Muzea i galerie

Pokaż na dużej mapie

Koszalin

Archiwum Państwowe w Koszalinie gromadzi, przechowuje i udostępnia dokumenty z dziejów Koszalina i regionu. Powstało w 1961 roku jako Wojewódzkie Archiwum Państwowe, obecną nazwę nosi od 1984 roku, a poza siedzibą w Koszalinie ma oddziały w Słupsku i Szczecinku. Zasób archiwum to 1070 zespołów z lat 1555–2017 – ponad 213 tysięcy jednostek, które ułożone obok siebie zajęłyby blisko 2,8 km półek. Najstarsze są akta niemieckojęzyczne, m.in. Rejencji Koszalińskiej, sądów, urzędów stanu cywilnego i miast regionu, a część polską tworzą dokumenty administracji, przedsiębiorstw, banków i spółdzielni działających po 1945 roku. Z materiałów w czytelni akt może bezpłatnie korzystać każdy, a archiwum przygotowuje także wystawy i zajęcia edukacyjne.

Muzeum Regionalne w Barlinku mieści się w tzw. Domu Gutenberga. Budynek ten został zbudowany w połowie XIX wieku i dawniej mieściła się w nim drukarnia i księgarnia. W głównej fasadzie od strony ulicy Niepodległości znajduje się popiersie twórcy druku Jana Gutenberga. Muzeum początkowo od 1961 roku  funkcjonowało jako Izba Pamiątek. Swoje zbiory udostępnił w niej publiczności Czesław Paśnik, miejscowy kolekcjoner. Z czasem Izba przekształciła się w Muzeum. Obecnie jest to jednostka miejska, działająca w strukturach Barlineckiego Domu Kultury. Muzeum posiada zbiory historyczne, archeologiczne, etnograficzne oraz biograficzne. Obecne w muzeum można oglądać cztery wystawy stałe:

– biograficzną – poświęconą życiu i rodzinie najsłynniejszego mieszkańca Barlinka Emanuela Laskera, szachowego mistrza świata (zdjęcia, kopie aktów urodzenia, książki, artykuły);

– historyczną – ukazującą historię miasta głównie w XIX i XX wieku (mapy, starodruki, akty erekcyjne budowli, diorama dworca kolejowego, ekspozycja poświęcona znanej restauracji Waldschenke);

– archeologiczną – przedstawiającą dawne narzędzia od neolitu po epokę żelaza;

– etnograficzną – przedstawiającą życie i zwyczaje dawnych mieszkańców Barlinka i okolic (sprzęty gospodarstwa domowego, warsztat szewski, zakład krawiecki, kącik pralniczy).

Poza wystawami muzeum organizuje też lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży.

Muzeum Regionalne w Barlinku ma swoją filię w Dziedzicach. Mieści się tam Muzeum Wojskowości, Szkolnictwa i Wsi.

Białogard

Brama została wybudowana wraz z murami obronnymi w XIV w. Obiekt zbudowany jest z cegły na kamiennych fundamentach, na planie prostokąta, z przejazdem ostrołukowym. Brama ma dwie kondygnacje i pokryta jest czterospadowym dachem kalenicowym. Brama jest jedną z dwóch wybudowanych ówcześnie bram. Drugą była Brama Młyńska, dziś już nieistniejąca. Ciekawostką jest to, że każda z elewacji bramy otrzymała inne rozwiązania architektoniczne. Brama ma 10,3 m wysokości. Jej obecny wygląd jest wynikiem wielu przebudów. Do końca XIX w. Brama służyła jako areszt miejski i mieszkanie dozorcy. Od 1924 r. była użytkowana przez Muzeum Regionalne. Ciekawe jest to, że w sklepieniu łukowym przejazdu Bramy patrząc od strony miasta można zobaczyć wmurowane metalowe strzemię. Według legendy jest to strzemię dowódcy oddziału świdwińskiego zdobyte przez mieszkańców Białogardu w „bitwie o krowę”, która odbyła się w 1469 r. między białogardzianami a mieszkańcami pobliskiego Świdwina. Obecnie w murach Bramy znajduje się Galeria Sztuki. Odbywają się tam liczne wystawy artystów lokalnych i nie tylko oraz zajęcia i warsztaty malarstwa i rysunku dla dzieci i młodzieży. Galeria ma dwa piętra. Na parterze urządzono część biurową, natomiast na pierwszym i drugim piętrze znajduje się część wystawowa. Niestety obiekt nie jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych.

Wicko

      • Udogodnienia w obiekcie

        • Obsługa w języku niemieckim
        • Sprzedaż pamiątek / wyrobów lokalnych artystów

        Usługi dodatkowe Miejsc Przyjaznych Rowerzystom

        • Informacje o okolicznej ofercie turystycznej, atrakcjach, organizowanych wycieczkach i wydarzeniach rowerowych
        • Bezpieczny parking samochodowy, udostępniony dla turystów rowerowych na dłuższy pobyt (powyżej 24 h)
        • Mapy, przewodniki turystyczne po okolicy, materiały informacyjne

        Miejsce Przyjazne Rowerzystom

        •  Miejsce Przyjazne Rowerzystom
        • Daty otwarcia: 01.05-31.10
        • Sezonowość: Obiekt sezonowy

         

V3 była jednym z rodzajów niemieckiej broni powstałej w okresie II wojny światowej. W Wolinie znajdują się pozostałości podstaw do dział o długości 150 m. Wystrzelone z nich pociski mogły mieć zasięg 165 km.

Od maja 1943 roku do 12 lutego 1945 roku w  Zalesiu pod Międzyzdrojami  istniał tajny, niemiecki poligon doświadczalny V3. Nowa, cudowna broń nie miała być kolejnym pociskiem rakietowym jak V1 i V2. Była olbrzymim działem, w którym prędkość pociskowi nadawały eksplozje wywoływane kolejno w miarę poruszania się ładunku wewnątrz lufy .„Stonoga”, bo tak nazwano V3 (z iemieckiego: Vergeltungswaffe 3), była najdłuższym  działem drugiej wojny światowej. Jego lufa miała aż 130 m długości, ważyła 76 ton, a do obsługi giganta potrzeba było  157 żołnierzy. Zasięg V3 miał wynieść 165 km – dokładnie tyle, ile potrzeba było do ostrzelania Londynu z francuskiego wybrzeża. Na poligonie w Zalesiu Niemcy postawili trzy działa doświadczalne, każde inne, inne nachylenie i długość. Stanowisko pierwsze  miało 60m. , drugie 130m. , a trzecie 80 m. Cały poligon był obsługiwany przez 705 odział artylerii niemieckiej w sumie 557 osób. Pociski doświadczalne leciały za Kołobrzeg w morze…..

Dziś  na byłym poligonie  w Zalesiu ,3km. Od Międzyzdrojów, przewodnik z przejęciem oprowadza amatorów zagadek historycznych i militariów z całego świata po betonowych konstrukcjach, stanowiących podpory trzech dział typu V3. A w  muzeum, mieszczącym się w poniemieckim bunkrze z 1943 r. gdzie były składowane pociski do V-3, opowiada historię tej broni. Historię, która wciąż kryje wiele zagadek … .

Gdzie mieściły się koszary dla obsługi dział w Zalesiu liczącej ponad 500 osób? Gdzie były ich magazyny? Gdzie składowano amunicję do testów nad V3? „Niektóre niemieckie źródła, w tym relacje świadków, wskazują na to, że na poligonie w Zalesiu istniały podziemne pomieszczenia. Do dziś ich nie odnaleziono” . Jest to tajemnica Wolińskich bukowych lasów.

Dziś armia amerykańska dysponuje działami elektromagnetycznymi – jest to miniatura V-3, tylko zamiast prochu  w ładunkach bocznych jest elektromagnes…

Ta broń nadal inspiruje kręgi wojskowe.

Odwiedzając to pełne żywej historii miejsce pod Międzyzdrojami każdy przeżyje  pasjonującą podróż w czasy II wojny światowej biorąc  w rękę wykopaliska  z okresu wojny czy przymierzając hełm wojsk niemieckich.

Obecnie istnieją dwa muzea dotyczące tajnego projektu  V-3 w Międzyzdrojach ,w Zalesiu na Wyspie Wolin i we Francji w Mimoyecques.

Odwiedź Poligon Broni V-3 w Zalesiu , pod Międzyzdrojami i odkryj tajemnice” stonogi Hitlera”.

Po wizycie na poligonie  czeka na każdego  grochówka wojskowa.

Jeden z pawilonów wystawowych Muzeum Narodowego w Szczecinie. Ekspozycja została poświęcona istotnym momentom pomorskiej historii, zaczynając od 1945 r. i włączenia Szczecina do Polski.

Centrum Dialogu „Przełomy” umiejscowione jest w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta, w eksponowanym miejscu, obok ważnych zabytków – gotyckiego kościoła Świętych Piotra i Pawła – jednej z najstarszych świątyń Szczecina, Bramy Królewskiej – barokowej pozostałości pruskich fortyfikacji, wzniesionej jako jeden z czterech wjazdów do miasta przez Gerharda Corneliusa van Walrave w latach 1734–1738 – i ceglanej siedziby policji – okazałego gmachu urzędu powstałego w początku XX w., według planów berlińskiego architekta Oskara Launera.

Kwartał przylegający do prestiżowego placu Królewskiego (obecnie plac Żołnierza Polskiego), mieszczącego reprezentacyjny gmach Teatru Miejskiego, klasycystyczne dzieło Carla Ferdinanda Langhansa z lat 1845–1849, wytyczony został w latach 80. XIX stulecia, po likwidacji przebiegających tędy wałów fortyfikacji. Po decyzji o likwidacji twierdzy (1873 r.) układ wysadzanego drzewami pasażu Bramy Królewskiej określił plan sporządzony w latach 1876–1877 przez Konrada Kruhla, który wyznaczył szerokość ulicy Matejki (wzdłuż dawnej drogi prowadzącej od Bramy Królewskiej) oraz przebieg ulicy Małopolskiej.

W latach 1883–1884 powstała tu okazała neobarokowa filharmonia. Pierwszy budynek, kształtujący narożnik ulic Matejki i Małopolskiej. W obrębie regularnego, prostokątnego placu Solidarności przewidziano zwarty zespół czterokondygnacyjnych kamienic, częściowo z usługami w parterach. Zabudowę rozpoczęto od strony Bramy Królewskiej, gdzie wzniesiono dwie okazałe kamienice z oficynami. Ich elewacje frontowe ozdobione bogatym, eklektycznym detalem: boniowaniem, gzymsami, płycinami, pilastrami, naczółkami i wspornikami – także w formie kariatyd – uzyskały wyrazisty wertykalny podział wykuszami, które na ściętych narożach kwartału zostały wyeksponowane wieżyczkami dominującymi nad niską połacią ceramicznego dachu. Podobny charakter nadano fasadom budynków wzniesionych w centrum kwartału od strony placu Żołnierza Polskiego i ulicy Małopolskiej w latach 90. XX w., a także kamienic zbudowanych przed pierwszą wojną światową od strony ulicy Świętych Piotra i Pawła. Te ostatnie jednak, w myśl ówczesnych tendencji architektonicznych, pozbawione są rozdrobnionego detalu i horyzontalnych podziałów, lecz działają światłocieniowym rozczłonowaniem bryły wykuszami, balkonami, loggiami i szczytami wysuniętymi ponad połać dachu. Wysokie partery z wyeksponowanymi portalami wejść, mieściły siedziby prestiżowych firm, a od strony szerokiego, najbardziej atrakcyjnego komunikacyjnie pasażu, także sklepy i lokale gastronomiczne, które latem zapraszały do ogródków urządzanych na części chodnika.

Podczas drugiej wojny światowej, w wyniku nalotów bombowych cały kwartał został zniszczony. Po likwidacji gruzów utworzono tu plac, sukcesywnie wypełniany zielenią. Z trzech stron plac otaczają szpalery lip, a wnętrze wypełniają trawniki ozdobione skromną roślinnością, wśród której wyróżnia się stary okaz robinii. W latach 60. XX w. urządzono tu plac zabaw z piaskownicą i łodzią rybacką, która „przeszła do historii” po wydarzeniach grudnia 1970 r., gdy zgromadzeni tu robotnicy strajkujący przeciwko podwyżkom cen, próbowali jej użyć dla staranowania bramy pobliskiej siedziby milicji.

Jako miejsce symbolizujące solidarnościowy opór wobec władz komunistycznych, plac stał się terenem manifestacji opozycyjnych. W grudniu 2005 r. odsłonięto ustawiony od strony kościoła pomnik ofiar Grudnia ’70 – z żeliwną rzeźbą Anioła Wolności Czesława Dźwigaja. 30 sierpnia 2013 r. w 33. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, podczas oficjalnej uroczystości dokonano wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę Centrum Dialogu „Przełomy”. Obiekt robi wrażenie. To betonowa, pofałdowana płyta na placu Solidarności, która z jednej strony schodzi do poziomu jezdni, z drugiej sięga ponad drugie piętro budynku policji. W zamierzeniu dach Muzeum ma być miejscem spotkań szczecinian.

