Pomorze Zachodnie – kraina gotyku ceglanego

Proponowana trasa prowadzi od Szczecina przez okolice Stargardu i północne wybrzeże, a następnie przez miasta południowej i wschodniej części regionu. Kolejność ma charakter orientacyjny — można ją podzielić na kilka wycieczek. Daty podano na podstawie przekazanych materiałów; określenia „około”, „prawdopodobnie” i zakresy wieków zachowano tam, gdzie datowanie nie jest jednoznaczne.

Bazylika Archikatedralna pw. św. Jakuba Apostoła

Szczecin

Hi­sto­ria szcze­ciń­skiej ka­te­dry się­ga 1187 ro­ku, kie­dy w tym miej­scu stał drew­nia­ny ko­ściół. Obec­na go­tyc­ka ba­zy­li­ka mie­rzy 110,18 m i jest dru­gą co do wy­so­ko­ści świą­ty­nią w Pol­sce. Jej cha­rak­te­ry­stycz­nym ele­men­tem jest wie­ża z ta­ra­sem wi­do­ko­wym, z któ­re­go moż­na po­dzi­wiać pa­no­ra­mę mia­sta. Wnę­trze kry­je cen­ne za­byt­ki, m.in. śre­dnio­wiecz­ne pła­sko­rzeź­by, kru­cy­fiks z prze­ło­mu XV i XVI wie­ku oraz 19 ka­plic. Uwa­gę zwra­ca­ją rów­nież mo­nu­men­tal­ne or­ga­ny z 2008 ro­ku, wy­po­sa­żo­ne w 4743 pisz­czał­ki. Ka­te­dra znaj­du­je się na Eu­ro­pej­skim Szla­ku Go­ty­ku Ce­gla­ne­go, a ta­ras wi­do­ko­wy jest udo­stęp­nio­ny zwie­dza­ją­cym.

Kościół św. Jana Ewangelisty

Szczecin

Go­tyc­ki ko­ściół św. Ja­na Ewan­ge­li­sty to XIV-wiecz­na świą­ty­nia bę­dą­ca po­zo­sta­ło­ścią śre­dnio­wiecz­ne­go kom­plek­su klasz­tor­ne­go fran­cisz­ka­nów, spro­wa­dzo­nych do mia­sta w XIII wie­ku przez księ­cia Bar­ni­ma I Do­bre­go. Ko­ściół wy­róż­nia się smu­kłą bry­łą in­spi­ro­wa­ną wcze­sno­go­tyc­ką ar­chi­tek­tu­rą fran­cu­skich ka­tedr. Uwa­gę przy­cią­ga­ją ostro­łu­ko­we okna, ce­gla­ny fryz oraz za­byt­ko­we ele­men­ty wnę­trza, w tym fre­ski, fi­gu­ral­ne wspor­ni­ki i ba­ro­ko­we or­ga­ny z XVIII wie­ku. Świą­ty­nia znaj­du­je się na Eu­ro­pej­skim Szla­ku Go­ty­ku Ce­gla­ne­go.

Dawny klasztor cystersów

Kołbacz

W ser­cu Koł­ba­cza kry­je się opo­wieść o mni­chach, któ­rzy przed po­nad 800 la­ty przy­by­li z Da­nii, by stwo­rzyć pierw­szy klasz­tor cy­ster­sów na Po­mo­rzu. Ich pra­co­wi­tość i wie­dza na za­wsze od­mie­ni­ły tę oko­li­cę, a mo­nu­men­tal­ne bu­dow­le do dziś przy­po­mi­na­ją o po­tę­dze śre­dnio­wiecz­ne­go opac­twa. Naj­więk­sze wra­że­nie ro­bi ro­mań­sko-go­tyc­ki ko­ściół wzno­szo­ny w la­tach 1210–1347. Wśród za­cho­wa­nych za­byt­ków war­to od­kryć tak­że XIII-wiecz­ny dom kon­wer­sów, dom opa­ta, go­tyc­ką sto­do­łę z XV wie­ku oraz wie­żę wię­zien­ną — pa­miąt­kę po klasz­tor­nych for­ty­fi­ka­cjach. To miej­sce, w któ­rym hi­sto­ria prze­ma­wia przez ce­gły, skle­pie­nia i wie­ko­we mu­ry.

