Strona: http://zamek.szczecinek.pl/historia.html

Facebook:

E-mail: zamek@sapik.pl

Telefon: +48 94 713 73 10

Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinku to dziś Centrum Konferencyjne Zamek, będące mieszanką tradycji z nowoczesnością. Został wybudowany w połowie XIV wieku, w ostatnich latach przeszedł gruntowny remont, dzięki któremu teraz możemy podziwiać jego uroki. Znajduje się w samym sercu zabytkowego parku miejskiego, tuż nad brzegiem jeziora Trzesiecko, dzięki czemu wokół mamy szansę podziwiać cały urok szczecineckiego jeziora. Gościom oferuje sale konferencyjne, miejsca noclegowe, restaurację, Piano Bar oraz galerię sztuki. Jest to miejsce wielu wydarzeń kulturalnych i warto je odwiedzić.

Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinku jest średniowieczną budowlą, której południowe najstarsze skrzydło pochodzi z początku XIV wieku i zostało zbudowane na ruinach dawnego grodziska słowiańskiego. Późniejsze jego przebudowy sprawiły, że nie zachował on swojego pierwotnego charakteru. Obecnie można podziwiać fragmenty cegły odsłoniętej podczas ostatniej przebudowy. Warte uwagi są również oryginalne belki sufitowe w salach konferencyjnych na pierwszym piętrze. Obecne wyposażenie Zamku jest nowoczesne, z przeznaczeniem do obsługi konferencji oraz odwiedzających galerię i restaurację turystów.

Warto nadmienić, że Zamek znajduje się w zabytkowym parku miejskim i choć nie otacza go fosa jak było to niegdyś, jego lokalizacja jest naprawdę imponująca i zachęcająca do odwiedzin. Poza Centrum Konferencyjnym Zamek mieszczącym się w południowym skrzydle, w pozostałych znajduje się siedziba Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych oraz szereg prywatnych podmiotów prowadzących swoja działalność w północnym skrzydle. Przy dziedzińcu powstaje obecnie Ponadregionalne Centrum Edukacji Ekologicznej i Rewitalizacji Jezior.

Niestety Zamek nie posiada udogodnień dla osób niepełnosprawnych oraz animacji dla dzieci.

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Około V wieku n.e. w okolice Suchania przybyli przybysze z wyspy Bornholm, którzy założyli tu odkrytą przypadkowo w 2006 roku osadę składającą się z ziemianek. Nie wiadomo kiedy osada ta została porzucona. Na jego powierzchni odkrywca spostrzegł fragment skarbu w postaci brakteatów – cienkich, jednostronnie wybijanych monet, metalowych zawieszek i pierścienia. Po przekazaniu zabytków naukowcom okazało się, że identycznie zabytki znajdowane są na Bornholmie, Zelandii i w południowo-wschodniej Szwecji i stanowią świadectwo obecności na Pomorzu Zachodnim przybyszów skandynawskich.

Na początku X wieku ludność słowiańska zbudowała tu gród obronny. W 1269 roku Suchań jeszcze jako wieś, po raz pierwszy został wzmiankowany w dokumencie. W połowie XIII wieku okolica została zagarnięta przez zakon joannitów, a powodem przywłaszczenia były niespłacone długi księcia pomorskiego Barnima I. W celu umocnienia swojej zdobyczy we wschodniej części dzisiejszego miasta joannici zbudowali zamek na planie czworoboku, który do czasu budowy zamku w Swobnicy był ich najważniejszą siedzibą w tej części Pomorza. Po ostrym konflikcie z księciem Barnimem I, zakon stracił Suchań (wtedy villa Zukan) w 1269r., ale już 9 lat później, po śmierci Barnima I, joannici zajęli kilka wsi książęcych w tym Suchań. W 1295 r. książęta pomorscy oficjalnie nadali go joannitom zachowując jednak zwierzchnictwo terytorialne. W 1312 r. zamek stał się siedzibą joannickiego komtura. Obecnie istniejąca historyczna część miasta położona jest na równinie, wzdłuż dawnego traktu ze Szczecina i Stargardu na Mazowsze. W roku 1487 Suchań jest wzmiankowany jako posiadający prawa miejskie, jednak dokładna data nadania praw miejskich i jego lokacji w miejscu starej słowiańskiej osady nie jest znana. W okresie reformacji Joannici sprzedali miasto Wolfowi Borcke, jednak książęta pomorscy nie zatwierdzili tej transakcji. W 1551 r. Suchań przeszedł pod zarząd dóbr książęcych w Szadku. W 1637 r. zmarł Bogusław XIV, co zbiegło się z najazdem Szwedów na Pomorze i do końca wojny miasto przechodziło z rąk do rąk, ale ostatecznie w 1654 r. miasto zostało włączone do Brandenburgii, pozostając aż do 1709 r. w bezpośrednim posiadaniu rodziny von Schwerin, a następnie przyłączono je do domeny panującego. W XIX w. istniał przy mieście folwark, który w latach 1828-31 częściowo rozparcelowano. Na gruntach pofolwarcznych powstała Kolonia Suchań, od 1850 r. stanowiąca wraz z miastem jedną jednostkę administracyjną. W marcu 1945 r. wojska radzieckie wkroczyły do miasta, a pierwsi polscy osadnicy pojawili się na początku kwietnia. 