Obecnie Centrum Dialogu „Przełomy” to multimedialne muzeum historyczne wojennego i powojennego Szczecina i Pomorza Zachodniego, dział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Będący jednocześnie budynkiem i placem obiekt jest też syntezą historii miejsca.

Do pawilonu „Przełomów” można dostać się z dwóch stron. Wejście od ulicy znajduje się w jedynym narożniku – najwyższej części budynku. Drugie wejście – od strony wznoszącego się placu – dachu pawilonu, zaznaczone jest prostym wcięciem w płynnie ukształtowanej bryle. Powstałe w wyniku wypiętrzenia powierzchni placu, a następnie wycięcia w nim drogi do wejścia, różnice poziomów zabezpieczone są wypełnionymi szkłem barierkami o konstrukcji stalowej. Obrotowe fragmenty ścian od strony narożnika w razie potrzeby „na gładko” zamykają bryłę budynku, czyniąc ją przy okazji nieprzeniknioną i jednorodną całością, lub monolitem. Poza zrealizowanymi generalnymi założeniami w oczy rzuca się precyzyjna koordynacja i zgranie podziałów okładzin nawierzchni placu-budynku z otaczającym go chodnikiem oraz podziałami kompozytowych płyt elewacyjnych. Ta dyscyplina ciągłości linii łączenia okładzin ma kontynuować się w podłogach, ścianach, podziałach stolarki oraz sufitach wewnątrz pawilonu.

Celem ekspozycji jest pokazanie przełomowych momentów historii pomorskiej, począwszy od włączenia Szczecina w granice państwa polskiego w wyniku porozumień poczdamskich w 1945 roku, ze szczególnym uwzględnieniem momentów buntu społecznego (1970, 1981, 1989), które doprowadziły do odzyskania przez Polskę suwerenności w 1989 roku. Nie będzie to opowieść tylko o tym, co było wielkie – prawdziwa historia to również opowieść o ludzkich wyborach, dobrych i gorszych. Będzie to przestrzeń debaty ludzi o różnych poglądach, i różnej pamięci, niekonwencjonalnych projektów edukacyjnych, a także wykorzystanie najnowszych środków przekazu i technik multimedialnych przy tworzeniu wystawy.

Obecnie w Centrum oprócz imprez związanych z otwarciami ekspozycji wystawienniczych odbywają się debaty historyczne, lekcje muzealne i historyczne, wykłady i konferencje, widowiska historyczne, konkursy dla dzieci, warsztaty oraz celebrowane są rocznice i akcje promocyjne.

Położony na wyspie Ostrów skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcje budynków z okresu wczesnego średniowiecza.

Na terenie Centrum Słowian i Wikingów został utworzony skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcję kilkunastu zabudowań mieszkalnych i rzemieślniczych z okresu wczesnego średniowiecza – od IX do XI wieku. Odwiedzający mogą w nich zobaczyć repliki mebli, narzędzi i przedmiotów codziennego użytku. Ponadto można wziąć udział w warsztatach lepienia z gliny, produkcji filcu, pisania gęsimi piórami, musztry wczesnośredniowiecznej, strzelania z łuku, a także skosztować poczęstunku wikinga. Wszystkie te atrakcje mają na celu poznanie, w sposób inny niż muzealny, jak żyli ludzie 1000 lat temu.

Co roku na przełomie lipca i sierpnia odbywa się tutaj Festiwal Słowian i Wikingów. Ściągają tu wtedy rzesze wojów na jedną z największych i najbardziej międzynarodowych imprez wczesnośredniowiecznych na świecie. Uczestnicy prezentują: dawne rzemiosła, muzykę historyczną, inscenizacje wydarzeń historycznych, regaty i rejsy replikami łodzi historycznych. Ponadto odbywają się liczne gry i zabawy oraz prelekcje historyczne.

W Skansenie odbywają się również inne imprezy: Majówka Archeologiczna, Święto Młodej Brzozy, Noc Świętojańska, Miodobranie, Warsztaty Archeologii Eksperymentalnej, Słowiańskie Święto Plonów, Warsztaty wrześniowe, Dziady.

Zaproszenia na imprezy kierowane są do: turystów indywidualnych, grup oraz do szkół na ciekawy program edukacyjny i wyjątkowe spotkanie z historią.

Dom Protzena

Stargard

Jedna z najpiękniejszych kamienic w Polsce, łącząca style architektury Stargardu i Hanzy. Budynek na podstawie prostokąta o wymiarach 18 x 11,4 m zbudowany został w XV w. Wśród kondygnacji znajdują się wysokie piwnice, parter pełniący funkcję mieszkalną z sienią będącą kantorem oraz wyższe piętra magazynowe. W XVII wieku elewacja zyskała blendy stargardzkie. Ozdobna fasada składała się z przyziemia z uskokowym portalem. Zachodni szczyt kamienicy jest pionowo podzielony lizenami na pięć członów zawierających okna i blendy. Na wyższych kondygnacjach znajdują się małe łukowate okna. Konstrukcja doznała znacznych zniszczeń w czasie II wojny światowej, zachowały się jedynie ściany boczna i szczytowa. Dom Protzena odbudowany został w latach 50. XX wieku.

W 2013 roku zakończono kolejną renowację budynku, podczas której dokonano ciekawego odkrycia. Na elewacji nieco powyżej głównego wejścia do kamienicy odsłonięto późnogotycki kafel piecowy przedstawiający scenę ukrzyżowania Chrystusa. Pełnił on funkcję ochronnego talizmanu dla mieszkańców domu. Na chwilę obecną jest to jedyny tak dobrze zachowany przykład późnogotyckiego kaflarstwa w Stargardzie. Oryginalny kafel został przekazany Muzeum Archeologiczno-Historycznemu w Stargardzie, zaś kopia znajduje się w pierwotnym miejscu - nad wejściem.

Obecnie w kamienicy znajduje się Państwowa Szkoła Muzyczna I i II st. im. Witolda Lutosławskiego i zwiedzać ją można w godzinach pracy szkoły.

Dom Schliffenów

Kołobrzeg

Kamienica Schliffenów zwana inaczej kamienicą kupiecką to oddział Muzeum Oręża Polskiego, w którym eksponowane są wystawy czasowe. 

Jest to budynek w stylu gotyckim, wybudowany w I połowie XV wieku. Jest to jeden z najstarszych gotyckich zabytków w regionie. Kamienica pełniła funkcje domu mieszkalnego, a także funkcje handlowe. Mieszkała w niej rodzina kupiecka. Przed II wojną światową mieściło się w niej muzeum Joachima Nettelbecka. Budynek był wielokrotnie przebudowywany, a po II wojnie światowej konieczne było jego odrestaurowanie ponieważ został zniszczony. W czasie prac restauratorskich odsłonięto gotycką cegłę, ostrołukowy portal, zachowano także średniowieczny układ pomieszczeń. 

Kamienica Kupiecka znajduje się na trasie szlaku hanzeatyckiego wytyczonego przez Europejski Szlak Gotyku Ceglanego 

Zbudowany w latach 50. XIX w., pierwotnie pełnił rolę punktu artyleryjsko-obserwacyjnego Twierdzy Świnoujście. Wyglądem przypomina rzymski Zamek Świętego Anioła, do którego nawiązuje nazwą. Obecnie w jego wnętrzu mieści się ekspozycja muzealna. Odbywają się w nim również wydarzenia kulturalne.

 

Fort Anioła zbudowany został w latach 1854-1858, za czasów panowania pruskiego króla Frederyka Wilhelma IV, jako punkt artyleryjsko-obserwacyjny Twierdzy Świnoujście. Wówczas parter obsadzała piechota z bronią ręczną, a dwa piętra wykorzystywane były dla lekkiej artylerii polowej. Armaty i amunicję transportowano do góry za pomocą lin przez owalne otwory w stropach. W czasach II wojny światowej fort został przebudowany i wyposażony we wszystkie dostępne zdobycze techniki (elektryczność, centralne ogrzewanie, radiostacje, telegraf) i pełnił rolę posterunku obserwacji powietrznej dla sił niemieckich. Po wojnie został przejęty przez Rosjan. Obecnie obiekt jest remontowany i spełnia rolę nie tylko muzealną ale i kulturalną miasta Świnoujście. W forcie odbywają się koncerty muzyczne i poetyckie, ale i obejrzeć można pokazy tradycyjnych walk rycerstwa średniowiecznego. Ponadto można zmierzyć własne siły strzelając z łuku, procy, czy karabinu pneumatycznego, podczas zajęć na strzelnicy. W Forcie znajduje się także nietypowa muzealna Sala Wikingów, w której wszystkie eksponaty można przymierzać, podnosić i pozować z nimi do zdjęć. Fort kształtem (wybudowany na planie regularnego pięcioboku) przypomina Zamek Świętego Anioła w Rzymie, stąd jego nazwa.

Ekspozycje stałe:
– wystawa sprzętu nawigacyjnego,
– wystawa porcelany,
– wystawa biżuterii z bursztynu,
– wystawa szkła artystycznego,
– wystawy malarstwa i rzeźby różnych autorów.

 

 

Jeden z najważniejszych zabytków Świnoujścia. Jego nazwa pochodzi od imienia autora projektu Gerharda Corneliusa. Obiekt powstał w połowie XIX w., aby strzec wejścia do portu.

Fort Gerharda to jeden z fortów Twierdzy Świnoujście. Obok latarni morskiej jest to jeden z najważniejszych zabytków Świnoujścia. Był to też najważniejszy obiekt strzegący wejścia do portu w Świnoujściu. To świetnie zachowana twierdza, która została wybudowana w latach 1848-1859. Inicjatorem budowy i twórcą projektu fortu był Gerhard Cornelius van Wallrave, sławny w XVIII wieku architekt. Był on m.in. autorem projektu rozbudowy twierdzy w Kłodzku. Na jego cześć fort wschodni nazwano Fortem Gerharda.


Fort ma kształt owalnej dwukondygnacyjnej reduty. Reduta posiadała dwa skrzydła i zwodzony pomost wiodący przez fosę do wejścia głównego, a także wewnętrzny dziedziniec i trzy wieże. Z uwagi na swoje położenie fort był narażony na bezpośrednie, regularne ataki nieprzyjaciela. Fort był nieustannie rozbudowywany. W 1881 roku dobudowano dwie kaponiery, czyli budowle ziemne postawione w poprzek fosy wykorzystywane do prowadzenia ostrzału i obrony wejścia do fortu. Na południowym i północnym krańcu fortu postawiono dwa schrony połączone podziemnym tunelem z dziedzińcem fortu. Na przełomie XIX i XX wieku doprowadzono do fortu kolej wąskotorową i łączność telegraficzną.

Po wojnie fort został przekazany miastu. Początkowo zorganizowano tam magazyny. Później fort stał opuszczony. Zmiany nastąpiły w 2001 roku. Fort został wydzierżawiony przez grupę pasjonatów, która kilka miesięcy później otworzyła jego drzwi dla zwiedzających. Powstało jedno z ciekawszych miejsc będących żywą lekcją historii. Zwiedzający fort poznają historię pod okiem pruskiego żołnierza, który oprowadza po forcie i dodatkowo "szkoli" zwiedzających, a kiedy trzeba także odpowiednio wymusztruje.

W 2001 roku w forcie powstało Muzeum Obrony Wybrzeża. Jest to największa tego typu prywatna placówka w Polsce, znajduje się tam ponad 2000 muzealiów związanych z rozwojem Twierdzy Świnoujście w ciągu ostatnich 300 lat.
W forcie możemy zobaczyć: jedną z najlepiej zachowanych w Europie ław artyleryjskich – ciąg kamienno-ceglanych stanowisk dla dział nabrzeżnych kalibru 150 i 210 mm, z zachowanymi reliktami różnych typów mocowań armat; mały dziedziniec z kazamatami pod galerią artyleryjską; magazyny amunicyjne i prochownie w zachodnim skrzydle fortu; dwie remizy artyleryjskie i dawne stanowiska ogniowe dla dział polowych na południowym wale fortu nad południową kaponierą; na placu musztry wrak transportera SDKFZ 7/2, który został wyciągnięty z morza, w okolicach Dziwnowa (Pomorze Zachodnie) w 2006 roku.

Zwiedzanie fortu trwa ok. 75 minut, należy doliczyć dodatkowy czas potrzebny na zwiedzanie muzeum.

Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji. Do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów. Wszystkie forty udostępnione są do zwiedzania.