Kolegiata pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata

Stargard

Ko­le­gia­ta NMP Kró­lo­wej Świa­ta to jed­na z naj­cen­niej­szych go­tyc­kich świą­tyń Po­mo­rza Za­chod­nie­go, wpi­sa­na wraz z mu­ra­mi obron­ny­mi na li­stę po­mni­ków hi­sto­rii w 2010 ro­ku. Jej bu­do­wę roz­po­czę­to w XIII wie­ku, a obec­ną for­mę ba­zy­li­ki z cha­rak­te­ry­stycz­nym pre­zbi­te­rium za­wdzię­cza prze­bu­do­wie z XIV i XV wie­ku, zwią­za­nej z dzia­łal­no­ścią ar­chi­tek­ta Hen­ry­ka Bruns­ber­ga. Świą­ty­nia wy­róż­nia się mo­nu­men­tal­ną ar­chi­tek­tu­rą i bo­ga­ty­mi de­ta­la­mi go­tyc­ki­mi. Wnę­trze kry­je m.in. śre­dnio­wiecz­ne rzeź­by i po­li­chro­mie, ba­ro­ko­wy oł­tarz głów­ny z 1663 ro­ku oraz am­bo­nę z 1683 ro­ku. Wy­so­kość ko­ścio­ła wy­no­si 79,5 m, a na­wy — 32,5 m. Ko­le­gia­ta le­ży na Eu­ro­pej­skim Szla­ku Go­ty­ku Ce­gla­ne­go; po­świę­co­no ją 30 li­sto­pa­da 1957 ro­ku.

Kościół św. Jana Chrzciciela

Stargard

Go­tyc­ki ko­ściół św. Ja­na Chrzci­cie­la to jed­na z naj­waż­niej­szych za­byt­ko­wych świą­tyń Po­mo­rza Za­chod­nie­go i naj­wyż­sza bu­dow­la mia­sta. Roz­bu­do­wę roz­po­czę­to w 1408 ro­ku, a cha­rak­te­ry­stycz­ną wie­żę ukoń­czo­no w 1429 ro­ku; wraz z póź­niej­szym heł­mem osią­ga ona 99 m. Wy­róż­nia­ją ją gwiaź­dzi­ste skle­pie­nia oraz ka­pli­ce z uni­ka­to­wy­mi skle­pie­nia­mi krysz­ta­ło­wy­mi. W 1697 ro­ku za­wa­li­ła się wie­ża, nisz­cząc część skle­pień. Ko­ściół był wie­lo­krot­nie re­mon­to­wa­ny, a po czę­ścio­wych znisz­cze­niach wo­jen­nych po­świę­co­no go po­now­nie 19 czerw­ca 1946 ro­ku. Wnę­trze zdo­bią m.in. po­li­chro­mie przed­sta­wia­ją­ce ar­cha­nio­łów, ewan­ge­li­stów i chrzest Chry­stu­sa. W 1998 ro­ku pod­czas re­mon­tu wie­ży od­kry­to do­ku­men­ty i mo­ne­ty z XIX wie­ku ukry­te w jej zwień­cze­niu.

Kościół św. Katarzyny

Goleniów

Go­tyc­ki ko­ściół św. Ka­ta­rzy­ny, któ­re­go po­cząt­ki się­ga­ją XIII wie­ku, w obec­nej for­mie po­cho­dzi z XV wie­ku. Jest to trój­na­wo­wa świą­ty­nia ha­lo­wa z cha­rak­te­ry­stycz­ną kwa­dra­to­wą wie­żą i gwiaź­dzi­sty­mi skle­pie­nia­mi. Od 1534 ro­ku ko­ściół słu­żył pro­te­stan­tom. Po znacz­nych znisz­cze­niach pod­czas II woj­ny świa­to­wej zo­stał od­bu­do­wa­ny w la­tach 50. XX wie­ku, a na­stęp­nie po­now­nie prze­ję­ty przez ka­to­li­ków. Po­świę­co­no go 18 grud­nia 1960 ro­ku. W pre­zbi­te­rium uwa­gę przy­cią­ga oł­tarz z drew­nia­nym kru­cy­fik­sem i tryp­ty­kiem z rzeź­ba­mi Ma­ryi z Dzie­ciąt­kiem oraz świę­tych. W oknach znaj­du­ją się wi­tra­że przed­sta­wia­ją­ce m.in. św. Ja­na Paw­ła II i św. Mak­sy­mi­lia­na Kol­be­go.

Mury obronne

Goleniów

Pierw­sze for­ty­fi­ka­cje Go­le­nio­wa po­wsta­ły w 1268 ro­ku, a mu­ry miej­skie roz­bu­do­wa­no na prze­ło­mie XIV i XV wie­ku. Ka­mien­no-ce­gla­ne ob­wa­ro­wa­nia obej­mo­wa­ły czte­ry bra­my, basz­ty i cza­tow­nie, a od stro­ny por­tu rów­nież fur­ty wod­ne. Do dziś za­cho­wa­ły się frag­men­ty mu­rów oraz wy­bra­ne za­byt­ki, m.in. Bra­ma Wo­liń­ska, Basz­ta Wię­zien­na i Wie­ża Men­ni­cza. W XIX wie­ku część umoc­nień ro­ze­bra­no, jed­nak w 1889 ro­ku pod­ję­to de­cy­zję o za­cho­wa­niu naj­cen­niej­szych obiek­tów. Od­re­stau­ro­wa­ne frag­men­ty for­ty­fi­ka­cji sta­no­wią dziś atrak­cję tu­ry­stycz­ną Go­le­nio­wa.