Źródła: archeowiesci.pl   suchan.pl   

           “Średniowieczne zamki Pomorza Zachodniego”   Zbigniew Radacki   PWN 1976

rb

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Krępcewo po raz pierwszy zostało wymienione w źródłach pisanych w 1248 roku, kiedy to książę Barnim I odzyskał dobra stargardzkie, przekazane osiem lat wcześniej w zastaw biskupowi kamieńskiemu. W bliżej nie znanym okresie osiedlił się w Krępcewie ród Wedlów. Prawdopodobnie na początku XIV wieku wznieśli oni pierwszy, jeszcze drewniany zamek, gdyż w 1308 roku bracia Hasso i Ludolf Wedel podejmowali w Krępcewie margrabiów Waldemara i Jana wraz z okazałą świtą. Około 1315 roku Ludolf wycofał się z czynnego życia politycznego i osiadł w Krępcewie, lecz prowadzony wówczas przez Marchię podbój Pomorza otworzył przed krępcewską linią Wedlów szansę ekspansji na wschód. Wrogie poczynania Wedlów wobec księcia szczecińskiego sprowokowały odwetową wyprawę zbrojną Barnima III w 1338 roku, w trakcie której zamek został zniszczony.
Zamek murowany został wybudowany przez ród Wedlów w połowie XIV wieku. W 1375 roku został wymieniony pośród 12 najsilniejszych zamków rodu na wschód od Odry, obok warowni w Chociwelu, Drawnie, Ińsku, Krzywnicy, Mirosławcu, Mielnie, Santoku, Świdwinie, Tucznie, Wałczu i Złocieńcu. Jednak już w XV wieku zaczął podupadać i około roku 1500 został opuszczony. Zamek został wzniesiony na czterometrowej wysokości kopcu, około 40 metrów od koryta rzeki Iny. Założono go na planie kwadratu o boku około 30 metrów i zabezpieczono fosą oraz zewnętrznym wałem ziemnym. Mur obwodowy zbudowany był z cegły na kamiennym cokole o wysokości 4 metrów. Od północnego – wschodu do muru przylegał dom mieszkalny, najprawdopodobniej zamknięty od strony dziedzińca ścianą szkieletową. W narożniku północno – zachodnim umieszczono czworoboczną wieżę o wymiarach 8,5 x 9 metrów i grubości muru wynoszącej 2 metry. W jego wnętrzu znajdowała się niewielka cela więzienna o wymiarach 2,7 x 2,7 metra. Zapewne z górnej kondygnacji skrzydła mieszkalnego, poprzez ganek w koronie muru północnego, osiągano narożną wieżę. Był to główny element obrony zamku, flankujący bramę i stanowiący ostateczne schronienie. Od południa sąsiadował z wieżą wykusz o wymiarach wnętrza około 7 x 5,5 metra. Możliwe także, iż wykusz był częścią prostokątnej wieży mieszkalnej, stanowiącej pierwszą fazę rozwoju zamku. Brama po zbudowaniu obwodu znajdowałaby się między tą wieżą (wykuszem), a wieżą w narożniku. Po stronie zachodniej zamku, na dwumetrowym wywyższeniu terenu, pośród podmokłych łąk, usytuowano podzamcze. Kształtem zbliżone było do trójkąta z podstawą o długości 55 metrów graniczącą z fosą zamku. Wał ziemny otaczający fosę zamku łączył się z podzamczem od południa, natomiast po stronie północnej był urwany, co pozwalało regulować dopływ wody do fosy.