Fort Ujście

Kołobrzeg

Port zawsze był miejscem o znaczeniu militarnym, gdyż gwarantował dostawy zaopatrzenia, posiłków i mógł być drogą ewakuacji. Fort Ujście, którego konstrukcja była doskonalona od siedmenastego wieku, zawdzięcza swój obecny kształt rozwojowi myśli technicznej - od prostego szańca, poprzez murowany bastion z drewnianą palisadą od strony morza z lat 1770-1774, aż do trzykondygnacyjnej budowli otoczonej murem w latach 1832-1836. W takim stanie fort przetrwał do lat II wojny światowej i w marcu 1945 roku był ostatnim puktem oporu Niemców. Został zdobyty w ostatnim dniu bitwy o Kołobrzeg - 18. marca. 

Najniższa kondygnacja do dziś kryje źródło, które dawało załogom fortu zabezpieczenie w dostęp do słodkiej wody. Znajdowały się tam ponadto magazyny aprowizacji, broni, prochu, pocisków. Na drugiej, środkowej kondygnacji były stanowiska piechoty, a na trzeciej - artylerii. Po siedem okien strzelniczych w obu górnych kondygnacjach pozwalało na prowadzenie ognia we wszystkich kierunkach. Budowla była przykryta ziemią.

Pierwsza latarnia morska na Forcie Ujście została wybudowana w 1899 roku, kiedy to miasto żegnało się funkcją twierdzy a obiekty militarne zostały skomunalizowane. Po dziesięciu latach budynek o konstrukcji ryglowej rozebrano a na jego miejsce postawiono murowany. Przetrwał on do marca 1945, kiedy to sami Niemcy wysadzili go w powietrze, aby utrudnić wojskom polskim wykonywanie namiarów dla artylerii. Już 1 listopada 1945 roku uruchomiono nową latarnię, wybudowaną z cegieł rozbiórkowych przez żołnierzy garnizonu radzieckiego, która po kosmetycznych zmianach służy do dziś. W podziemnej kondygnacji Fortu Ujście mieści się muzeum minerałów. Do niedawna działał też klub muzyczny i dyskoteka.

Jeden z czterech fortów należących do Twierdzy Świnoujście, zbudowany w połowie XIX w., położony na wyspie Uznam. Obecnie znajduje się w nim Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.

Fort Zachodni to jeden z czterech fortów Twierdzy Świnoujście. Został wybudowany w latach 1856-1861. Jego zadaniem była obrona portu przed okrętami nieprzyjaciela. Była to jednokondygnacyjna reduta zbudowana na planie kwadratu. Kilka lat później wzmocniono ją murowanymi skrzydłami i otoczono wałem ziemnym oraz fosą wodną. Po 1878 roku została ufortyfikowana bateria nabrzeżna z tarasem artyleryjskim i kazamatami. Później reduta artyleryjska przekształciła się w fort redutowy, zaprojektowano kolejne stanowiska dla armat. Kolejnym etapem rozwoju fortu było pojawienie się karabinów maszynowych i lekkich moździerzy.

Po I wojnie światowej fort rozbrojono. Ponownie fort został uzbrojony w dwudziestoleciu międzywojennym, wówczas zainstalowano baterię czterech dział nabrzeżnych kalibru 150 mm. W 1941 roku na zachodnim skrzydle fortu wzniesiono betonowy bunkier dowodzenia. Po 1945 roku Rosjanie zbudowali jeszcze trzy bunkry – w centrum fortu i na obu jego krańcach. Po wojnie fort wykorzystywała sowiecka marynarka. W 1962 roku został przekazany miastu, jednak sowieckie jednostki stacjonowały w Świnoujściu do 1992 roku.

Ciekawostką jest fakt, że to właśnie z Fortu Zachodniego wyruszył pancernik Schleswig Holnstein, który 1 września 1939 roku ostrzelał Westerplatte rozpoczynając II wojnę światową.

W 2001 roku grupa pasjonatów ze Stowarzyszenia “Reduta” wydzierżawiła teren fortu. Po przeprowadzonej rewitalizacji w 2004 roku w forcie otworzono Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.

Ekspozycja składa się z części muzealnej i części plenerowej. Część muzealna podzielona jest na cztery działy tematyczne. Pierwszy prezentuje czasy pruskie XIX i XX wieku. Drugi dział to okres międzywojenny i czas II wojny światowej. W trzecim dziale przedstawione są czasy “zimnej wojny”. W czwartym można zobaczyć historię portu wojennego i eksponaty wraków. Na ekspozycji plenerowej wystawione zostały działa, miny morskie, torpedy, wyrzutnie rakiet i bomb głębinowych. Cały obiekt otoczony jest fosą wodną i zajmuje powierzchnię ok. 2 ha.

Trasa zwiedzania obejmuje salę muzealną oraz przejście wytyczonym szlakiem dookoła całego fortu. Dla zwiedzających udostępniona jest wartownia, wieża kierowania ogniem, podziemia oraz stanowiska artyleryjskie. Grupy zorganizowane oprowadza przewodnik. Czas zwiedzania całego obiektu to ok. 1 h. Turyści odwiedzający fort latem muszą pamiętać o ciepłej odzieży ze względu na niską temperaturę panującą w obiekcie.

Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji, bo do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów i wszystkie udostępnione są do zwiedzania.

Galeria ma siedzibę w Miejskim Ośrodku Kultury. Prezentuje historię Polic oraz całego Pomorza. Organizowane są w niej także wydarzenia kulturalne i edukacyjne.

Galeria Historyczna Polic znajdująca się na piętrze w budynku Miejskiego Ośrodka Kultury jest miejscem, w którym udostępnione są eksponaty związane z historią Polic, okolicznych miejscowości, a także historią Pomorza. Zgromadzone są tutaj różnego rodzaju pamiątki z Ziemi Polickiej ukazujące osadnictwo na tym terenie od najstarszych czasów. Oglądać można tutaj także makiety nieistniejących już dziś w Policach obiektów, starą dokumentację, przedmioty codziennego użytku należące do dawnych mieszkańców Polic i inne ciekawe eksponaty oraz  stare fotografie. Galeria prowadzi także działania edukacyjne, organizuje różnego rodzaju spotkania, podczas których popularyzowana jest historia regionu. Przyczynia się do rozwoju wiedzy i świadomości o „małej ojczyźnie” poprzez organizowanie wycieczek po mieście i regionie oraz publikacje pozycji książkowych dotyczących omawianego obszaru.

Galeria Rybacka

Jezierzany

Galeria rozpoczęła swoją działalność 21 czerwca 2014 r. Przez 8 miesięcy działalności przez jej progi przeszło już 3500 ludzi. Powstała dzięki inicjatywie, pasji i pomysłowi niesamowitego człowieka – Leszka Kołakowskiego. To prywatna galeria, na którą właściciel otrzymał wsparcie finansowe z Słowińskiej Grupy Rybackiej. Obiekt powstał od podstaw, choć stylizowany jest na starszy. To jedyne miejsce w regionie, w którym zwiedzający mogą poznać tajniki rybołówstwa. Leszek Kołakowski to rybak z 25-letnim stażem, armator kutra, a przede wszystkim pasjonat i gawędziarz. Te cechy charakteru niewątpliwie zapewniły sukces jego inicjatywie. Galeria powstała na potrzeby wyeksponowania gromadzonych latami zbiorów. Można tam poznać teraz tajniki pracy morskiego rybaka, patrząc na przedmioty, których rybacy używali dawniej i dziś. Do zbiorów galerii należą m.in. łodzie, sieci, lampy, wiosła, kotwice wyłowione z dna Bałtyku, kompasy, sonary i stare mapy. Leszek Kołakowski, gdy tylko nie jest na morzu, wciela się w rolę przewodnika i ochoczo wprowadza w świat pracy rybaka młodych i starszych bywalców swojej galerii. Opowiadając o zgromadzonych przedmiotach, niejednokrotnie odwołuje się do swoich własnych przeżyć na Bałtyku. Motto przy wejściu do galerii brzmi: „Morze dużo daje lecz czasem zabiera”. W zamyśle twórcy galerii jest zwrócenie uwagi turystów na trud i niebezpieczeństwo pracy rybaka, ale też na to, jak wiele satysfakcji daje taki rodzaj pracy i jak wiele dobrych cech charakteru kształtuje. Leszek Kołakowski ma dalekosiężne plany dotyczące rozwoju galerii. W najbliższej przyszłości ruszyć mają interaktywne lekcje tematyczne dla dzieci i młodzieży.

Galeria otwarta jest nieprzerwanie w godzinach od 10:00 do 20:00. Po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym można ją zwiedzać o każdej porze. W przypadku, gdyby wrota galerii były zamknięte, należy po prostu zapukać do drzwi budynku znajdującego się naprzeciwko. Mieszka tam Leszek Kołakowski wraz z żoną i któreś z nich na pewno oprowadzi gości. W galerii znajduje się toaleta. Niestety piętrowy budynek galerii nie jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.

W Galerii Sztuki ZAMEK kontynuowana jest działalność wystawiennicza „Art-Galerii” oraz wystaw czasowych w  Muzeum Regionalnym. Przez lata zaprezentowane zostały prace tak uznanych i słynnych artystów, jak  Andrzej Mleczko, Kiejstut Bereźnicki, Erazm Kalwaryjski, Helena Tchórzewska, Andrzej Bereziański czy Zdzisław Stanek.

Galeria Sztuki ZAMEK stara się pełnić rolę mecenatu nad środowiskiem artystycznym oraz miłośnikami i odbiorcami sztuki w regionie, stwarzając pole prezentacji twórczości. Organizowane są tutaj wystawy twórców z kraju i zagranicy, o znaczącym dorobku artystycznym, a także organizowane spotkania promocyjne dla młodych, obiecujących artystów. W Galerii pojawia się wartościowe prace obejmujące: malarstwo, rysunek, grafikę i rzeźbę, z klasycznych technik można zobaczyć fotografię kreatywną oraz grafikę komputerową .

Hangar lotniczy

Rogowo

Hangar jest pozostałością po dawnej bazie lotniczej niemieckiej Luftwaffe. Na przybrzeżnym lotnisku stacjonowały wodnosamoloty. Na terenie bazy powstały oficerskie domki, koszarowce. Całość kompleksu była ściśle tajna. Wodnosamoloty bazowały w ogromnych hangarach. Do dziś zachowała się większość infrastruktury, między innymi: kotłownie, drogi dojazdowe i place manewrowe zbudowane z charakterystycznych płyt betonowych. Przetrwały także koszarowce, budynki magazynowe, spadochroniarnia, wieża obserwacyjna, siedziba komendantury lotniska i budki strażnicze. Większość obiektów jest jednak w złym stanie. Po II wojnie światowej w Rogowie stacjonowały różne jednostki. Ostatnią z nich rozformowano pod koniec 1998 roku. Od 2005 roku w hangarze ma swoją siedzibę Muzeum Lotnictwa i Techniki Militarnej.

 

 

Sławno

Instrumentarium muzyczne w Sławnie to prywatne muzeum należące do Stanisława Poprawskiego. Zaistniało na muzealnej mapie Sławna w pierwszej połowie lat 60. XX wieku. Właściciel w raczej przypadkowy sposób kolekcjonuje nieużywane instrumenty, chroniąc je w ten sposób przed zniszczeniem i dając im drugie życie. Większość z instrumentów nie posiada wartości historycznej i artystycznej, ale wszystkie są ciekawe i warte zachowania. W zbiorach instrumentarium znaleźć można zarówno instrumenty profesjonalne i wykonane domowym sposobem. Część pochodzi z Polski, ale przyjrzeć się też można, na czym gra się w Tunezji, Egipcie, czy na Wyspach Zielonego Przylądka. Cały zasób instrumentów został podzielony na następujące działy: aerofony, chordofony, membranofony, idiofony, elektrofony. W skład ekspozycji wchodzą również pamiątki Festiwalu Orkiestr Dętych. Szczególną uwagę zwiedzających budzą dwa fortepiany, które stanowią dużą wartość tak artystyczną jak i historyczną. Fortepian stołowy pochodzi z pierwszej połowy XIX w., zaś fortepian koncertowy firmy CK Bechstein wyprodukowany został w 1873 r.

Muzeum mieści się w niewielkich pomieszczeniach parterowego budynku, obok sklepu budowlanego. Zwiedzanie obiektu jest możliwe jedynie po wcześniejszych uzgodnieniach telefonicznych. Miejsce to nie jest dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Izba Historyczna

Pełczyce

Izba Historyczna w Pełczycach powstała 11 grudnia 2003 roku. Inicjatorem założenia Izby było Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Pełczyckiej. Siedziba Izby Historycznej mieści się w piwnicach Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury.