Zespół katedralny

Kamień Pomorski

Ze­spół Ka­te­dral­ny w Ka­mie­niu Po­mor­skim to wy­jąt­ko­wy kom­pleks za­byt­ko­wych bu­dow­li, któ­re­go hi­sto­ria się­ga XII wie­ku. Zaj­mu­je 2,8 ha i obej­mu­je m.in. ro­mań­sko-go­tyc­ką ka­te­drę, pa­łac bi­sku­pi oraz wi­ry­darz — je­dy­ny za­cho­wa­ny wi­ry­darz przy­ka­te­dral­ny w Pol­sce. W 2005 ro­ku zo­stał uzna­ny za po­mnik hi­sto­rii. Szcze­gól­ną atrak­cją są ba­ro­ko­we or­ga­ny o 3300 pisz­czał­kach, sły­ną­ce z wy­jąt­ko­we­go brzmie­nia. Ka­te­dra, wi­ry­darz i skar­biec są udo­stęp­nio­ne zwie­dza­ją­cym, a or­ga­ni­zo­wa­ny tu Mię­dzy­na­ro­do­wy Fe­sti­wal Mu­zy­ki Or­ga­no­wej i Ka­me­ral­nej przy­cią­ga mi­ło­śni­ków mu­zy­ki z kra­ju i za­gra­ni­cy.

Konkatedra pw. św. Jana Chrzciciela

Kamień Pomorski

Wy­jąt­ko­wa świą­ty­nia za­chwy­ca hi­sto­rią się­ga­ją­cą dru­giej po­ło­wy XII wie­ku. Wzno­szo­na eta­pa­mi aż do XV wie­ku, łą­czy su­ro­we pięk­no ro­mań­skiej ar­chi­tek­tu­ry z cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi ele­men­ta­mi go­ty­ku. Zbu­do­wa­na z ce­gły i kost­ki gra­ni­to­wej, sta­no­wi świa­dec­two daw­nych tra­dy­cji bu­dow­la­nych Po­mo­rza Za­chod­nie­go. Jej syl­wet­kę uzu­peł­nia wie­ża do­bu­do­wa­na w dru­giej po­ło­wie XIX wie­ku i prze­bu­do­wa­na w 1934 ro­ku. Wie­lo­wie­ko­wa hi­sto­ria oraz wy­jąt­ko­we po­łą­cze­nie sty­lów spra­wia­ją, że świą­ty­nia jest in­te­re­su­ją­cym przy­stan­kiem na tu­ry­stycz­nym szla­ku re­gio­nu.

Ratusz

Kamień Pomorski

Go­tyc­ki ra­tusz po­wstał na prze­ło­mie XIII i XIV wie­ku, a obec­ny kształt uzy­skał w po­ło­wie XIV stu­le­cia. Wy­róż­nia się ce­gla­ną ar­chi­tek­tu­rą, trój­ar­ka­do­wym pod­cie­niem i póź­no­go­tyc­ki­mi szczy­ta­mi zdo­bio­ny­mi de­ko­ra­cyj­ny­mi wzo­ra­mi. W piw­ni­cach i na par­te­rze za­cho­wa­ły się go­tyc­kie skle­pie­nia. Bu­dy­nek zo­stał nie­mal cał­ko­wi­cie znisz­czo­ny w 1945 ro­ku, a od­bu­do­wa­no go w la­tach 1965–1968. Cie­ka­wost­ką jest za­cho­wa­na na po­łu­dnio­wej ścia­nie ku­na — daw­ne na­rzę­dzie ka­ry. W 2011 ro­ku pod­czas ba­dań ar­che­olo­gicz­nych przed ra­tu­szem od­kry­to śla­dy obec­no­ści wi­kin­gów z X wie­ku. Obec­nie ra­tusz jest sie­dzi­bą władz mia­sta.