Źródła: 

Średniowieczne zamki Pomorza Zachodniego, Z. Radacki,Warszawa 1976.

Leksykon zamków w Polsce, red. L.Kajzer, Warszawa 2003

medievalheritage.eu

rb

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

W dawnych, wczesnośrednowiecznych czasach znajdowała się tutaj wyspa na jeziorze, a na niej najprawdopodobniej słowiańskie grodzisko na miejscu którego, przypuszczalnie pod koniec XIII wieku wybudowano zamek. Miała to być strażnica granicy z Nową Marchią. Zamek zbudowali Güntersbergowie jako lennicy księcia pomorskiego. Ród ten przybył z gór Harzu. W 1295 r. gdy dokonano podziału księstwa, do działu Bogusława IV (wołogoskiego) należały w ziemi stargardzkiej też dobra panów Ravenstein, zatem von Güntersbergów. W początkach lutego 1296 r. doszło do zabójstwa króla Przemysła II w Rogoźnie. Wedle rocznika kołbackiego na czele oddziału brandenburskiego, który dokonał tego, był rycerz margrabiów Jakub Kaszuba. To zapewne Jakub von Güntersberg/Ravenstein, który z rodem przeszedł wtedy do służby margrabiów i ziemię wapnicką im przyporządkował. Później Güntersbergowie z Wapnicy opuścili księstwo wołogoskie na wiele lat. Pojawili się ponownie w roku 1336 i otrzymali prawo budowy zamku w Bytowie (dzisiejsze województwo pomorskie). Dwa lata później, w 1338 roku został zniszczony przez Brandenburczyków. Güntersbergowie mogli zamej odbudować, jednakże wcześniej musieli zamek w Bytowie zburzyć. Odbudowany zamek w Wapnicy miał kształt regularny czworoboczny z przylegającym przedzamczem. Podczas kampanii wojennej elektora Albrechta Achillesa w 1478 r. “dobrą warownię, zamek, rynek i okoliczne wsie spalono”. Po von Güntersbergach otrzymał w lenno Wapnicę Wedige von der Osten, a po nim kolejni właściciele. W latach 1631-1637 wieś została splądrowana przez Szwedów i zrujnowana rok póxniej przez stacjonujące wojska generała Stainhusena. W 1703 r. miejscowość powróciła do domeny państwowej. W 1840 roku przeprowadzono przez teren zamkowy groblę, która połączyła dotychczasową wyspę z oboma brzegami jeziora, a jej koroną przebiegła droga. W latach 70-tych XX wieku pod kierunkiem E. Cnotliwego przeprowadzono badania archeologiczne.

Źródło: “Średniowieczne zamki Pomorza Zachodniego”   Zbigniew Radacki   PWN 1976

rb

Wyświetl większą mapę

Strona:

Facebook:

E-mail:

Telefon:

Ruiny książęcego zamku nad Jeziorem Szadzkim. Zbudowany w 1 połowie XIV w. przez książąt pomorskich w miejscu wcześniejszego grodu. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z roku 1336 i wspomina o rodzie von Steglitz, jako właścicielach Szadzka. Z. Radacki sugeruje czas budowy zamku na około czterdzieści lat wcześniej, po 1290 r., jednak regularny, prostokątny rzut warowni i istnienie w narożniku wieży o kwadratowej podstawie i cylindrycznej górnej części nawiązuje do zamków zakonu joannickiego – Łagowa, Swobnicy i Pęzina, powstających od drugiej połowy XIV w. Nie można więc wykluczyć istnienia w Szadzku drewniano-ziemnej warowni, zastąpionej przez murowany zamek. Krótko przed 25 lutego 1365 roku w zamku lub w jego okolicy w niewyjaśnionych okolicznościach został zamordowany być przez Krzyżaków, książę słupski Warcisław VII z dynastii Gryfitów. Zamek dwukrotnie zdobywany przez Brandenburczyków w 1445 i 1478 r. został zniszczony. Odbudowany przez księcia Bogusława X w końcu XV w. Był siedzibą kasztelanów książęcych. Zamek pozostawał istotną twierdzą dla księstwa pomorskiego także później. Przed rokiem 1533 bramę wzmocnił bastion, a mimo pożaru i renesansowej przebudowy po roku 1588 warowność zamku nadal była wysoka – powstał dodatkowy pierścień obwałowań o rzucie pięcioboku. Mimo to, w wyniku wojen szwedzkich Szadzko zostało opuszczone, a późniejsze próby odbudowy – ze względu na koszty – zostały przerwane. Od roku 1766 trwała powolna rozbiórka opuszczonego zamku, ale jeszcze w roku 1784 Ludwig Wilhelm Brüggemann pisał o nadal widocznych potężnych murach. Cegły i kamienie z rozbiórki pozostałości zamku wykorzystane zostały do odbudowy pobliskich Dobrzan, które zniszczył pożar w 1781 roku. Zachowało się rumowisko kamieni, mury fundamentów i wysoki wał obronny z widocznym zarysem bastionów. 

Źródła: 

“Średniowieczne zamki Pomorza Zachodniego”   Zbigniew Radacki   PWN 1976

Numeryczny model pokrycia terenu – geobiz.pl

tkrb

Wyświetl większą mapę

Strona: www.zamekdarlowo.pl

Facebook:

E-mail: biuro@zamekdarlowo.pl

Telefon: 94 314 23 51

Zamek w Darłowie jest jedyną w Polsce gotycką twierdzą położoną nad morzem. Strzeże Darłowa od drugiej połowy XIV w. Dotychczas nie odnaleziono dokumentów, które wskazałyby na konkretną datę budowy zamku. Wiadomo jednak, że w 1352 r. ówczesny władca Darłowa – książę Bogusław V, którego żoną była Elżbieta, córka Kazimierza Wielkiego – nabył od bogatej mieszczki wyspę na rzece Wieprzy. Z pewnością już wtedy jego intencją było wzniesienie budowli obronnej, która mogłaby spełniać także funkcje reprezentacyjne. Prace budowlane ciągnęły się przez ok. 20 lat. Powstała w owym czasie twierdza przypominała kształtem zamek, który można zobaczyć obecnie. Zbudowano ją na planie zbliżonym do kwadratu. Dziedziniec fortecy chronił zwieńczony blankami mur o wysokości 14 m. W północnym skrzydle znajdowała się brama wiodąca do miasta. Ufortyfikowana brama południowa prowadziła ku gospodarczemu podzamczu, folwarkowi i zastawkom do hodowania łososi. Strzegła jej wysoka na 23 metry wieża. W zamku znajdowały się mieszkania załogi, sala rycerska, siedziba zarządcy książęcego, sala reprezentacyjna, komnaty rodziny książęcej, skarbiec i kaplica. Komunikacja w twierdzy przebiegała schodami mieszczącymi się wewnątrz murów.

Pierwszej poważnej przebudowy fortecy dokonał słynny książę Eryk Pomorski. Po utracie tronów Danii, Szwecji i Norwegii pokonany władca osiadł w rodzinnym Darłowie. Ostatnie lata życia 1449-1459 upłynęły mu m.in. na upodabnianiu zamku w Darłowie do swojej dawnej siedziby w duńskim Helsingørze. W ciągu tej dekady darłowska twierdza wzbogaciła się o dwupiętrowe skrzydło zachodnie oraz drugi obwód murów.