Eksponaty obejmują znaleziska prehistoryczne, w tym kamienne żarno z epoki kultury łużyckiej, ponadto: groty, topór, kamienne przęśliki, naczynia gliniane, nóż w oprawie rogowej, szydło kościane, rylec, kule kamienne. Eksponaty to przypadkowe znaleziska mieszkańców Pełczyc. Najliczniejsze zbiory stanowią przedmioty użytku codziennego: stare żelazka, lampy naftowe, sierpy, kosy, urządzenia ciesielskie, ceramika, wagi, butelki, gofrownice, prawidła, młynki, maszynki do mięsa i soków oraz inne narzędzia niezbędne w XIX-wiecznym domostwie. Ciekawostką jest zadziwiające urządzenie do łapania gryzoni.

W Izbie możemy obejrzeć przedwojenne dokumenty urzędowe, książeczki wojskowe oraz zdjęcia pradziadków. Perełką jest starodruk z XVIII wieku wydany na papierze czerpanym. Do tej pory nie został on niezidentyfikowany przez badaczy. Prawdopodobnie jest to księga zmarłych prowadzona przez pastora jednej z pomorskich miejscowości. W Izbie znajduje się gablota z numizmatyką. Można tam zobaczyć monety znalezione przez Pełczan. Są to między innymi monety z czasów rzymskich, monety pruskie oraz książąt pomorskich. Wśród zbiorów są także polskie monety m.in. boratynka Jana Kazimierza.

W zbiorach można znaleźć przedmioty kultu religijnego, w tym: mszał łaciński, przedwojenny testament oraz książeczki do nabożeństwa używane przez przedwojenne wojsko. Wśród eksponatów znajduje się kolekcja militariów – 70 hełmów, maski gazowe, łuski, plecaki, saperki, orzełki, gąsienice czołgów, medale wszystkich armii walczących w czasie II wojny światowej. Na uwagę zasługuje spora kolekcja widokówek Pełczyc przedstawiająca historię i życie Pełczyc.

Izba Historyczna, dzięki wielkiemu zaangażowaniu opiekunów i mieszkańców Pełczyc, posiada tak wiele eksponatów, że w pomieszczeniach brakuje miejsca, aby je wszystkie zaprezentować.

 

 

 

Oficjalne otwarcie Izby Pamięci

22.11.2013r. odbyło się oficjalne otwarcie Izby Pamięci w Trzcińsku – Zdroju.

Pomieszczenia w Izbie Pamięci

Zrekonstruowano koło młyńskie, które kręci się, poruszane wodami Rurzycy. Przepływającą pod budynkiem rzeczkę widać przez szklaną podłogę i balkoniki. Na parterze zgromadzono wiele przedmiotów życia codziennego w dawnym Trzcińsku, zarówno niemieckim, jak i polskim.

Na parterze jest umiejscowiona wystawa etnograficzna, w której znajdują się eksponaty
ze zbiorów stowarzyszenia, szkół, biblioteki miejskiej. W gablotach znajdują się znaleziska z czasów prehistorycznych, z kancelarii Hitlera, która mieściła się przy Aleii Wolności oraz przedmioty, którymi się posługiwano. Na tablicach możemy zobaczyć opis powstania Trzcińska – Zdroju, opis kościołów znajdujących się na terenie gminy Trzcińska – Zdroju, na innych widzimy opis bram, baszt, murów.

Na I piętrze znajduje się wystawa geologiczna. Wystawa składa się z dwóch części: paleontologicznej, w której znajdują się skamieniałości flory i fauny oraz z części kamiennej, która jest poświęcona technice, rzeźbie i historii poznania budowy geologicznej obszaru epoki polodowcowej.

W gablotach omówione są najważniejsze skały występujące na naszym obszarze.

Wydarzenia

Od momentu otwarcia Izby Pamięci organizowane są wystawy prac pokonkursowych Polsko – Niemieckiego Festiwalu „Europa bez Granic”. Różnego rodzaju  konferencje, spotkania Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Trzcińskiej, Noc Muzeów, wycieczki dzieci i młodzieży, organizowane są lekcje historii oraz wszelkie dodatkowe wystawy.

Izba Muzealna w Czaplinku została otwarta w 1997 roku i działa w strukturze Czaplinieckiego Ośrodka Kultury. Celem działania Izby jest badanie i popularyzowanie dziejów Czaplinka i okolicznych terenów. Znajduje się tu stała wystawa "Prosto ze strychu", na której można zobaczyć przedmioty codziennego użytku z przełomu XIX i XX wieku pokazujące rolniczy charakter tych ziem.  Są tu niecki i dzieże do wyrobu ciasta chlebowego, maselnice  i krajalnice do chleba, stare wagi i nosidła na wodę, gofrownice, żelazka i ręczne magle, patefon i stare radia, żarna do mielenia zboża i ławka szkolna pamiętająca stalówki i atrament. Jest też wiele ciekawych eksponatów historycznych takich jak mapy, pocztówki, egzemplarze gazety "Tempelburger Stadt - und Landbote" czy butelki z przedwojennych okolicznych browarów.

Chlubą muzeum są eksponaty związane z postacią Jana Pawła II, Honorowego Obywatela Miasta Czaplinka. Możemy tu zobaczyć obraz olejny podarowany w 2004 roku przez Papieża miastu oraz narty, na których uczył się jeździć przyszły papież. 

W Izbie organizowane są też wystawy okolicznościowe.

Izba pamięci

Biały Bór

Izba Pamięci poświęcona jest Ukraińcom. Można w niej zobaczyć m.in. wydane w Polsce publikacje dotyczące akcji “Wisła”, notatki ze wspomnień świadków historii zapisanych przez uczniów I LO w Białym Borze, książki dotyczące miejscowości, z których pochodzili przesiedleńcy. Ponadto, można podziwiać ekspozycję bogatą w zbiory związane z kulturą ludności ukraińskiej, są to: stroje świąteczne ze wsi Horki i Pozdziacz koło Przemyśla, gorsety, spódnice, fartuchy, chustki, a także sprzęty codziennego użytku, takie jak: warsztat tkacki, orczyki, maselnice, nosidła do wody, tary do prania, kołowrotki, lampy naftowe i inne.

 

 

Izba Tradycji Regionalnej w Białogardzie podlega Miejskiej Bibliotece Publicznej w Białogardzie. W Izbie znajdują się wystawy stałe oraz organizowane są liczne wystawy i pokazy czasowe. Do wystaw stałych należą: "Historia Ziemi Białogardzkiej", "Wojciech Sawilski - artysta, pierwszy kustosz muzeum powojennego Białogardu", "Wystawa orderów i odznaczeń Aleksandra Kwaśniewskiego, prezydenta RP w lata 1995-2005". Wystawa "Historia Ziemi Białogardzkiej" skupia pamiątki, przedmioty codziennego użytku i historie związane z Białogardem i okolicami. Wystawa "Wojciech Sawilski - artysta, pierwszy kustosz muzeum powojennego Białogardu" prezentuje życie i dorobek powojennego kustosza muzeum białogardzkiego. Kustosz ten zaopiekował się muzeum w Białogardzie, po wojnie i doprowadził je stanu świetności tak, że o muzeum tym wspominano nawet w "Przewodniku po muzeach polskich", wydanym w 1950 r., w piątą rocznicę muzealnictwa w Polsce. Wojciech Sawilski uczynił z podrzędnego muzeum miejsce, gdzie odbywały się różnorodne wystawy, w tym ściągane gościnnie z największych muzeów w Polsce. "Wystawa orderów i odznaczeń Aleksandra Kwaśniewskiego, prezydenta RP w lata 1995-2005" przedstawia różnorakie ordery i odznaczenia, jakie otrzymał w czasie swojej prezydentury Aleksander Kwaśniewski. Były prezydent jest rodowitym białogardzianinem i wielokrotnie odwiedzał Białogard w czasie, gdy pełnił najważniejszą funkcję w państwie. Wyrazem szacunku dla mieszkańców miasta i okazaniem przynależności i związków z miastem było przekazanie do nowo utworzonej izby muzealnej swoich orderów i odznaczeń. 

Stargard

Kamienice przy Rynku Staromiejskim wraz z Odwachem stanowią dzisiaj, obok Ratusza i Kolegiaty Mariackiej, symbol Stargardu, najczęściej fotografowany i pokazywany w kontekście architektury miasta.

Kamienica nr 3 pochodzi z XV wieku i na początku stanowiła siedzibę wagi miejskiej. Pierwotnie położona była w jednej linii z Ratuszem. Po pożarze w 1635 r. została odbudowana, a jej fasadę przesunięto w głąb rynku. Znajdują się w niej głębokie piwnice o kolebkowych sklepieniach, oparte na prostokątnych filarach. Jej kolejne cztery kondygnacje to obecnie sale wystawowe i pomieszczenia administracyjne muzeum oraz strych. Na początku XX wieku szczyt kamienicy wzbogacony został o neobarokowy kształt. Podczas II wojny światowej budynek został niemal całkiem zniszczony, ocalała jedynie ściana parteru. Od lat 60. trwała jego rekonstrukcja z zachowaniem pierwotnej formy.

Kamienica nr 4 od początku swojego istnienia, czyli 1635 r. stanowi nieodłączną część sąsiedniej, starszej kamienicy. Została wybudowana na terenie dawnego cmentarza przy Kolegiacie Mariackiej. Jest to czteropoziomowy, barokizujący budynek, częściowo podpiwniczony. Pierwotna fasada została przebudowana w latach 1928-1930. Neobarokowy szczyt nawiązuje formą do XVII-wiecznych rozwiązań. Po zniszczeniach w czasie II wojny światowej budynek został odbudowany.

Obecnie w kamienicach znajdują się pomieszczenia Muzeum Archeologiczno-Historycznego, Centrum Informacji Turystycznej oraz pub Piwnica pod Galerią.

Skansen Morski w Kołobrzegu został uroczyście otwarty w sierpniu 2013 roku jako obiekt Muzeum Oręża Polskiego. W skansenie można zwiedzić dwa wyslipowane okręty, czyli stojące obecnie na lądzie, ORP “Fala” i ORP “Władysławowo”, obejrzeć jacht pełnomorski, elementy z legendarnego kontrtorpedowca ORP „Burza”.

 

 

Magazyn solny

Drawsko Pomorskie

Magazyn solny to jeden z najstarszych budynków w Drawsku Pomorskim. Został wybudowany ok. 1700 r. podczas odbudowy miasta po ostatnim wielkim pożarze z 1696 r. Wybudowano go w konstrukcji ryglowej z wypełnieniem z czerwonej cegły (tzw. pruski mur) na fundamencie z nieregularnych bloków kamiennych. Budynek jest nietynkowany, parterowy z poddaszem użytkowym, nakryty wysokim dachem naczółkowym. Budynek wzniesiono jako magazyn soli na potrzeby istniejącej w XVII i XVIII w. w drawskiej faktorii solnej, obsługującej powiaty drawski i świdwiński. Gromadzono w nim sól sprowadzaną z Kołobrzegu, którą następnie spławiano Drawą dalej na południe. Tę funkcję pełnił on jednak tylko kilka lat, gdyż okazało się, że spławianie soli jest nieopłacalne. Na przestrzeni trzystu lat istnienia budynek pełnił wiele różnych funkcji. Po magazynie soli stał się depozytem garnizonu wojskowego. Następnie siedzibą straży ogniowej i magazynem szkolnym. Lepsze czasy przyszły dla budynku w latach 30. XX wieku. Został wtedy przebudowany, wyremontowany i umieszczono w nim powiatowe muzeum regionalne, które działało do 1945 r. Z tego czasu pochodzą wbudowane w dach tzw. wystawki i wewnętrzna, drewniana klatka schodowa. Po zdobyciu miasta przez wojska polskie i radzieckie muzeum przetrwało bez większych szkód. Niestety niedługo potem część zbiorów muzealnych rozkradziono, a te które ocalały znajdują się obecnie w Muzeum Regionalnym w Szczecinku i Muzeum Okręgowym w Koszalinie. Po II wojnie światowej budynek pełnił już tylko funkcje magazynowe. Obecnie budynek jest własnością parafii i służy jako magazyn kościelny. Przy budynku od strony Placu Jana Pawła II znajduje się tablica informacyjna przedstawiająca opis i historię obiektu. Na tablicy jest także informacja, że obecnie czynione są starania w celu przeprowadzenia remontu i ponownego uruchomienia w nim muzeum regionalnego.

Szczecin

Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN) mieści się na Łasztowni w Szczecinie.

MCN jest nowoczesną instytucją edukacyjną umożliwiającą dzieciom i dorosłym odkrywanie sekretów nauki i techniki.
Motywem przewodnim centrum jest morze – temat pozwalający na atrakcyjną prezentację zagadnień z zakresu m.in. fizyki, matematyki, astronomii, geografii, medycyny, techniki, ekologii, socjologii, historii czy kultury. Pokazywanie różnorodnych zjawisk na przykładach związanych z żeglugą, falami, wiatrem, rybołówstwem czy życiem portu sprawia, że jest to placówka unikatowa nie tylko w Europie, ale i na świecie.