Wieża Piastowska i Brama Wolińska

Kamień Pomorski

Wie­ża Pia­stow­ska i Bra­ma Wo­liń­ska to jed­ne z naj­le­piej za­cho­wa­nych śre­dnio­wiecz­nych za­byt­ków Ka­mie­nia Po­mor­skie­go. Go­tyc­kie obiek­ty po­cho­dzą­ce z XIV wie­ku sta­no­wi­ły nie­gdyś ele­ment miej­skie­go sys­te­mu obron­ne­go. Obec­nie mie­ści się w nich Mu­zeum Ka­mie­ni z ko­lek­cją mi­ne­ra­łów, ska­mie­nia­ło­ści i me­te­ory­tów. Do­dat­ko­wą atrak­cją jest ta­ras wi­do­ko­wy, z któ­re­go moż­na po­dzi­wiać pa­no­ra­mę mia­sta, Za­lew Ka­mień­ski, roz­le­wi­ska Dziw­ny oraz Wy­spę Chrząsz­czew­ską ze słyn­nym Gła­zem Kró­lew­skim.

Kościół parafialny pw. Macierzyństwa NMP

Trzebiatów

Go­tyc­ki ko­ściół po­wstał pod ko­niec XIV wie­ku, a w la­tach 1865–1867 zo­stał prze­bu­do­wa­ny w sty­lu neo­go­tyc­kim. Wy­róż­nia się mo­nu­men­tal­ną wie­żą, któ­rej dol­na część daw­niej peł­ni­ła funk­cję la­tar­ni mor­skiej. We wnę­trzu za­cho­wa­ły się cen­ne za­byt­ki, m.in. ob­raz oł­ta­rzo­wy au­tor­stwa Ern­sta De­ge­ra, re­ne­san­so­we stal­le, XIX-wiecz­ne wi­tra­że oraz neo­go­tyc­ki oł­tarz bocz­ny. Szcze­gól­ną war­tość ma­ją za­byt­ko­we dzwo­ny, w tym je­den z 1399 ro­ku oraz dzwon „Ma­ria” z 1515 ro­ku, wa­żą­cy 3,75 to­ny.

Mury obronne i Baszta Prochowa (Kaszana)

Trzebiatów

Śre­dnio­wiecz­ne mu­ry obron­ne Trze­bia­to­wa po­wsta­ły na mo­cy przy­wi­le­ju księ­cia Bo­gu­sła­wa IV z 1299 ro­ku; ich bu­do­wę roz­po­czę­to w XIV wie­ku. Do dziś za­cho­wał się oko­ło 2,5-ki­lo­me­tro­wy frag­ment ce­gla­nych umoc­nień. Sys­tem obron­ny uzu­peł­nia­ły fo­sy oraz rze­ka Re­ga. Naj­bar­dziej cha­rak­te­ry­stycz­nym ele­men­tem jest Basz­ta Ka­sza­na — cy­lin­drycz­na wie­ża o wy­so­ko­ści 14 me­trów, daw­niej peł­nią­ca funk­cję obron­ną i ma­ga­zy­nu pro­chu. Z basz­tą wią­że się le­gen­da o straż­ni­ku, któ­ry go­rą­cą ka­szą strą­co­ną z wie­ży uda­rem­nił atak wo­jów z Gry­fic. Na pa­miąt­kę te­go wy­da­rze­nia co ro­ku or­ga­ni­zo­wa­ne jest Świę­to Ka­szy.

Baszta Prochowa (Baszta Kaszana) w Trzebiatowie

Trzebiatów

Basz­ta Pro­cho­wa, zna­na rów­nież ja­ko Basz­ta Ka­sza­na, jest po­łą­czo­na z za­cho­wa­ny­mi mu­ra­mi obron­ny­mi Trze­bia­to­wa i sta­no­wi część daw­ne­go sys­te­mu de­fen­syw­ne­go mia­sta. Po­zwo­le­nie na bu­do­wę mu­rów oraz fos mia­sto uzy­ska­ło od księ­cia Bo­gu­sła­wa IV w 1299 ro­ku. Do dziś za­cho­wał się oko­ło 2,5-ki­lo­me­tro­wy od­ci­nek ce­gla­nych mu­rów, sto­sun­ko­wo do­brze za­cho­wa­nych. Po wschod­niej stro­nie mu­rów prze­trwa­ły rów­nież dwie fo­sy.

Bazylika konkatedralna pw. Wniebowzięcia NMP

Kołobrzeg

Mo­nu­men­tal­na go­tyc­ka ba­zy­li­ka wzno­si się nad Ko­ło­brze­giem od XIV wie­ku. Pierw­szą mszę od­pra­wio­no tu w 1321 ro­ku. Przez stu­le­cia świą­ty­nia by­ła świad­kiem burz­li­wych dzie­jów mia­sta, a pod­czas walk o Ko­ło­brzeg w 1945 ro­ku zo­sta­ła po­waż­nie znisz­czo­na. Pie­czo­ło­wi­cie od­bu­do­wa­na, dziś za­chwy­ca ar­chi­tek­tu­rą i bez­cen­ny­mi za­byt­ka­mi. W jej wnę­trzu moż­na po­dzi­wiać m.in. brą­zo­wą chrzciel­ni­cę z 1355 ro­ku, czte­ro­me­tro­wy go­tyc­ki świecz­nik z 1327 ro­ku, śre­dnio­wiecz­ne oł­ta­rze i kru­cy­fik­sy. Uwa­gę przy­cią­ga­ją tak­że za­byt­ko­we ży­ran­do­le oraz or­ga­ny z 1700 pisz­czał­ka­mi, uru­cho­mio­ne w 2000 ro­ku. W 1986 ro­ku Jan Pa­weł II nadał świą­ty­ni ty­tuł ba­zy­li­ki mniej­szej.