Skrzydło to zostało wkrótce rozebrane. Bogusław X ok. 1480 r. doszedł do wniosku, iż dziedziniec zamku jest zbyt mały. Nakazał rozbiórkę dobudówki z czasów rządów Eryka i zarządził rozbudowę zamku po zewnętrznej stronie murów. Dostawiono tam trzykondygnacyjne, podpiwniczone skrzydło zwane wieprzańskim, które zaczęło stanowić serce twierdzy. Bogusław – wciąż niezadowolony z wielkości dziedzińca – powiększył go, rozbierając wewnętrzną część południowego skrzydła. To było jednak wciąż za mało, by zaspokoić rosnące potrzeby książęcej siedziby. Darłowo stanowiło wprawdzie jedynie tymczasowe miejsce spoczynku władców Pomorza, ale nie zmieniało to ich podejścia – chcieli, żeby było godne ich rangi i ambicji. W pierwszej połowie XVI stulecia Barnim XI rozpoczął ostatnią przebudowę zamku w nurcie gotyku. Dodano dwie kondygnacje do skrzydła wschodniego oraz podwyższono wieżę do wysokości 26 m. Ok. 1571 r. książę Jan Fryderyk przebudował jeszcze bramę północną w stylu renesansowym. Ostateczny wygląd forteca w Darłowie przyjęła po pożarze w 1624 r. Bogusław XIV zdecydował o poprawieniu mieszkalnych funkcji zamku kosztem obronności. W salach wschodniego skrzydła pojawiły się duże otwory okienne. Zrezygnowano z remontu skomplikowanego sklepienia sali rycerskiej i zmieniono jej funkcję – służyła za kaplicę. Po śmierci Bogusława XIV zamieszkała w nim wdowa po nim – Elżbieta, która troskliwie dbała o dziedzictwo pomorskich Gryfitów. Po jej śmierci zamek przejęli Brandenburczycy, od tej pory przestał pełnić rolę siedziby książęcej.

W wieku XVII zamek dwukrotnie uległ pożarom, przechodził różne koleje losu, był tu magazyn soli, szpital, więzienie. Doczekał się remontu w okresie międzywojennym, wówczas postanowiono otworzyć tu muzeum regionalne. Pierwszą wystawę udostępniono odwiedzającym już w 1930 r. Muzealne tradycje przetrwały zmianę granic państw, a co za tym idzie – zarządców zamku. Zaraz po wojnie otworzono bowiem w twierdzy muzeum. Na szczęście darłowska forteca w dość dobrym stanie wyszła z wojennej zawieruchy. Gruntowny remont i rewaloryzacja stały się jednak konieczne i przeprowadzono je w latach 70. XX w. Po zakończeniu trwających 17 lat prac, w 1988 r. bramy zamku ponownie stanęły otworem przed gośćmi.

Wystawa stała w muzeum na zamku w Darłowie podzielona jest na kilka części. W dawnej sali rycerskiej, która pełniła funkcję kaplicy można podziwiać sztukę sakralną ziemi sławieńskiej. Najbardziej imponującym eksponatem jest bez wątpienia średniowieczna ambona. Pozłacana i bogato ozdobiona lipowa kazalnica stanowiła dar wotywny Elżbiety – wdowy po Bogusławie XIV. Uwagę przyciągają również trzy późnogotyckie rzeźby, z których jedna – św. Anna Samotrzeć użyta została jako rekwizyt w filmowej adaptacji „Krzyżaków”. W sali na pierwszym piętrze łącznika wyeksponowano zabytki lokalnej sztuki ludowej. Znajduje się tu m.in. rekonstrukcja ściany ryglowej, a także obrazy olejne, grafiki i akwarele przedstawiające budownictwo szachulcowe. W zamkowej wieży warto przyjrzeć się ciekawym rozwiązaniom architektonicznym – krzyżowo-żebrowemu sklepieniu oraz klatce schodowej wewnątrz muru. W pomieszczeniu tym zaprezentowano brązowe medaliony władców polskich. W skrzydle południowym twierdzy urządzono skromną ekspozycje sztuki wschodu, której powstanie sięga jeszcze czasów przedwojennych. Jeden z najcenniejszych zabytków w zbiorach muzeum wisi na ścianie pierwszego piętra wschodniej klatki schodowej. To mapa Lubinusa. Mapa jest bogata w artystyczne detale i precyzyjne informacje. Inaczej zaznaczono miasta, miasteczka, wsie, zamki, karczmy, itp. Lubinus wyróżnił nawet lasy liściaste i iglaste. W górnej części mapy umieszczono drzewo genealogiczne książąt pomorskich, a w dolnej krótki opis Pomorza Zachodniego. W sali reprezentacyjnej na pierwszym piętrze skrzydła wschodniego chętni mogą zawrzeć związek małżeński. W muzeum wystawiono także bogatą kolekcję mebli barokowych i neobarokowych zdobionych kunsztowną snycerką. W sali na drugim piętrze skrzydła północnego warto przyjrzeć się późnorenesansowemu łożu z baldachimem. Wyróżnia je nie tylko bogata dekoracja, ale i ciekawy napis w języku włoskim: „Zwyciężaj sen miłością”. W sali tej warto nie przegapić danskeru czyli latryny zamkowej. W piwnicach zachowana jest izba tortur, zawierająca szerokie spektrum urządzeń katowskich. Miejsce to budzi szczególne zainteresowanie wśród młodszych turystów. Jedną z ciekawostek na zamku jest wypchany, dwugłowy cielak urodzony w pobliskiej miejscowości –  Janiewice w 1919 r.

