butelki szklane i gliniane. Także  w komorze znajdują się sprzęty związane z higieną. Sień natomiast pełniła przede wszystkim funkcję komunikacyjną, ale wykorzystując jej znaczne rozmiary, przechowywano tu skrzynie, miary, kosze z ziarnami zbóż oraz żarna, w których mielono je na mąkę czy kaszę.

Wystawa, którą prezentujemy, jest nie tylko lekcją historii, ale również nastrojową podróżą w przeszłość. To spotkanie ze zwykłymi-niezwykłymi przedmiotami codziennego użytku. Pochodzą one z różnych światów, ale mają wspólny mianownik – wspomogły budowanie nowego życia, nowej tożsamości na Pomorzu.

Wystawa stała:  Warsztat szewski

Szewstwo to rzemiosło zajmujące się wyrobem i naprawą obuwia znane już na przełomie IX i X w. Jego rozkwit przypadł na okres od XIV do połowy XIX w., kiedy to znacząco powiększył się zestaw narzędzi, którymi szewc posługiwał się przy pracy oraz asortyment wytwarzanego obuwia. Kolejne zmiany nastąpiły na przełomie XIX i XX w. – wraz ze wzrostem fabrycznej produkcji obuwia upadały małe warsztaty (głównie wiejskie), zaś większe pracownie chcąc utrzymać się na rynku  rozbudowywały zestawy narzędzi i maszyn dzięki czemu wzbogacały swą ofertę.

Prezentowany w Muzeum w Koszalinie warsztat szewski należał do nestora koszalińskich szewców – Pana Stanisława Staronia. Kiedy podjął on decyzję o emeryturze postanowił podzielić się swoją historią i narzędziami z naszym muzeum. Dzięki niemu mamy kompletnie wyposażony warsztat szewski, co jeszcze dziś pozwoliłoby na naprawę obuwia.

Obok maszyn, pras i drobnych narzędzi, również w wielu rozmiarach kopyt prezentujemy urocze ceramiczne miniaturki butów otrzymane przez szewca w darze od wdzięcznych klientów.

Wystawa prezentowana jest w budynku gospodarczym (chlewiku) zagrody rybackiej, a aranżacja wnętrza bardzo mocno nawiązuje do pracowni poprzedniego właściciela eksponowanych narzędzi.

Wystawa stała:  Kuźnia pomorska

Kowalstwo to jedno z najstarszych rzemiosł wymagające różnorodnych umiejętności oraz posiadania warsztatu wyposażonego w kosztowne urządzenia i narzędzia. Już we wczesnym średniowieczu kowal był niezbędnym na wsi specjalistą wytwarzającym żelazne części narzędzi do uprawy roli, także wszelkiego rodzaju przyrządy wykorzystywane przez innych rzemieślników. Jeszcze  w XIX wieku kowal, oprócz tego, że był wysoko wyspecjalizowanym fachowcem w dziedzinie obróbki żelaza, bywał również dentystą, także specjalistą od schorzeń końskich. W oczach społeczności wiejskich kowal uchodził za autorytet w wielu sprawach, sam zawód zaś traktowany był z wielkim szacunkiem również ze względu na powiązanie pracy z ogniem – żywiołem wciąż budzącym respekt.

Miejscem pracy kowala była kuźnia stanowiąca osobny budynek stawiany zazwyczaj obok drogi na skraju wsi. Zdarzały się kuźnie poza wsią, umiejscawiane przy skrzyżowaniach ważnych szlaków komunikacyjnych. Głównym elementem wyposażenia kuźni wiejskiej było palenisko z miechem, a do najważniejszych narzędzi należały kowadła, młotki, kleszcze, przebijaki, a także imadła, wiertła, gwoździownice oraz urządzenia do ostrzenia wyrobów.