Katedra pw. Niepokalanego Poczęcia NMP

Koszalin

Go­tyc­ka świą­ty­nia po­wsta­ła w la­tach 1300–1333 z czer­wo­nej ce­gły. Jej mo­nu­men­tal­ną bry­łę wy­róż­nia 56-me­tro­wa wie­ża, ostro­łu­ko­we okna, de­ko­ra­cyj­ne blen­dy i gwiaź­dzi­ste skle­pie­nia. Wnę­trze wspie­ra dwa­na­ście ma­syw­nych fi­la­rów sym­bo­li­zu­ją­cych apo­sto­łów. Ka­te­dra kry­je cen­ne za­byt­ki, m.in. póź­no­ro­mań­ską chrzciel­ni­cę z XIII wie­ku, go­tyc­ki kru­cy­fiks oraz drew­nia­ne, zło­co­ne fi­gu­ry z oł­ta­rza wy­ko­na­ne­go w 1512 ro­ku przez An­dre­asa We­nzla. Uwa­gę przy­cią­ga­ją rów­nież wi­tra­że z po­cząt­ku XX wie­ku i mo­nu­men­tal­ne or­ga­ny z 3419 pisz­czał­ka­mi. Od 1972 ro­ku ka­te­dra jest sie­dzi­bą bi­sku­pią i miej­scem co­rocz­nych kon­cer­tów Mię­dzy­na­ro­do­we­go Fe­sti­wa­lu Mu­zy­ki Or­ga­no­wej.

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP

Sławno

Go­tyc­ka świą­ty­nia po­wsta­ła w XIV wie­ku z fun­da­cji księż­nej Zo­fii, żo­ny Bar­ni­ma IV. To trój­na­wo­wa ba­zy­li­ka z czer­wo­nej ce­gły, wy­róż­nia­ją­ca się wie­lo­bocz­nym pre­zbi­te­rium, czte­ro­kon­dy­gna­cyj­ną wie­żą i de­ko­ra­cyj­ny­mi de­ta­la­mi. Wnę­trze zdo­bią gwiaź­dzi­ste skle­pie­nia. Pod­czas II woj­ny świa­to­wej świą­ty­nia zo­sta­ła po­waż­nie znisz­czo­na, a jej daw­ne wy­po­sa­że­nie nie­mal cał­ko­wi­cie prze­pa­dło. Dziś moż­na tu zo­ba­czyć m.in. XVIII-wiecz­ną chrzciel­ni­cę, XVI-wiecz­ną mi­sę chrzciel­ną oraz ob­raz olej­ny „Ob­rze­za­nie”. Szcze­gól­ne zna­cze­nie ma dwu­ję­zycz­na ta­bli­ca po­świę­co­na Die­tri­cho­wi Bon­ho­ef­fe­ro­wi, nie­miec­kie­mu pa­sto­ro­wi i prze­ciw­ni­ko­wi na­zi­zmu. Ko­ściół le­ży na Eu­ro­pej­skim Szla­ku Go­ty­ku Ce­gla­ne­go i Dro­dze św. Ja­ku­ba.

Zamek Książąt Pomorskich

Darłowo

Za­mek w Dar­ło­wie to je­dy­na w Pol­sce go­tyc­ka twier­dza po­ło­żo­na nad mo­rzem. Wznie­sio­ny w dru­giej po­ło­wie XIV wie­ku z ini­cja­ty­wy księ­cia Bo­gu­sła­wa V, przez stu­le­cia był sie­dzi­bą po­mor­skich wład­ców. Szcze­gól­nie za­pi­sał się w je­go hi­sto­rii Eryk Po­mor­ski — król Da­nii, Szwe­cji i Nor­we­gii, któ­ry po utra­cie tro­nów po­wró­cił do ro­dzin­ne­go Dar­ło­wa. Za­mek za­chwy­ca ce­gla­ną ar­chi­tek­tu­rą, po­tęż­ną wie­żą i dzie­dziń­cem. Dziś mie­ści mu­zeum z ko­lek­cją m.in. śre­dnio­wiecz­nej, zło­co­nej am­bo­ny, póź­no­go­tyc­kich rzeźb, za­byt­ko­wych me­bli i ma­py Po­mo­rza au­tor­stwa Eil­har­da Lu­bi­nu­sa. War­to zo­ba­czyć tak­że póź­no­re­ne­san­so­we ło­że z bal­da­chi­mem, zam­ko­we piw­ni­ce oraz pa­no­ra­mę z wie­ży lub ta­ra­su wi­do­ko­we­go.