W Morskim Centrum Nauki znajdują się wystawa stała, składająca się z ponad 200 eksponatów interaktywnych, planetarium, pomieszczenia pracowni naukowo-edukacyjnych oraz na najwyższy poziom budynku – taras, skąd podziwiać można nocną panoramę Szczecina, Wały Chrobrego, marinę i port.

Więcej >>> https://centrumnauki.eu/

 

 

Kołobrzeg

Muzeum 6D – Maszoperia to miejsce, gdzie podczas zwiedzania ekspozycji zaangażowane są wszystkie zmysły. Dla odwiedzających przygotowano 500 m2 malowideł w technologii 3D, będących tłem dla dawnych przedmiotów codziennego użytku maszopskich społeczności. Podczas zwiedzania można poczuć zapach bryzy morskiej, a w chacie rybackiej – aromat jabłek. Można usłyszeć śpiew mew i szum morza. Wrażenia zmysłowe przeplatają się z historią rybaków, czy z legendą o zaczarowanej sieci i czarownicy. Licznie zgromadzone w muzeum przedmioty można nie tylko oglądać, ale i dotykać.

 

 

Basteja jest oddziałem Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie Szczecińskim. XVI-wieczny budynek wchodzący niegdyś w skład obwarowań miejskich został w 2013 roku odbudowany i przystosowany do pełnienia funkcji muzealnej.

Basteja to cztery kondygnacje wystawy traktującej o historii miasta. “Stargard – miejsce z historią. Stargard od czasów późnego średniowiecza do lat 20. XX w.” to stała wystawa, która przez ponad 300 zabytków, 1000 rycin i dokumentów oraz pocztówek, w sposób tradycyjny i innowacyjny opowiada o Stargardzie średniowiecznym, nowożytnym i przedwojennym. Oprócz tradycyjnych ekspozycji widz znajdzie tu multimedia, czyli ekrany dotykowe, monitory, hologram i multisferę w kształcie kuli ziemskiej, a także miniwykop archeologiczny dla najmłodszych i lupy do oglądania monet i pieczęci.

W Bastei, oprócz części ekspozycyjnej, na której znajduje się wystawa, znajduje się również strefa edukacyjno-doświadczalna, w której m.in. organizowane są lekcje muzealne, spotkania oraz inne wydarzenia. Sala edukacyjna wyposażona jest w projektor multimedialny i ekran, jest w stanie pomieścić ok. 20-30 osób.

Bezpośrednio z budynku można wyjść na zrekonstruowaną hurdycję – taras widokowy na murze obronnym z widokiem na Park Piastowski i ulicę Sukienniczą.

Wystawa jest przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych – w Bastei znajduje się winda, można wypożyczyć audioprzewodniki, a cała wystawa dostępna jest w audiodeskrypcji dla osób niedowidzących i niewidomych. Toalety przystosowane są do potrzeb osób niepełnosprawnych. Cały budynek jest klimatyzowany.

Cała ekspozycja opisana jest w dwóch językach – polskim i niemieckim, dwa pierwsze ekspozytory są również w języku angielskim.

Basteja w swojej ofercie ma m.in. lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży, również z wykorzystaniem tabletów i innych pomocy naukowych. Dla dzieci organizowane są Urodziny w Muzeum, czyli przyjęcia, podczas których w atmosferze historii i ciekawostek można świętować w towarzystwie zaproszonych gości. W okresie ferii i wakacji w Bastei odbywają się zajęcia dla dzieci, a przez cały rok – muzealne warsztaty familijne dla całych rodzin.

W maju zwiedzający mogą wziąć udział w Stargardzkiej Nocy Muzeów, zaś w czerwcu, w Parku Piastowskim przed Basteją organizowany jest Dzień Historyczny w ramach obchodów Dni Stargardu. Jest to festyn utrzymany w klimacie historii miasta, z rekonstrukcjami historycznymi i licznymi atrakcjami dla odwiedzających.

Co miesiąc w Bastei odbywają się Muzealne Spotkania z Przeszłością, czyli otwarte wykłady dla pasjonatów historii.

Bezpośrednio przy Bastei nie ma parkingu, ale wyznaczone miejsce dla autokaru znajduje się przy ul. Krzywoustego, natomiast przy ul. Prezydentów znajduje się parking na kilkanaście samochodów. 

W czwartki zwiedzanie Bastei jest bezpłatne.

Wypożyczenie audioprzewodnika w Bastei (w wersji polskiej i niemieckiej, ścieżka dla dzieci i dla dorosłych):
bezpłatnie. Wyłącznie dla osób zwiedzających indywidualnie. 


Wyświetl większą mapę

Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Stargardzie (MAH) jest samorządową Instytucją Kultury Miasta Stargard Szczeciński. Siedzibą MAH są zabytkowe budynki przy płycie rynku: Odwach z barokowymi kamieniczkami oraz Basteja w Parku Piastowskim. 

Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Stargardzie Szczecińskim istnieje od 1960 roku i jest jedynym Muzeum w tym mieście. Zbiory gromadzone w Muzeum stanowią zabytki z dziedziny: archeologii, archiwistyki, etnografii, fotografii, militariów, numizmatyki i wielu innych dziedzin szeroko pojętego muzealnictwa. 

W skład struktury organizacyjnej MAH w Stargardzie Szczecińskim wchodzą następujące działy:

  • Dział Administracyjno-Gospodarczy,
  • Dział Księgowości,
  • Dział Archeologiczny,
  • Dział Dokumentacji Zabytków,
  • Dział Historii i Badań nad Społecznością Lokalną,
  • Dział Upowszechniania Sztuki, Edukacji i Promocji,
  • Biblioteka.

W swojej ofercie wystawienniczej MAH ma dwie wystawy stałe i liczne wystawy czasowe prezentowane w czterech salach.

Pierwsza wystawa stała pt. “Dzień po dniu… Stargard 1945-1989” jest ekspozycją planszową prezentującą dzieje Stargardu po wojnie do czasu upadku komunizmu. Życie codzienne, wielka polityka, urbanistyka i mieszkańcy – to tylko część tematów poruszanych na tej wystawie.

Wystawa stała “Aptekarstwo pomorskie i stargardzkie na przestrzeni wieków” składa się z trzech części: pierwsza prezentuje najstarsze zabytki z aptek pomorskich (sięgające nawet XVI wieku), druga część to ekspedycja, gdzie znajdują się zabytkowe meble z 1889 roku, pochodzące z nieistniejącej już apteki „Pod Złotą Gwiazdą” w Stargardzie, trzecia część wystawy to ekspozycja-laboratorium galenowe.

Oprócz działalności wystawienniczej MAH prowadzi również działalność edukacyjną: lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży, “Muzealne Spotkania z Przeszłością”, czyli serię otwartych wykładów traktujących o historii miasta i jego okolic, oraz zajęcia wakacyjne i feryjne dla całych rodzin.

Co roku MAH uczestniczy w Europejskiej Nocy Muzeów, odbywającej się w sobotę w okolicach 18 maja (Międzynarodowy Dzień Muzeów), podczas której można bezpłatnie zwiedzić wystawy oraz wziąć udział w licznych atrakcjach przygotowanych z tej okazji.

Od 2014 roku MAH organizuje Dzień Historyczny podczas Dni Stargardu. Jest to festyn dla mieszkańców miasta, odbywający się w Parku Piastowskim.

Biblioteka MAH ma w swoich zbiorach 12 000 woluminów głównie z takich dziedzin jak: historia, archeologia, sztuka, muzealnictwo oraz nauki pomocnicze tych dziedzin. Biblioteka Muzeum w swoich zasobach oprócz książek i czasopism posiada zbiory specjalne m.in. stare druki, zbiory dawne (1800-1950), druki życia społecznego. Biblioteka jest czynna od poniedziałku do piątku w godz. 8:00-15:00. Ze zbiorów można korzystać jedynie na miejscu, w czytelni.

 

W czwartki wstęp do muzeum jest bezpłatny.

Budynek główny MAH nie jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych. Do muzeum prowadzi podjazd, jednak większość sal znajduje się na piętrze, bez windy ani innych udogodnień.

 

 

Mścice

Na terenie hotelu w muzeum znajdują się samochody z lat 1914 – 1960.

 

 

Śmieszkowo

Muzeum Elektryczności powstało w 2006 roku z inicjatywy elektryków z rejonu dystrybucyjnego w Choszcznie. Muzeum tworzone jest dzięki ludziom z pasją i to właśnie dzięki tej pasji udało się ocalić od zapomnienia wiele wartościowych przedmiotów. 

W swoich zbiorach muzeum posiada kolekcję ponad 100-letnich mierników tablicowych wskazujących parametry energii elektrycznej oraz różne typy mierników przenośnych. Posiada całą gamę liczników energii elektrycznej, tablic licznikowych, bezpieczników i elementów instalacji elektrycznych, źródeł i odbiorników energetycznych. Na uwagę zasługuje kolekcja silników elektrycznych, z których najstarszy pochodzi z roku 1913 i jest w doskonałym stanie technicznym. Wśród zbiorów znajduje się kabel prądu stałego z 1896 roku, który został wydobyty spod dna rzeki Drawy. Osobny dział stanowią zbiory dokumentacji technicznej i fachowej literatury z zakresu ogólnie pojętej elektryczności. Ciekawostką jest projektor filmowy pochodzący z pierwszego w mieście kina, do dzisiaj znajduje się w nim taśma filmowa z hitem sprzed lat – “Fantomasem”. Muzeum współpracuje z elektrownią w Kamiennej, jest to chluba elektryków z Drawna i Choszczna, jest to najstarsza tego typu elektrownia w Europie. Elektrownia ma ponad sto lat, a wszystkie części, które w niej działają są częściami oryginalnymi. Muzeum znajduje się w jednym z pomieszczeń Zakładu Energetycznego w Drawnie, pomieszczenie to aktualnie nie jest w stanie pomieścić wszystkich zbiorów, zwłaszcza, że kolekcja eksponatów stale się powiększa. 

Muzeum w Drawnie to atrakcja przede wszystkim dla pasjonatów elektryczności, ale dzięki zaangażowaniu i pasji osób prowadzących muzeum nawet dla laika z pozoru zwykły kabel stanie się wyjątkowym eksponatem.

 

 

 

Muzeum Historii Szczecina znajduje się w datowanym na XIII w. Ratuszu Staromiejskim. Ekspozycje prezentują historię i kulturę miasta od czasów najdawniejszych aż do końca XX w.

W efektownych wnętrzach ratusza można oglądać wystawy poświęcone historii i kulturze Szczecina od czasów najdawniejszych – ilustrowanych zabytkami archeologicznymi – poprzez czasy książęce, okres szwedzki, pruski i niemiecki, aż po polski okres powojenny z bliskimi nam latami końca XX wieku.

Przed wejściem do muzeum umieszczono nowoczesną rzeźbę Wielki łuk (1991), urodzonego w Szczecinie Bernharda Heiligera (1915–1995), jednego z czołowych niemieckich rzeźbiarzy okresu powojennego (depozyt Fundacji Bernharda Heiligera z Berlina).

 

 

Kamień Pomorski

Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej w Kamieniu Pomorskim jest instytucją samorządową, której obecną siedzibą jest budynek oddany do użytku w 2015 roku, znajdujący się na tzw. Kwartale Dominikańskim przy ulicy Adama Mickiewicza 34, oraz od 2021 roku dworek von Kleista na Placu Katedralnym 4. W 2014 roku Europejskie Towarzystwo Fizyczne uznało dworek za miejsce szczególnie istotne dla rozwoju fizyki i elektrostatyki na świecie, nadając mu status EPS-Historic Site.

Muzeum gromadzi i prezentuje zbiory od pradziejów do czasów współczesnych, m.in. skarby z epoki brązu z okolic Kamienia Pomorskiego i Wyspy Wolin oraz zabytki odkryte na terenie miasta, takie jak średniowieczna bulla papieska, muszla św. Jakuba datowana na okres późnego średniowiecza,  złoty dukat z Niderlandów oraz kościana rękojeść noża wikingów wykonana stylu Borre. 

Największą atrakcją muzeum jest interaktywna wystawa stała poświęcona Ewaldowi Georgowi von Kleistowi, twórcy pierwszego na świecie kondensatora elektrycznego. Wystawa ta jest prezentowana zarówno w głównej siedzibie muzeum, jak i w wyremontowanym dworku, gdzie mieszkał uczony. Ekspozycja ma charakter interdyscyplinarny, łącząc historię z fizyką oraz edukacją. Informacje na wystawie  są dostępne w trzech wersjach językowych: polskiej, angielskiej i niemieckiej. Na wystawie jest również  specjalna ścieżka edukacyjna dla osób niepełnosprawnych, takie jak opisy w Braill’u, videoprzewodniki z ekranem LCD dla osób z dysfunkcją wzroku oraz tłumaczenia migowe dla osób z dysfunkcją słuchu przy użyciu kodów QR.