Najnowszą atrakcja muzeum to wystawa poświęcona dziejom Darłowa urządzona w pawilonie wystawowym zachodniego skrzydła zamku. Wystawa nosi tytuł „Dirlow- Rügenwalde – Darłowo. Miasto nad Bałtykiem” i  spina w klamrę złożone losy królewskiego miasta. Koniecznym etapem wizyty na zamku jest oczywiście wejście na wieżę, skąd rozpościera się piękna panorama na całe miasto, rzekę Wieprzę i okolicę. Jednakże większą popularnością wśród turystów cieszy się taras widokowy urządzony na jednym ze skrzydeł zamku.

Zamek przyciąga rokrocznie rzesze turystów, nie tylko bogactwem muzealnej kolekcji. Wędrując po komnatach zamkowych można poczuć atmosferę wieków minionych i podziwiać średniowieczne budownictwo.

Wyświetl większą mapę

Strona: http://bpgimploty.naszabiblioteka.com/kontakt

Facebook:

E-mail: bpgim@interia.pl

Telefon: 91 385 13 50

W miejscu obecnego zamku w XII wieku znajdował się drewniany gród, który zabezpieczał przeprawę przez bród na Redzie. W 1277 roku miało miejsce przyznanie praw miejskich Płotom z rąk jednego z rycerzy księcia Barnima I, Dobiesława Wotucha. W tym samym czasie rycerz wzniósł na południowym skraju osiedla, na odciętym od miasta cyplu, siedzibę, w postaci kamienno-ceglanej wieży obronno-mieszkalnej. Budowla zaprojektowana na rzucie prostokąta miała trzy kondygnacje gospodarczo-mieszkalne i najwyższą obronną. W sąsiedztwie wieży znajdowały się budynki gospodarcza, a całość zapewne była otoczona częstokołem. Pod koniec XIII wieku zamek stał się własnością rodziny Wedlów, którzy ufortyfikowali go kamienno-ceglanym murem. Kolejni właściciele – Heydebrekowie – przesunąwszy mur w kierunku zachodnim powiększyli dziedziniec. Najdłużej zamek był pod panowaniem von der Ostenów, którzy podwyższyli mur. W 1465 roku warownia została zdobyta i zrujnowana przez mieszczan kołobrzeskich. Zamek został odbudowany i powiększony o trzykondygnacyjny budynek. W 1577 roku zamek ponownie zmienił właściciela. Tym razem nabywcą był ród Blucherów. Wówczas gotycki zamek stał się renesansową rezydencją. Wybudowano klatkę schodową i budynek bramny. Dawna warownia straciła walory obronne i jako pałac nie była nękana podczas kolejnych wojen jakie przetaczały się przez te ziemie. W 1860 roku zamek został strawiony przez pożar, a reszty dzieła zniszczenia dokonała II wojna światowa. W latach 1959-67 był pieczołowicie odbudowywany.Z pierwotnej budowli zachowały się dolne kondygnacje wieży oraz fragmenty kamiennego muru obwodowego.

 Dziś jest siedzibą Miejskiej Biblioteki Publicznej w Płotach oraz mieści się tu oddział Archiwum Państwowego.