Kościół św. Gertrudy

Darłowo

Ko­ściół św. Ger­tru­dy to je­den z naj­cen­niej­szych za­byt­ków Dar­ło­wa, wy­róż­nia­ją­cy się nie­zwy­kłą ar­chi­tek­tu­rą przy­po­mi­na­ją­cą ro­tun­dę. Wznie­sio­ny praw­do­po­dob­nie w pierw­szej po­ło­wie XIV wie­ku, za­chwy­ca sze­ścio­bocz­ną bry­łą, dwu­na­sto­bocz­nym da­chem z gon­tu dę­bo­we­go i cha­rak­te­ry­stycz­ną wie­życz­ką. Wnę­trze kry­je gwiaź­dzi­ste skle­pie­nie z po­li­chro­mia­mi, ozdob­ne bal­ko­ny z wi­ze­run­ka­mi ewan­ge­li­stów oraz za­byt­ko­we or­ga­ny. Daw­niej ka­pli­ca słu­ży­ła po­dróż­nym, któ­rzy nie zdą­ży­li wejść do mia­sta przed za­mknię­ciem bram, a póź­niej peł­ni­ła funk­cję ka­pli­cy cmen­tar­nej.

Brama Wysoka

Darłowo

Bra­ma Wy­so­ka, wznie­sio­na w XIV wie­ku, to je­den z naj­waż­niej­szych śla­dów śre­dnio­wiecz­nych umoc­nień Dar­ło­wa i je­dy­na za­cho­wa­na z czte­rech daw­nych bram miej­skich. Czte­ro­kon­dy­gna­cyj­na bu­dow­la z czer­wo­nej ce­gły wy­róż­nia się ostro­łu­ko­wym prze­jaz­dem, smu­kły­mi blen­da­mi i wy­so­kim da­chem. Na ele­wa­cji moż­na do­strzec że­la­zne prę­ty ukła­da­ją­ce się w da­tę 1732, upa­mięt­nia­ją­cą grun­tow­ny re­mont. Nie­gdyś bra­ma sta­no­wi­ła waż­ny ele­ment sys­te­mu obron­ne­go mia­sta, oto­czo­ne­go mu­ra­mi o dłu­go­ści oko­ło 1,5 km, basz­ta­mi i fo­są.

Kościół pw. Narodzenia NMP

Choszczno

Go­tyc­ka świą­ty­nia po­wsta­ła w pierw­szej po­ło­wie XIV wie­ku. To trój­na­wo­wa bu­dow­la, któ­ra mi­mo znisz­czeń wo­jen­nych i licz­nych prze­bu­dów za­cho­wa­ła cen­ne ele­men­ty hi­sto­rycz­ne­go wy­stro­ju. We­wnątrz war­to zo­ba­czyć go­tyc­kie se­di­lia, pła­sko­rzeź­bę Chry­stu­sa Ukrzy­żo­wa­ne­go na drze­wie Jes­sie­go z 1350 ro­ku oraz za­byt­ko­we epi­ta­fia i XIX-wiecz­ną chrzciel­ni­cę.

Średniowieczne mury obronne

Choszczno

Mu­ry obron­ne Choszcz­na po­wsta­ły na prze­ło­mie XIV i XV wie­ku. Ka­mien­no-ce­gla­ne umoc­nie­nia o dłu­go­ści oko­ło 1,6 km chro­ni­ły nie­gdyś mia­sto wraz z wa­ła­mi, fo­sa­mi, trze­ma bra­ma­mi, sied­mio­ma basz­ta­mi i 36 cza­tow­nia­mi. Do dziś za­cho­wa­ły się frag­men­ty mu­rów oraz bar­ba­kan daw­nej Bra­my Ka­mien­nej, w któ­rym moż­na do­strzec otwo­ry strzel­ni­cze i de­ko­ra­cyj­ny fryz z czar­nych ce­gieł. War­to od­wie­dzić bar­ba­kan przy uli­cy Pia­stow­skiej i Wol­no­ści, a na­stęp­nie wy­brać się na Wa­ły Pia­stow­skie lub do Par­ku Mo­niusz­ki.