Muzeum jest czynne od poniedziałku do soboty:

– W sezonie: 10.00 – 17.00

– Poza sezonem: 10.00 – 16.00

 

 

Trzeszczyn

Muzeum zlokalizowane w dwóch powojennych schronach powstało w 2010 r. Ekspozycja obejmuje cztery działy: historii ziemi polickiej, techniki użytkowej, oręża oraz dokumentów.

Muzeum „Skarb” jest placówką dosyć młodą, bo powstałą w roku 2010. Jest ono wynikiem prac podjętych przez Stowarzyszenie Ziemi Polickiej „Skarb”, opierających się na zbieraniu, przechowywaniu, konserwacji i udostępnianiu dóbr kultury związanych przede wszystkim z historią Ziemi Polickiej. Muzeum, a także sama siedziba Stowarzyszenia mieszczą  się w dwóch schronach, do których można przyjść indywidualnie lub z grupą i obejrzeć wystawy poświęcone historii miasta, fabryki  Hydrierwerke Pölitz, a także historii obozów zlokalizowanych na terenie Polic, w których więźniowie ciężko pracowali przy produkcji benzyny syntetycznej. Polickie Muzeum podzielone jest na cztery działy tematyczne, pierwszy z nich, to Dział Historii Regionu, który gromadzi dokumenty i przedmioty związane z historią Ziemi Polickiej. Dział drugi to Dział Techniki Użytkowej, gdzie zobaczyć można zabytki technologiczne, czy też elektroniczne, wśród których znajdują się stare telefony, narzędzia elektroniczne, komputery czy artykuły gospodarstwa domowego. Kolejnym działem jest Dział Oręża, mogący zainteresować zwłaszcza męską część zwiedzających, bowiem zgromadzone są tutaj militaria, tj. broń biała, klasyczna, czy pancerna, a także mundury, hełmy czy maski ochronne. Ostatnim jest Dział Dokumentów, w którym zgromadzona jest dokumentacja historyczna i fotografie w większości z okresu II wojny światowej. Wizyta w Muzeum „Skarb” stanowi doskonałe uzupełnienie stanu wiedzy policzan i mieszkańców okolicznych miejscowości na temat historii tego obszaru. Stowarzyszenie „Skarb”, pomysłodawca powstania muzeum, organizuje także tzw. „Spotkania z historią”. Są to przede wszystkim wykłady otwarte prowadzone przez historyków i pasjonatów historii regionu i nie tylko. Młodzież szkolna znajdzie tutaj również coś dla siebie, a wizyta w  muzeum z przewodnikiem to obowiązkowy element lekcji historii dla młodych policzan. Zwiedzanie muzeum jest bezpłatne i jest integralną częścią organizowanej przez Stowarzyszenie 3-godzinnej wycieczki po terenie starej fabryki benzyny syntetycznej, podczas której przewodnik oprowadza zwiedzających po ruinach kompleksu. Wyjście z osobą oprowadzającą ma miejsce w każdą sobotę i zakończone jest wspólnym posiłkiem plenerowym  przy ognisku. Stowarzyszenie udostępnia miejsce i materiały potrzebne do rozpalenia ogniska, prowiant jednak należy zorganizować we własnym zakresie. 

 

 

Muzeum Kamieni

Kamień Pomorski

Muzeum Kamieni mieści się w XIV-wiecznej zabytkowej Baszcie i Bramie Wolińskiej, które są pozostałością murów obronnych miasta. Położone jest na Starym Mieście, na skrzyżowaniu ulic Basztowej i Słowackiego. Znajduje się w niedalekiej odległości od Zalewu. Można w nim obejrzeć szereg cennych minerałów i skamielin, a nawet meteoryt. Atrakcją jest ekspozycja poświęcona historii Kamienia Pomorskiego oraz taras z widokiem na okolicę.

Muzeum powstało w 2001 roku. Jest to prywatne muzeum będące przedsięwzięciem rodziny Sokołowskich, posiadającej podobne muzeum w Szklarskiej Porębie. W ekspozycji muzeum możemy obejrzeć: liczne minerały (w tym m.in. największą w Polsce szczotkę ametystową), bursztyny (trzykilogramowy okaz z okolic Rarwina) oraz sześciokilogramowy meteoryt z oryginalnym certyfikatem. Ponadto w swoich zbiorach muzeum posiada skamieliny dinozaurów, w tym szkielety deinonycha i ornitolesa oraz kości tyranozaura, allozaura, barionyksa, celofyza i strutiomima.

Dużą atrakcję stanowi skamieniałe gniazdo z 33 jajami dinozaura kaczodziobego. Ilustracją do tej ekspozycji jest wyświetlany w muzeum film przedstawiający życie dinozaurów. W muzeum można również obejrzeć ekspozycje historyczne: jedną poświęconą historii miasta oraz drugą prezentującą repliki dawnej broni i zbroi. Na ostatnim piętrze baszty mieści się izba pamięci nazwana “Kamień wczoraj i dziś”. Dodatkową atrakcją jest taras widokowy, z którego można obejrzeć panoramę miasta oraz jego okolice, a w szczególności Zalew Kamieński, wyspę Chrząszczewską oraz Głaz Królewski. W Muzeum mieści się sklep z pamiątkami.

 

 

Muzeum Książki powstało w 1997 roku w zabytkowym budynku Wydawnictwa Kurtiak i Ley w Koszalinie. Jest to prywatna kolekcja skierowana przede wszystkim do pasjonatów i osób zainteresowanych książkami. W muzeum można obejrzeć książki artystyczne oraz wiele pięknych woluminów, starodruków i rękopisów ilustrujących dzieje książki. Zwiedzając muzeum poznamy metody oraz sprzęt jakim wykonywano oprawy introligatorskie od czasów średniowiecza, aż po współczesność. Ciekawostką jest wykład na temat sztuki książki w ujęciu historycznym ze szczególnym uwzględnieniem książki jako przedmiotu artystycznego. Jest to niezwykłe miejsce, które każdy miłośnik książki powinien odwiedzić.
 

 

 

Gmach główny muzeum zlokalizowany przy Wałach Chrobrego jest jednym z najbardziej reprezentacyjnych budynków miasta. Został oddany do użytku w 1913 r. Znajduje się w nim jedna z największych w Polsce kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.

Gmach Muzeum Narodowego w Szczecinie przy ulicy Wały Chrobrego 3 to jeden z najbardziej znanych i reprezentacyjnych budynków miasta. Jest on centrum architektonicznego założenia nadodrzańskiego Wały Chrobrego (dawne Hakenterrasse), według projektu Wilhelma Meyera-Schwartaua. Gmach został oddany do użytku w 1913 roku i był do końca drugiej wojny światowej siedzibą Muzeum Miejskiego, w którym wystawiano zbiory archeologiczne i etnograficzne, sztukę pomorską i europejską, kolekcje z Afryki, Azji i Oceanii, eksponaty przyrodnicze.

W polskim Szczecinie nadal pełni funkcje muzealne, będąc najpierw jednym z budynków Muzeum Pomorza Zachodniego, a od 1970 roku – Muzeum Narodowego. Należy do najokazalszych gmachów muzealnych w Polsce. Jest tu przechowywana i eksponowana jedna z największych w kraju kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.

 

 

 

Muzeum Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie – zamiejscowy oddział Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie, instytucja kultury Ministra Obrony Narodowej.

Filia kontynuuje tradycje placówki muzealnej, utworzonej w 1976 roku przy Centrum Szkolenia Sił Powietrznych w Koszalinie (dawniej: Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej). W 2018 roku muzeum otrzymało imię płk. Stanisława Paszkiewicza – pierwszego komendanta Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie.

Ekspozycja stała pn. „Historia polskiej broni przeciwlotniczej” prezentuje pamiątki, sprzęt, uzbrojenie i umundurowanie ukazujące rozwój polskiej broni przeciwlotniczej oraz zmieniającą się na przestrzeni lat taktykę jej użycia. Miłośnicy historii regionu znajdą tu pamiątki po koszalińskich jednostkach wojskowych. Sprzęt artyleryjski, rakietowy i radiolokacyjny prezentowany jest na ekspozycji plenerowej, m.in. 23 mm armata przeciwlotnicza ZU-23-2 na samochodzie Star 266, 85 mm armata przeciwlotnicza wz. 39, stacja radiolokacyjna pomiaru wysokości PRW-9 „Zofia”, PZR S-125M „Newa”, przeciwlotniczy zestaw rakietowy „Dźwina”, rakieta 3m8m3 Pzr 2k-11 „Krug”. Kolekcję uzupełniają statki powietrzne: samolot TS-11 Iskra w malowaniu morskim oraz udostępniony do zwiedzania rządowy samolot Jak-40.

Muzeum Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie, ul. Wojska Polskiego 70, otwarte przez cały rok (od wtorku do niedzieli).

 

 

Nazwa “Muzeum Oręża Polskiego”, choć kryje w sobie zapowiedź wspaniałych zbiorów militarnych i już z tego powodu zachęca do odwiedzin, to nie oddaje całej prawdy o tej placówce. Ma ona do zaoferowania o wiele więcej, bowiem w czterech oddziałach położonych w różnych częściach Kołobrzegu, oprócz militariów, zgromadzone są m.in. znaleziska archeologiczne świadczące o imponującej, ponadtysiącletniej historii miasta. 

Swoją działalność muzeum rozpoczęło 1963 roku jako muzeum wojskowe. Dzisiaj jednak charakter placówki można określić jako: wojskową, historyczną, miejską i morską.  

Obecnie jest to muzeum wielodziałowe, którego najważniejszym elementem jest wystawa “barwa i broń”, czyli uzbrojenie, wyposażenie i mundury polskich wojsk od czasów średniowiecza do XX wieku. Eksponaty zgromadzone są w pawilonie oraz na wystawie plenerowej. Zwiedzający mogą zobaczyć eksponaty znane im ze szkoły, książek i filmów, ale także uzyskać ciekawe informacje, na przykład dotyczące jedynego na świecie płaskiego pocisku do sekretnej haubicy Suwałowa. Inną atrakcją jest oryginalny egzemplarz maszyny szyfrującej “Enigma”. Pod dachem tego samego pawilonu eksponowany jest między innymi wrak niemieckiego samolotu Focke-Wulf 190. Ciekawostką jest karabin przeciwpancerny UR. W Muzeum znajduje się zaaranżowana wystawa poświęcona Bitwie o Kołobrzeg z marca 1945, z wielkoformatową panoramą na płótnie. Na zewnątrz znajdują się armaty, działa samobieżne, samoloty i czołgi. Balistyczna rakieta SCUD, samoloty MiG-19 i Iryda, to przykłady współczesnej techniki wojskowej, które można obejrzeć w muzeum.

W skład muzeum, poza oddziałem dzieje oręża polskiego, wchodzą następujące oddziały: kołobrzeski skansen morski, kamienica kupiecka oraz historii miasta.

Muzeum należy do najchętniej odwiedzanych w Polsce, rocznie przychodzi tu około 130 tysięcy gości. 

 

 

Skarszewice

Obiekt 3001 to tajna baza wojsk ZSRR, która stanowiła magazyn głowic atomowych. Prawdopodobnie przechowywane tam były głowice do rakiet systemu Squd – 8F14 (269a) z ładunkiem uranowym typu RDS-4 o mocy do 10kt. W odległości 10 km od dwudziestopięciotysięcznego miasta przechowywano ponad sto głowic bojowych. Na terenie obiektu znajdują się dwa odrębne magazyny (jeden udostępniony zwiedzającym) oraz 3 obiekt tzw “Granit”. Najprawdopodobniej stacjonowała tam brygada zwana “małaja tajnaja” + ochrona specnazu obie podległe bezpośrednio KGB w Moskwie. Zachodniopomorskie Stowarzyszenie Miłośników Historii i Tajemnic to administrator tego niezwykłego i unikatowego miejsca w Polsce. Stowarzyszenie organizuje tam imprezy oraz po umówieniu udostępnia obiekt zwiedzającym. W bunkrach zachowało się bardzo dużo oryginalnego wyposażenia: agregaty, systemy wentylacji, wózki, działająca instalacja elektryczna, osobiste wyposażenie żołnierzy itp.

 

 

Historia Muzeum

16 kwietnia 1965r., w 20-tą rocznicę forsowania Odry zostało otwarte Muzeum Pamiątek Wojsk Inżynieryjnych 1.Armii Wojska Polskiego w Gozdowicach. Powstanie placówki to duża zasługa i inicjatywa saperów, którzy pracowali pod kierownictwem mjr. Konstantego Majchajskiego z Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. W budynku znajdowało się sztabowe stanowisko dowodzenia szefa wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego gen. Jerzego Bordziłowskiego oraz dowódcy 6. batalionu pontonowo-mostowego mjr. Aleksandra Kofanowa.