Działalność kowali była nastawiona na zaspokojenie potrzeb wiejskiego odbiorcy, co powodowało sezonowość w wykonywaniu poszczególnych prac. Tak więc wiosną naprawiano pługi i brony, przed żniwami wykuwano kosy i sierpy, a przed wykopkami – motyki. Zimą, kiedy mniej było pilnych prac wyrabiano duże ilości podków (konie podkuwano dwa razy w roku – z początkiem zimy i na wiosnę). Asortyment prac kowalskich był więc szeroki i obejmował poza narzędziami rolniczymi również przedmioty potrzebne w codziennym życiu w domu i zagrodzie (np. noże i tasaki). W kuźni też powstawały elementy architektoniczne – klamki, zawiasy, skoble, kłódki, kraty. Także krzyże nagrobne i przydrożne oraz przedmioty ozdobne.

Wystawa prezentowana jest  w zrekonstruowanej zabytkowej (z 1882 r.) stodole z Paprot. Jest to budynek zbudowany w konstrukcji szkieletowej, tzw. pruski mur (drewniany szkielet wypełniony murem z cegieł), z odeskowanymi szczytami i dachem krytym dachówką. Odtworzono wiernie wnętrze kuźni wyposażając ją we wszystkie sprzęty (pochodzące z naszego terenu z XIX i pierwszej połowy XX wieku) niezbędne wiejskiemu kowalowi.

Adres: ul. Młyńska 37-39

Strona: http://www.muzeum.koszalin.pl/

Facebook: https://www.facebook.com/MuzeumWKoszalinie/

E-mail: sekretariat@muzeum.koszalin.pl

Telefon: 94 343 20 11, 94 343 20 82

Wyświetl większą mapę

Strona: www.ustronie.pl/atrakcje/11/skansen_chleba

Facebook:

E-mail: skansen@piekarnia-bravo.pl

Telefon: 94 351 94 00

Skansen Chleba jest jednym z głównych atrakcji Ustronia Morskiego. Obiekt jest niezwykle klimatycznym miejscem. Wokół wiejskiej chaty roznosi się zniewalający aromat świeżo upieczonego chleba i zapach pieczonej, swojskiej kiełbasy czy żurku w chlebie. Na terenie skansenu znajduje się piękna, stylizowana na XIX – wiek, kryta trzciną chata. Wizyta w Skansenie Chleba to prawdziwa podróż do przeszłości, w czasy gdy gospodynie przed rozkrojeniem świeżego bochna, naznaczały go krzyżem, a po posiłku skrupulatnie zbierały ze stołu każdy okruszek “naszego powszedniego”. W tej podróży w czasy wielkiego szacunku dla chleba, pomagają specjalnie przygotowane prelekcje dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Traktują o historii młynarstwa i piekarnictwa. Najmłodsze dzieci mają okazję wysłuchać pięknej bajki J. CH. Andersena “O dziewczynie, która podeptała chleb”. Ponadto każde dziecko otrzymuje też własny kawałek ciasta na bułeczkę, której nadaje wymyślony przez siebie kształt. Wszyscy słuchacze, bez względu na wiek, rozsiadają się w drewnianych ławach, koncentrując wokół serca skansenu, ponad 120 – letniego pieca, który zachował się w jednym z budynków mieszkalnych wioski Ząbrowo. To w nim wypiekają się na oczach gości bochny chleba przygotowywanego według starych receptur. W czasie wizyty w obiekcie turyści mogą skosztować żytniego chleba sarmackiego, chleba maślankowego (do jego wypieku zamiast wody używa się maślanki) czy razowego, słonecznikowego chleba seniora. Kto ma ochotę zakosztować piekarskiej ekstrawagancji, zje tu na miejscu lub kupi by skosztować w domu, chleb pański. Jak przystało na nazwę, składniki ma iście pańskie. Wykonuje się go na słodzie żytnim i dodaje bakalie, suszone morele, orzechy arachidowe i włoskie oraz śliwki. Skansen szczególnie poleca także takie potrawy jak: żurek w chlebie, pajda ze smalcem plus kwas chlebowy czy kawa plus ciasto drożdżowe.
Przy skansenie znajduje się wiele bezpłatnych miejsc parkingowych.