Zespół klasztorny cystersów

Bierzwnik

Hi­sto­ria klasz­to­ru cy­ster­sów w Bierzw­ni­ku się­ga XIII wie­ku, gdy na Po­mo­rzu Za­chod­nim roz­wi­ja­ły się za­kon­ne ośrod­ki ży­cia re­li­gij­ne­go i go­spo­dar­cze­go. Zgod­nie z re­gu­łą cy­ster­ską kom­pleks obej­mo­wał ko­ściół, kruż­gan­ki i klau­zu­rę, czy­li prze­strzeń prze­zna­czo­ną do co­dzien­ne­go ży­cia mni­chów. Je­go ar­chi­tek­tu­ra na­wią­zy­wa­ła do klasz­to­ru w Koł­ba­czu. Choć za­ło­że­nie ucier­pia­ło w wy­ni­ku po­ża­rów i znisz­czeń wo­jen­nych, ba­da­nia ar­che­olo­gicz­ne od­sło­ni­ły śla­dy daw­nej kryp­ty, sys­te­mów grzew­czych, ka­na­łów wod­nych i mły­na. Od­bu­do­wa klasz­to­ru trwa, a za­cho­wa­ne frag­men­ty po­zwa­la­ją od­kry­wać je­go bo­ga­tą prze­szłość.

Kaplica św. Gertrudy — Ośrodek Edukacji Plastycznej

Myślibórz

Go­tyc­ka ka­pli­ca św. Ger­tru­dy po­wsta­ła w dru­giej po­ło­wie XV wie­ku ja­ko część kom­plek­su szpi­tal­ne­go. To jed­no­na­wo­wa bu­dow­la z ka­mien­no-ce­gla­ny­mi mu­ra­mi, wy­róż­nia­ją­ca się ostro­łu­ko­wym por­ta­lem z cha­rak­te­ry­stycz­ną de­ko­ra­cją zyg­za­ko­wa­tą — rzad­ko spo­ty­ka­ną na Po­mo­rzu Za­chod­nim. Wnę­trze zdo­bi skle­pie­nie krzy­żo­wo-że­bro­we opar­te na wspor­ni­kach z mo­ty­wa­mi geo­me­trycz­ny­mi i masz­ka­ro­na­mi. W 1933 ro­ku wy­sta­wio­no tu trum­ny li­tew­skich lot­ni­ków Da­riu­sa i Gi­re­na­sa, któ­rzy zgi­nę­li w ka­ta­stro­fie w Psz­czel­ni­ku. Obec­nie ka­pli­ca mie­ści Ośro­dek Edu­ka­cji Pla­stycz­nej.

Mury obronne

Myślibórz

For­ty­fi­ka­cje My­śli­bo­rza po­wsta­ły w po­ło­wie XIII wie­ku, po uzy­ska­niu przez mia­sto praw miej­skich. Sys­tem obron­ny obej­mo­wał mu­ry, trzy bra­my i 49 baszt. Do dziś za­cho­wa­ły się dwie go­tyc­kie bra­my z pierw­szej po­ło­wy XIV wie­ku: Py­rzyc­ka i No­wo­gródz­ka, obie zbu­do­wa­ne z ce­gły i ozdo­bio­ne ostro­łu­ko­wy­mi blen­da­mi. Wśród po­zo­sta­ło­ści znaj­du­je się rów­nież XV-wiecz­na Basz­ta Pro­cho­wa oraz frag­men­ty mu­rów z XIV wie­ku, zbu­do­wa­nych z ka­mie­nia po­lne­go i nad­bu­do­wa­nych ce­głą. W Bra­mie Py­rzyc­kiej mie­ści się pra­cow­nia ar­che­olo­gicz­na, a w No­wo­gródz­kiej schro­ni­sko PTTK.

Brama Myśliborska w Trzcińsku-Zdroju

Trzcińsko-Zdrój

Bra­ma My­śli­bor­ska to dwu­stop­nio­wa bra­ma wie­żo­wa na rzu­cie pro­sto­ką­ta o wy­mia­rach 8 × 8,5 m i wy­so­ko­ści 20,25 m. Po­wsta­ła na po­cząt­ku XIV wie­ku i sta­no­wi­ła naj­waż­niej­szą bu­dow­lę obron­ną mia­sta. Wznie­sio­no ją z ka­mie­nia, a na­stęp­nie nad­bu­do­wa­no ce­głą na po­cząt­ku i pod ko­niec XV wie­ku. W XV wie­ku roz­bu­do­wa­no ją o przed­bra­mie, ro­ze­bra­ne w 1919 ro­ku. Na­zwa bra­my wią­że się z wy­jaz­dem w kie­run­ku My­śli­bo­rza.