W historii muzeum w Gozdowicach niepoślednią rolę pełnił st. szer. Andrzej Kraska. To dzięki jego umiejętnościom kreślarza i geodety zbudowano modele mostów, plansz i makiety terenu, które miały odzwierciedlać odcinek frontu forsowania rzeki Odry od Gozdowic do Siekierek z 14 -20 kwietnia 1945r. Dalsze losy st. szer. Andrzeja Kraski były jeszcze bardziej związane z muzeum w Gozdowicach, a to za sprawą decyzji mjr. Machajskiego, który po uroczystym otwarciu muzeum 31.05.1965 r. powierzył funkcję pierwszego opiekuna muzeum i oprowadzającego zwiedzających właśnie Andrzejowi Krasce.

 

W budynku obecnego muzeum w czasie forsowania Odry (14.04-20.04.1945 r.) znajdował się punkt dowodzenia szefa wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego i dowódcy 6. Batalionu Pontonowo-Mostowego. W wyremontowanej w 2013 roku zwiedzający mogą zobaczyć na pierwszym piętrze zrekonstruowany punkt dowodzenia oraz eksponaty związane z wyposażeniem żołnierza niemieckiego, radzieckiego oraz rzeczy znalezione przez stowarzyszenia eksploracyjne na terenie Pomorza Zachodniego.

Na parterze w jednej z sal zwiedzający zobaczą m.in. dokumenty, odznaczenia, broń strzelecką oraz mapy sztabowe z 1945 roku. W kolejnym pomieszczeniu znajdują się makiety przepraw mostowych, pontonowych, umundurowanie i wyposażenie wojsk inżynieryjnych oraz fragment wraku łodzi z lekkiego parku przeprawowego NLP wydobytego z 2016 roku z dna Odry. W trzeciej sali, w szklanej gablocie, zobaczyć można rozmaite miny, granaty i bomby z okresu pierwszej i drugiej wojny światowej. W witrynie muzealnej znajduje na przykład niemiecka mina podlodowa Flascheneismine 42, tego typu mina przeciwpiechotna stosowana była w potencjalnych miejscach przepraw nieprzyjacielskich wojsk. Kolejnym ciekawym okazem jest ćwiczebna niemiecka mina przeciwpancerna typu Topfmine 4531 B wykonana z mieszanki trocin i żywicy. W minie zastosowano szklany zapalnik typu SF1. Korpus zamykano wykonaną ze szkła zakrętką.

Kolejnym ciekawym eksponatem jest odrestaurowany niemiecki motocykl NSU TS 601 z wózkiem bocznym. Eksponat ten został użyczony w 2019 roku. Maszyny tego typu pojawiają się w niemieckich katalogach po raz pierwszy w 1937 roku, niemniej jeździli nim początkowo jedynie kierowcy fabryczni.

 

Prom w Gozdowicach.

Historia przepraw promowych w Gozdowicach sięga XVIII wieku, wówczas mieszkańcy mogli za sprawą wozów konnych mogli przewozić na drugi brzeg produkty rolne oraz swoje zwierzęta na wypas. W kolejnych latach za sprawą budowy licznych restauracji, ośrodków wypoczynkowych oraz plaży, coraz liczniej zaczynali przybywać turyści z Berlina.

Wraz z zakończeniem działań drugowojennych przestaje funkcjonować swobodna możliwość przepłynięcia na drugi brzeg rzeki. Dopiero w 2007 roku prom bocznokołowiec „Bez Granic” zabiera turystów, rowerzystów w okresie od kwietnia do października na drugą stronę Odry.

 

 

 

Muzeum w Starych Łysogórkach powstało naprędce w 1961 roku dzięki ówczesnym władzom politycznych. Otwarcie placówki udało się połączyć z uroczystościami Dnia Wojska Polskiego, organizowanymi na Siekierkowskim Cmentarzu Żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego w Starych Łysogórkach. 15 października 1961 roku odsłonięty został pomnik Wdzięczności autorstwa szczecińskiego rzeźbiarza Sławomira Lewińskiego.

Obecnie w Muzeum w Starych Łysogórkach dzięki pracom remontowym, które miały miejsce w latach 2016 – 2018, na zwiedzających czekają ekspozycję muzealne zlokalizowane na trzech poziomach.

Na parterze znajduje się wystawa poświęcona forsowaniu Odry w 1945 roku w ramach operacji berlińskiej. Odświeżona, doposażona ekspozycja zawiera dokumenty osobiste żołnierzy i wyposażenie żołnierza niemieckiego, radzieckiego oraz polskiego z okresu drugiej wojny światowej. W muzeum zetkniemy się z m.in. z historią rodziny żołnierki 1. Armii Wojska Polskiego, dzięki determinacji pana Józefa Cygana, który po śmierci swoich dziadków postanowił kontynuować poszukiwania grobu ich córki – Zofii Cygan. Nasza placówka posiada oryginalne zdjęcia i dokumenty opisujące rodziną oraz frontową historię.

W szklanych gablotach prezentowane jest umundurowanie żołnierzy 1. Armii WP, w jednej z witryn eksponowany jest również mundur spadochroniarza Polskich Sił Zbrojnych, sformowanych w Wielkiej Brytanii, oddziałów gen. Stanisława Sosabowskiego. Ciekawostką jest także zakupiona w ostatnim czasie unikatowa kurtka mundurowa lotnicza wzorowana na przedwojennej kurtce lotniczej wz.36. Cenny eksponat ma charakterystyczne elementy mundurów niemieckich M42 produkowanych dla Wermachtu oraz oddziałów Waffen SS.   

Na piętrze budynku znajdują się dwie ekspozycje czasowe. Pierwsza z nich, Sprzęty ukryte pod strzechą, prezentują m.in. dawne narzędzia gospodarstwa domowego. Druga ekspozycja Od pociągów do rowerów, prezentuje rowery wyprodukowane w XX wieku w Polsce, Niemczech oraz Szwecji. Najnowszym nabytkiem jest tandem Monark. Na turystów czekają także tablice informacyjne z archiwalnymi zdjęciami, mapami, prezentującymi okres 1747 – 1753, kiedy to decyzją króla Prus Fryderyka Wielkiego zbudowano nowy kanał między Gozdowicami a Osinowem Dolnym. W ten sposób zmieniono przebieg rzeki Odry. Co więcej na planszach można również przeczytać, jak powstał pierwszy most (1890 – 1892) oraz drugi most (1929-1930) łączący obszar Nowej Marchii z Berlinem. 

Zgromadzone w nim eksponaty związane są z wydarzeniami nad Odrą w 1945 r. Ciekawą atrakcją dla zwiedzających jest czołg IS – 2 znajdujący się w pobliżu obiektu. Maszyna należała do polskiego 4. Samodzielnego Pułku Czołgów i w okresie od lipca 1944 r., do maja 1945r., przebyła szlak bojowy liczący 1300 km od Żytomierza po Łabę.

 

Cmentarz w Starych Łysogórkach

Żołnierze polscy polegli podczas operacji berlińskiej zostali pochowani na utworzonym w 1945 r. cmentarzu wojennym w Starych Łysogórkach. Spoczywają na nim prawie dwa tysiące żołnierzy, z których znaczna część poległa podczas przeprawy przez Odrę.

Cmentarz założony został na rzucie kwadratu, z zachowaniem ścisłej symetrii w rozplanowaniu kwater.

W 1961 r. na cmentarzu wzniesiono Pomnik Wdzięczności dłuta Sławomira Lewińskiego, który przedstawia kobietę z dzieckiem na rękach stojącą na tle 18 metrowego betonowego obelisku z żaglem.

Symbolika tego miejsca odwołuje się do powrotu ziem nadodrzańskich do macierzy oraz nowego życia.

Co roku na tym cmentarzu odbywają się uroczystości upamiętniające wybuch drugiej wojny światowej oraz forsowanie Odry.

 

 

Szczecinek

Kalwaria św. Rozalii jest jedną z trzech kamiennych kalwarii w Polsce. Powstała przy parafii pw. św. Rozalii z Palermo, jest wyrazem zarówno głębokiej i szczerej wiary fundatorów poszczególnych stacji, jak i poczucia wspólnoty parafialnej. Jest również jednym z najbardziej urokliwych miejsc w Szczecinku. Cała zbudowana jest z kamienia polnego i przedstawia drogę krzyżową Jezusa Chrystusa. Składa się z trzech integralnych ze sobą części: piętnaście stacji Męki Pańskiej, Ścieżka Patronów oraz budowle związane z historią miasta Szczecinek. Na Ścieżce Patronów wyróżniają się dwa obiekty „Grota św. Rozalii” oraz miniatura „Ostrej Bramy” z wykutym w kamieniu obrazem Matki Boskiej. W grocie przedstawione są różne sceny z życia patronki.  Przy kalwarii mieści się Muzeum Parafialne. Zwiedzanie Muzeum należy rozpocząć od Komnaty Historii Parafii, gdzie możemy poznać kulisy nadania patronatu Św. Rozalii Parafii oraz jak wyglądała budowa kościoła. Znajdziemy tu również sprzęty liturgiczne, pierwszy konfesjonał. Na szczególną uwagę w tej komnacie zasługuje monstrancja z 1854 roku, w której umieszczono watę, na której w 1624 roku złożono ciało Świętej z Palermo. Druga komnata to wystawy kamieni zarówno szlachetnych jak i użytkowych. Wśród nich zasługujące na szczególną uwagę skały wulkaniczne z Wezuwiusza, granit czy kamienne kule armatnie. W gablotach znajdują się również kamienie pochodzące z różnych stron świata. Trzecia, ostatnia komnata to wystawy bursztynów oraz muszli. W gablotach zebrano wiele ciekawych eksponatów, np. bursztyny z zatopionymi owadami oraz muszla gigant (38 cm) z Morza Karaibskiego czy muszlę z naturalnym zawiasem.

 

 

Muzeum Patria Colbergiensis powstało w 2014 roku. Otwarcie muzeum było spełnieniem marzeń jego twórcy Roberta Maziarza, który zauroczony swoim rodzinnym miastem od lat zbierał i skupował wszelkie przedmioty, dokumenty, rzeźby, obrazy wykonane i używane niegdyś w Kołobrzegu. Przez lata miał je dla siebie, aż w końcu postanowił podzielić się swoją pasją z innymi. Znalazł osoby, które go w tym wsparły, a także sposób finansowania oraz idealne miejsce na urządzenie muzeum miasta, czyli podziemia ratusza.

Wśród prezentowanych zbiorów zobaczyć można zbiory medalierstwa i numizmatyki miejskiej, wyjątkowe zbiory kartografii, rycin i malarstwa. Na uwagę zasługuje kolekcja szkła, porcelany i ceramiki, nieposiadającej sobie równych w regionie. Zwiedzając muzeum można poznać profesje dawnych kołobrzeskich mistrzów takich jak: kotlarz, rymarz czy tkacz lnu.

W muzeum zastosowano nowoczesne sposoby aranżacji wnętrza przy użyciu wydruków wielkoformatowych, doskonałego oświetlenia i dźwięku zwiedzający przenoszą się w inną epokę i w ten magiczny sposób poznają historię Kołobrzegu. 

 

 

Myślibórz

Muzeum prowadzi działalność wystawienniczą, edukacyjno-oświatową, naukową oraz wydawniczą. Obecnie można zwiedzić cztery wystawy: „Myślibórz we wczesnym średniowieczu”, „Z dziejów Myśliborza”, „Historia i etnografia”, Galeria „M” ze sztuką współczesną. Wśród licznych eksponatów można zobaczyć m. in.: eksponaty z wczesnego średniowiecza, wydobyte podczas prac archeologicznych, ceramikę z warsztatu garncarskiego, renesansowe piece kaflowe, krucyfiks z XV wieku, pochodzący z Kapliczki Jerozolimskiej, narzędzia rolnicze i gospodarstwa domowego czy dokumenty z lat 1945-1950.

Z Muzeum Pojezierza Myśliborskiego powiązany jest również Ośrodek Edukacji Plastycznej, mający siedzibę w Kaplicy św. Gertrudy.

Budynek muzeum – kaplica św. Ducha została wzniesiona w XIV wieku. Nie jest znany pierwotny opiekun. Historycy domniemają, że pełniła rolę kaplicy margrabiego lub jednej z gildii kupieckiej. W okresie reformacji straciła funkcję sakralną. W XVI wieku wykorzystywano ją jako owczarnie i browar, a od XVIII wieku jako magazyn soli. W XIX wieku mieściła remizę strażacką i mieszkania. Po II wojnie światowej ponownie pełniła funkcje magazynowe, a od 1979 roku jest siedzibą Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.