Wyświetl większą mapę

Strona: cegielnia@bunkry.eu

Facebook:

E-mail: www.bunkry.eu/

Telefon: +48 668 834 719

Grupa Warowna Cegielnia, będąca częścią umocnień Wału Pomorskiego, znajduje się między jeziorami Zamkowym i Chmiel Duży.

Ten odcinek Wału Pomorskiego stanowił zamknięcie luki pomiędzy naturalnymi elementami przeszkód, jakie były wykorzystywane przy planowaniu i budowie umocnień i fortyfikacji na terenie Pojezierza Wałeckiego.  Pofałdowanie terenu dawało tu natomiast możliwość stworzenie linii obrony z ukrytymi miejscami obserwacyjnymi i punktami ostrzału. Dlatego też w latach 1932-1936 wybudowano tu schrony kryjące stanowiska broni maszynowej o szerokim polu ostrzału dzięki zastosowaniu kopuł pancernych, pomieszczenia kryjące polowe armaty przeciwpancerne i stanowiska dla obserwatorów. W 1944 roku przystąpiono do rozbudowy fortyfikacji: zaczęły tu powstawać dodatkowe stanowiska strzelnicze, przeszkody przeciwpiechotne i przeciwpancerne, żelbetonowe stanowiska obserwacyjno – bojowe.

W efekcie trzon GW Cegielnia stanowią dwa schrony typu B tzw. B – Werki. Pierwszy schron wyposażony jest w sześciostrzelnicową kopułę obserwacyjną i kazamatę flankującą. Drugi był schronem biernym z uzbrojeniem jedynie w kazamacie flankującej. Poterny każdego schronu prowadzą do dwóch wież wyposażonych w kopułę 3 – strzelnicową.  Są tu również dwa wielosektorowe schrony B1, miejscami wzmocnione do B. Nie posiadały one kopuły pancernej a ich ochronę stanowiły płyty pancerne.

Grupa Warowna Cegielnia przyjęła kształt dwóch linii schronów. W skład pierwszej wchodzą schrony główne, obiekty wielosektorowe oraz dwa schrony jednosektorowe przy zaporach przeciwpancernych. Druga, to schrony bojowe/lub schron bojowy typu B1 różnego zastosowania – do ognia flankującego i czołowego, schron obserwacyjny oraz schron bierny dla armat przeciwpancerne. i obsługi – budowla wyjątkowa na Wale Pomorskim.

Pozycje wzmocniono w 1944 r. kilkoma małymi schronami zwanymi potocznie Tobrukami.

Umocnienia te zostały 25 i 26 stycznia 1945 roku obsadzone wzmocnionymi siłami niemieckimi. Wojska radzieckie rozpoczęły tu pierwsze dziania 31 stycznia, od 6 lutego był prowadzony regularny ostrzał nękający z moździerzy i lekkiej artylerii. 11 lutego ta grupa warowna została porzucona przez Niemców.

Schrony zostały wysadzone przez polskich i rosyjskich saperów na przełomie lutego i marca 1945 roku, w kolejnych latach rozebrano zasieki, zasypano rowy, teren zaś zmieniał wygląd w efekcie wydobywania piasku i utworzenia wysypiska śmieci.  W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku pozostałości jednego ze schronów  zawaliły się w wyniku podkopania. 

Obecnie zagospodarowane jako skansen militarny, będący oddziałem Muzeum Ziemi Wałeckiej. Oprócz dostępnych do zwiedzania schronów, przygotowano tu dla zwiedzających ekspozycję stałą w pawilonie wystawienniczym oraz ciekawą ekspozycję militariów, wzbogacaną często o kolejne pojazdy i różnego typu broń. Funkcjonuje tu również przy okazji organizowanych imprez “Kino na Bunkrach”. Skansen i najbliższe okolice kilka razy w roku są sceną plenerowych imprez typu inscenizacje, koncerty, parady militarne. Muzeum Ziemi Wałeckiej systematycznie organizuje też rajdy szlakiem umocnień Wału Pomorskiego, które kończą się piknikiem militarnym

Wyświetl większą mapę