Mury obronne

Trzcińsko-Zdrój

Śre­dnio­wiecz­ne mu­ry obron­ne Trzciń­ska-Zdro­ju po­wsta­ły w XIV–XV wie­ku z ka­mie­nia po­lne­go i ce­gły. Daw­niej ota­cza­ły je fo­sa i wał ziem­ny, a sys­tem for­ty­fi­ka­cji obej­mo­wał wie­życz­ki strzel­ni­cze, basz­ty i trzy bra­my. Do dziś za­cho­wa­ły się m.in. Bra­ma My­śli­bor­ska, o wy­so­ko­ści po­nad 20 m, oraz Bra­ma Cho­jeń­ska, mie­rzą­ca 18 m. Wśród cen­nych ele­men­tów ob­wa­ro­wań znaj­du­ją się rów­nież XV-wiecz­ne Basz­ta Pro­cho­wa i Basz­ta Bo­cia­nia, któ­rej na­zwa na­wią­zu­je do gniaz­da bo­cia­nie­go. For­ty­fi­ka­cje wpi­sa­no do re­je­stru za­byt­ków w 1963 ro­ku.

Kościół filialny pw. Narodzenia NMP

Trzcińsko-Zdrój

Go­tyc­ki ko­ściół zbu­do­wa­no na pla­nie pro­sto­ką­ta. W XVIII wie­ku prze­bu­do­wa­no okna i por­tal po­łu­dnio­wy. Od za­cho­du wznie­sio­no drew­nia­ną, ode­sko­wa­ną wie­żę kry­tą ośmio­bocz­nym heł­mem. We wnę­trzu za­cho­wa­ło się wy­po­sa­że­nie z XIX wie­ku: ław­ki, am­bo­na i ba­lu­stra­da chó­ro­wa. W za­mknię­tym pro­sto­kąt­nie pre­zbi­te­rium znaj­du­je się du­ży krzyż z fi­gu­rą Chry­stu­sa, a pod nim ta­ber­na­ku­lum. Kru­cy­fiks ota­cza­ją ob­ra­zy Je­zu­sa Mi­ło­sier­ne­go i Mat­ki Bo­żej Nie­usta­ją­cej Po­mo­cy. W świą­ty­ni znaj­du­je się rów­nież drew­nia­na, ciem­no­brą­zo­wa chrzciel­ni­ca.

Kościół Mariacki

Chojna

Ko­ściół Ma­riac­ki to mo­nu­men­tal­na go­tyc­ka świą­ty­nia wznie­sio­na we­dług pro­jek­tu szcze­ciń­skie­go ar­chi­tek­ta Hen­ry­ka Bruns­ber­ga. Bu­do­wę roz­po­czę­to w dru­giej po­ło­wie XIV wie­ku, a chór kon­se­kro­wa­no w 1407 ro­ku. Pra­ce nad kor­pu­sem na­wo­wym za­koń­czo­no w 1459 ro­ku. Ko­ściół wy­róż­nia się de­ko­ra­cja­mi z gla­zu­ro­wa­nej ce­gły oraz neo­go­tyc­ką wie­żą o wy­so­ko­ści 102,63 m, któ­rej obec­na for­ma po­wsta­ła w la­tach 1859–1861. W 1945 ro­ku świą­ty­nia spło­nę­ła, a jej od­bu­do­wę roz­po­czę­to w 1994 ro­ku. Dziś peł­ni funk­cję miej­sca na­bo­żeństw eku­me­nicz­nych, kon­cer­tów i wy­staw. Na wie­ży znaj­du­je się ta­ras wi­do­ko­wy. Ru­iny ko­ścio­ła uwiecz­nio­no w fil­mie „Eu­ro­pa” Lar­sa von Trie­ra.

Mury obronne

Chojna

Śre­dnio­wiecz­ne mu­ry obron­ne Choj­ny po­wsta­ły na prze­ło­mie XIV i XV wie­ku i nie­mal w ca­ło­ści ota­cza­ją te­ren sta­re­go mia­sta. Sys­tem for­ty­fi­ka­cji obej­mo­wał trzy bra­my, basz­ty strzel­ni­cze i cza­tow­nie. Do dziś za­cho­wa­ły się dwie go­tyc­kie bra­my: Barn­kow­ska z XIV–XV wie­ku oraz XV-wiecz­na Bra­ma Świec­ka, wy­róż­nia­ją­ca się de­ko­ra­cyj­ny­mi blen­da­mi i ośmio­bocz­ną wie­żą. Wśród za­cho­wa­nych ele­men­tów umoc­nień znaj­du­ją się rów­nież Basz­ta Pie­kar­ska, Wię­zien­na (Pro­cho­wa) i Bo­cia­nia. For­ty­fi­ka­cje chro­ni­ły mia­sto przez stu­le­cia, aż do woj­ny trzy­dzie­sto­let­niej (1618–1648).

Zabytki na mapie

Punkt stoi przy zabytku z prawej planszy. Na mapie są wszystkie obiekty z listy, które mają współrzędne.

Podkład mapy: OpenStreetMap