Wnętrza można zwiedzać w godzinach otwarcia biblioteki, na zewnątrz zamek jest dostępny dla zwiedzających,

Wyświetl większą mapę

Strona: www.resko.pl

Facebook:

E-mail: mailto:resko@resko.pl

Telefon: +48 91 395 12 33

Niegdyś zamek należał do rycerskiego rodu Borków. Pierwotnie był to obiekt drewniano-ziemny. Murowana budowla został wzniesiona prawdopodobnie w II połowie XIV wieku. Na przełomie XVII/XVIII wieku zamek został zniszczony. Zmienili się wówczas jego właściciele. Do dziś zachowało się jedynie niewielkie wzniesienie, na obrzeżach którego w kilku miejscach można zobaczyć kamienie tworzące niegdyś mur obwodowy.

Wyświetl większą mapę

Strona: www.podewils.pl/

Facebook:

E-mail: krag@podewils.pl

Telefon: + 48 606 986 139

W przewodnikach z początku XX wieku, zamek Krąg opisywany jest słowami: w zamku jest tyle pomieszczeń, ile w roku tygodni i tyle okien, ile dni w roku. Znawcy mówią, iż liczba wejść równa jest liczbie miesięcy, a cztery wieże symbolizują cztery pory roku. Zanim jednak powstała jedna z najwspanialszych rezydencji na Pomorzu, musiały minąć wieki, w czasie których zapisała się historia tego niezwykłego miejsca. Zamek Krąg należał do rodziny von Podewils, którą na ziemi sławieńsko – słupskiej odnotowana została już w XIII wieku. Adam von Podewils był związany z dworem księcia pomorskiego Bogusława X. Kiedy w 1475 r. wojska książęce rozegrały bitwę z mieszczanami Koszalina, rycerz ocalił księciu życie. Za ten czyn Bogusław ofiarował rycerzowi ziemię w Kręgu. Nad jeziorem Adam zbudował zamek. Pierwotnie była to wieża mieszkalna wzniesiona na kopcu otoczonym fosą. Budowla była gotowa w końcu XV wieku, miała formę prostokąta o wymiarach 11.6m x 14.6m. Służył on rodzinie do schyłku XVI w., kiedy to starą warownię rozbudowano, w narożach wybudowano wtedy cztery koliste baszty oraz attykę. Powstał obszerny hol z kominkiem i schodami prowadzącymi na piętra. Około połowy XVII w. zamek podwyższono jeszcze o jedną kondygnację przez co likwidacji uległa XVI wieczna attyka. Wtedy też, przed wjazdem na dziedziniec, zbudowano istniejący do dziś kościół, który miał być mauzoleum rodu. Do 1860 r. składano w nim prochy kolejnych pokoleń Podewilsów (za ołtarzem stoi kilka sarkofagów rodziny). W połowie XIX w. zamek został sprzedany. Kolejni właściciele wciąż go rozbudowywali i otoczyli tak pięknymi rabatami, że Krąg zaczęto nazywać Kwietnym Zamkiem. Do 1944 roku w zamku mieszkał dr Karl Alexander von Riepenhausen. Nie zaznał tu jednak wiele szczęścia. Ożenił się z Amerykanką, która zmarła razem z nowo urodzonym dzieckiem. W 1945 r. rezydencja została doszczętnie stawiona przez pożar. Po wojnie najpierw mieściło się tu nadleśnictwo, a do 1956 r. szkoła. Od tamtej pory zamek stał pusty i niszczał. W latach 80. nadleśnictwo próbowało go ratować, ale z braku środków prace przerwano. W 1990 r. zamek kupił prywatny właściciel, który dokończył odbudowę i uruchomił hotel Podewils. Przy odbudowie kierowano się zasadą odtworzenia stanu sprzed 1945 r. z wyeksponowaniem bryły zamku renesansowego, średniowiecznych piwnic i wszystkich dodanych później form. Odrestaurowany z pietyzmem zamek został laureatem w konkursie Generalnego Konserwatora Zabytków. Jak na prawdziwy i tak stary zamek przystało, ma Krąg swoje tajemnice. Mieszkańcy wierzą, że pod zamkowym jeziorem biegnie tunel, którego wylot znajduje się w kościele przy grobowcu jednego z Podewilsów. Zaczyna się zaś w zasypanej pieczarze, która dawno temu pogrzebała nieszczęsnych kochanków szukających schronienia w piwnicach. Legenda mówi też o tajemniczym wędrowcu, który pewnej jesieni przybył do Kręgu. A że zbliżała się już noc, gościnni, choć już zubożali Podewilsowie zaproponowali mu nocleg. Przybysz odwdzięczył się, zamieniając leżące na stole jabłko w złotą monetę. Henryk von Podewils widząc cud, natychmiast zaproponował wędrowcowi posadę. Ten jednak odmówił. Podewils uwięził więc gościa na strychu i kazał mu wyrabiać złoto. Magikowi udało się, za pomocą czarów, uciec z zamku, ale do dziś na strychu podobno słychać szuranie.

Warto wiedzieć, iż pod skrzydłem zamku przetrwały kamienno – ceglane mury trzech piwnic średniowiecznej warowni. Na terenie zamku można dojrzeć pozostałości fosy otaczającej gotycką siedzibę. Tuż za zabudowaniami zamku rozpoczynają się bardzo dobrze utrzymane ścieżki przyrodnicze prowadzące do drugiego, leśnego jeziorka, całkowicie dzikiego. W zamku można wypożyczyć rowery. Działa tu również wypożyczalnia sprzętu wodnego a tuż obok znajduje się stadnina koni.

Wyświetl większą mapę

Strona: http://zamek.szczecin.pl

Facebook: zamek.szczecin/

E-mail: zamek@zamek.szczecin.pl

Telefon: +4891 434 83 11, +4891 434 83 00, +4891 434 83 01

Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie

Renesansowy Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, położony na wzgórzu w pobliżu Odry, to jeden z najważniejszych zabytków Pomorza Zachodniego. W przeszłości był rezydencją Gryfitów – dynastii panującej w Księstwie Pomorskim od XII w. do 1637 r.

Obecny kształt zabytku jest odbiciem jego burzliwej historii. Nad pięcioskrzydłowym gmachem z dwoma dziedzińcami – Dużym i Menniczym, górują wieże: Dzwonów, Więzienna i Zegarowa. Fasady zamku zdobią późnogotyckie maswerki i renesansowe attyki. Uwagę przykuwają: barokowy zegar z maszkaronem i postacią błazna, płyty Barnima III i Barnima XI, Filipa II i Franciszka I, figura biskupa Ottona z Bambergu. We wnętrzach zamkowych znajduje się m.in. Cela Czarownic z replikami narzędzi kar i tortur, poświęcona straconej po oskarżeniu o czary Sydonii von Borck, a także Gabinet Lubinusa, wybitnego kartografa z XVII w., z cennym egzemplarzem Wielkiej Mapy Księstwa Pomorskiego jego autorstwa (ponowne otwarcie po zakończeniu wielkiej modernizacji na terenie Zamku). Szczególnym miejscem jest Krypta Gryfitów z sarkofagami dawnych władców Księstwa. Na dachu Skrzydła Północnego znajduje się Taras Książęcy, z którego, podobnie jak z Wieży Dzwonów – najwyższego punktu widokowego w zamku – roztacza się imponujący widok na Szczecin.

Zabytkiem zarządza mieszcząca się w nim samorządowa instytucja pod nazwą Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, jedna z największych instytucji kultury na Pomorzu Zachodnim. Prowadzi ona własne galerie wystawowe, Kino Zamek, Teatr Piwnica przy Krypcie oraz Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej (CIKiT), organizuje liczne wydarzenia kulturalne: wystawy, koncerty, spotkania i zajęcia edukacyjne, warsztaty, konferencje, wykłady oraz popularne imprezy plenerowe, jak np. coroczne Święto Gryfa z Turniejem Rycerskim czy Noc Kupały.

Swoje siedziby w zamku mają również Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego i Opera na Zamku.

Do zamku można wygodnie dotrzeć z dworca głównego PKP i PKS nie tylko komunikacją miejską, ale także pieszo.

Więcej informacji: zamek.szczecin.pl oraz na Facebooku: facebook.com/zamek.szczecin.

Wyświetl większą mapę