Kaplicę wzniesiono w stylu gotyckim na planie prostokąta. W dolnych partiach jako budulca użyto kamienia, a w górnych cegły. Całość przykrywa ceramiczny dwuspadowy dach. Do budynku prowadzą dwuskrzydłowe drzwi z ostrołukowym portalem z okrągłym oknem. Uwagę przykuwa również dekoracyjny ceglany fryz, umieszczony pod gzymsem.

 

 

Międzyzdroje

Muzeum prezentuje bogactwo fauny i flory Wolińskiego Parku Narodowego. Plenerowa ekspozycja poświęcona ciekawym gatunkom ptaków jest jedną z głównych atrakcji Międzyzdrojów.

Muzeum Przyrodnicze Wolińskiego Parku Narodowego im. prof. dr. Adama Wodziczki powstało w 1962 r. Wówczas miało swoją siedzibę w zabytkowym białym pałacyku z XIX w. W 1995 roku zostało przeniesione do nowoczesnego budynku o powierzchni 900 m2. Muzeum prezentuje zbiory fauny i flory występującej na terenie Wolińskiego Parku Narodowego.

W 1960 roku Rada Naukowa Wolińskiego Parku Narodowego podjęła decyzję o konieczności założenia Muzeum Przyrodniczego. Rozpoczęto gromadzenie zbiorów do muzeum i w roku 1961 r. otworzono pierwszą wystawę przyrodniczą. Wystawa została bardzo dobrze odebrana, odwiedziło ją ponad 3500 osób. W 1962 roku wystawę przekształcono w Muzeum Przyrodnicze, w którym zaprezentowano kilka nowych wystaw, zanotowano wówczas 100% wzrost frekwencji. Muzeum uzupełniano nowymi okazami zwierząt i roślin, wciąż poszerzana kolekcja eksponatów cieszyła się dużą popularnością i w końcu lat 70-tych muzeum odwiedzało ok.100 tys. osób rocznie. W latach 90-tych muzeum obejmowało teren całego budynku o powierzchni 350 m2 i prezentowało swoje zbiory w 8 salach. W 1995 r. siedzibę muzeum przeniesiono do nowoczesnego budynku.

Ekspozycja muzeum obejmuje 5 sal wystawienniczych. Ekspozycje stałe prezentują piękno i niepowtarzalność przyrody Parku oraz bogactwo fauny i flory. Jest to między innymi ptactwo Wstecznej Delty Świny, reprezentatywne dla fauny Wolina ssaki leśne oraz zwierzęta wodnych ekosystemów Parku. W muzeum można zapoznać się z budową geologiczną wyspy, a także poznać historię bursztynu bałtyckiego. Na uwagę zasługują wielkie dioramy przedstawiające charakterystyczne dla parku krajobrazy takie jak wybrzeże Zalewu Szczecińskiego, nadmorskie klify w różnych porach roku i żubry. W dioramach można zobaczyć kilkadziesiąt gatunków ptaków wodnych m.in. kormorany, gągoły, łabędzie, zimorodki, perkozy. Do cenniejszych zbiorów zaliczane są: największa w Polsce kolekcja samców bojownika w szacie godowej, która liczy ok. 130 sztuk, okaz pingwina złotoczubego, diorama bielika z pisklętami, foki szare, okazy żubrów i ssaki leśne.

Charakterystycznym symbolem Wolińskiego Parku Narodowego są bieliki. Obok muzeum możemy zobaczyć parę tych okazałych ptaków drapieżnych. Oprócz bielików można także zobaczyć puchacza – największą polską sowę. Ta plenerowa ekspozycja to jedna z głównych atrakcji Międzyzdrojów.
 
Muzeum posiada dwie nowocześnie wyposażone sale konferencyjne, w których latem wyświetlane są filmy przyrodnicze dla mieszkańców i turystów.

W dawnym budynku muzeum mieści się Galeria Stare Muzeum powołana do życia w 2005 r. W galerii prezentowane są wystawy o różnorodnej tematyce głównie związanej z edukacją przyrodniczą, historyczną, a także twórczością artystyczną – fotografika, malarstwo, rysunek, rzeźba, muzyka.

Obiekt w całości przystosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych.

 

 

Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie zostało założone w 1966 roku, z inicjatywy m.in. prof. Władysława Filipiaka, wielkiego badacza ziemi wolińskiej. To za sprawą jego pracy archeologicznej odkryto mury obronne, port, przedmieścia i cmentarzyska w Wolinie. Jego poszukiwania potwierdzały fakty z historii, które wcześniej były znane tylko z kronik. Wolińskie Muzeum prezentuje całą fascynującą historię Wolina, której ilustracją są liczne eksponaty znalezione właśnie na ziemiach wolińskich. Zbiory prezentowane są w kilku salach. W pierwszej sali znajduje się główna wystawa zatytułowana “Śladami wczesnośredniowiecznego Wolina – Winety – Jomsborga”, przedstawia ona dzieje i kulturę materialną Wolina od założenia osady na przełomie VI – VII wieku po jej upadek w XII wieku. Przedstawiono tu model miasta z okresu jego największej świetności, pokazano pozostałości umocnień miejskich, system obronny, a także przedmioty kultu i sposoby pochówku. Wśród cennych eksponatów, które możemy zobaczyć na tej wystawie są: drewniana czterotwarzowa figurka Świętowita, kompas słoneczny – będący jedynym w całości znalezionym kompasem tego typu w Europie, model portu, fragment palisady czy grób skazańca. W drugiej sali możemy się zapoznać z gospodarką Wolinian. Liczne znaleziska potwierdziły, że podstawą bogactwa Wolinian był handel, a także szeroko rozwinięte rzemiosło, zarówno produkcja przedmiotów codziennego użytku jak i tych luksusowych przeznaczonych na eksport. Prezentowane rzemiosła to: hutnictwo i kowalstwo, obróbka metali kolorowych, szklarstwo, rozwinięta obróbka bursztynu oraz szewstwo. W trzeciej sali prezentowane są najstarsze ślady pobytu człowieka na ziemi wolińskiej. Tutaj możemy zobaczyć najstarszy eksponat w muzeum – grot harpuna z okresu schyłkowego paleolitu. Ponadto można zobaczyć narzędzia rolnicze pochodzące z neolitu czy z epoki brązu. Właśnie z epoki brązu pochodzi jeden z najcenniejszych eksponatów, tzw. skarb brązowy, czyli zbiór pięknych ozdób, które należały do członka społeczności kultury łużyckiej. Eksponat wykonany z brązu waży ponad 2,5 kg, tworzą go naszyjniki, bransolety, szpile, naramiennik, fragment zapinki płytowej oraz nóż. Został zakopany w ziemi ok. 950 lat  temu. Kolejna sala prezentuje najnowszą historię Wolina, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich miesięcy II wojny światowej, kiedy miasto zostało zniszczone. Sala piąta to sala wystaw czasowych, prezentowane są tutaj wyniki prowadzonych badań archeologicznych. W sali szóstej znajduje się wystawa “Johannes Bugenhagen – Wolinianin i obywatel Europy” przedstawia ona życie i dokonania urodzonego w 1485 historiografa Pomorza. W muzeum znajduje się także sala konferencyjna, w której możemy zobaczyć kolekcję map Pomorza, a wśród nich Wielką Mapę Księstwa Pomorskiego z 1618 roku. 

Muzeum jest jednostką gminną. Muzeum jest administratorem dworku von Beloy, mieszcącego się tuż obok, w którym znajduje się Centrum Współpracy Międzynarodowej. Instytucja do kilku lat uczestniczy w nocy muzeów. Zwiedzający mogą skorzystać z przewodników magnetofonowych dostępnych w kilku językach. Czwartek jest dniem, kiedy wstęp jest bezpłatny.

 

 

Muzeum gromadzi, przechowuje i udostępnia eksponaty: archeologiczne, militarne, narzędzia i przedmioty codziennego użytku, zarówno poniemieckie oraz przywiezione przez polskich osadników po II Wojnie Światowej, wszelkie dokumenty odnoszące się do historii miasta Bobolice, ziemi bobolickiej oraz Pomorza Środkowego. Ponadto zbiera numizmaty, odznaczenia i medale, wytwory sztuki ludowej i artystycznej, a także okazy przyrodnicze. Część zbiorów jest udostępniana zwiedzającym w formie wystaw stałych w siedmiu działach: archeologicznym, etnograficznym, galerii, historii Bobolic, militariów, sztuki więziennej, przyrodniczym.

 

 

Zbiory muzeum pochodzą głównie z wykopalisk archeologicznych prowadzonych na cedyńskim grodzisku, podgrodziu, cmentarzysku oraz w okolicach Cedyni. Ekspozycje z zakresu paleontologii, archeologii i historii wojskowości były systematycznie wzbogacane dzięki darom mieszkańców.

Efekty współpracy archeologów i miejscowej ludności podziwiać można w ramach stałej wystawy muzealnej zatytułowanej „Z dziejów Cedyni i okolic”. Wśród eksponatów paleontologicznych na uwagę zasługują: poroże jelenia olbrzymiego oraz łopatka i cios mamuta. Z epoki kamienia oraz brązu i żelaza obejrzeć tu można przedmioty codziennego użytku, m.in. ozdoby, naczynia i żarna, a także broń i popielnice. Ze średniowiecza oprócz narzędzi i ceramiki stołowej zachowały się także elementy wyposażenia grobów szkieletowych w postaci ozdób: kabłączków skroniowych, pierścionków, paciorków, sprzączek do pasa, a także innego rodzaju wyposażenie np. kości do gry, krzesiwa, czy noże. Muzeum posiada również egzemplarze wczesnośredniowiecznej broni, takie jak: groty włóczni i oszczepu, miecz oraz topory bojowe. Wyjątkowe uzupełnienie eksponatów pochodzących z wczesnego średniowiecza stanowi szkielet woja, pochodzący z cedyńskiego cmentarzyska.

16 kwietnia 2015 r została otworzona wystawa czasową, pt. „Na drodze stała Odra”. Prezentuje ona broń, ekwipunek wojskowy oraz przedmioty codziennego użytku z walk prowadzonych na Przyczółku osinowskim oraz z Forsowania Odry, które miały tu miejsce w marcu i kwietniu 1945 r. Prezentowane eksponaty przekrojowo ukazują wyposażenie żołnierzy niemieckich, żołnierzy sowieckich oraz żołnierzy polskich z 1. Armii Wojska Polskiego.

Więcej o muzeum można się dowiedzieć na stronie cedynia.pl/muzeum-regionalne

Źródło: http://www.ckcedynia.pl

 

 

Muzeum Regionalne w Szczecinku jest jednym z najstarszych na Pomorzu Zachodnim. Powstało w 1914 roku z siedzibą w wieży św. Mikołaja, później przeniesione do budynku przy ul. Szkolnej 1 w Szczecinku. Posiada zbiory archeologiczne, z dziejów miasta i regionu, myśliwskie, zbiory  wyrobów złotniczych, zbiory starych sreber oraz makietę szczecineckiego garnizonu. Znajduje się tutaj m.in. bezcenna mapa Lubinusa, było to pierwsze wielkie dzieło kartograficzne. Lubinus przygotowując mapę Księstwa Warszawskiego, skrupulatnie zaznaczał miejscowości, jego uwadze nie uszedł również ówczesny Szczecinek, miasto ważne pod względem położenia gospodarczego i militarnego. W muzeum można również podziwiać wystawy czasowe o przeróżnej tematyce, w tym wystawy rzeźby i malarstwa. Przy muzeum funkcjonuje czytelnia i biblioteka, gdzie można poszerzyć wiedzę na temat historii ziemi szczecineckiej od średniowiecza do dnia dzisiejszego oraz sklepik z pamiątkami (drobne pamiątki, przewodniki, mapy itp.) oraz toaleta. W muzeum można również wykupić lekcję z przewodnikiem, który zabierze odwiedzających w historyczną podróż po muzeum. Usługę przewodnika można wykupić na miejscu lub po wcześniejszym umówieniu się. Grupom poleca się wcześniejszy kontakt telefoniczny.

W muzeum znajdują się następujące sale tematyczne:

Sala Szlachecka:

Na wystawie prezentowane są dzieła i wytwory kultury związane z życiem codziennym szlachty pomorskiej: rodem Golzów z Siemczyna, Herzbergów z Lotynia, Podewilsów z Krągu. W tej sali można zobaczyć między innymi: wyposażenie salonów szlacheckich – meble gdańskie. Całości ekspozycji dopełniają mapy Pomorza, w tym mapa „Lubinusa”.

Sala Garnizonowa:

Prezentowana na wystawie kolekcja militarna zawiera niemal wszystko co udało się zebrać w ostatnich latach z uposażenia żołnierzy różnych armii stacjonujących w okolicach Szczecinka. Powiększona została o obiekty związane z historią II wojny światowej. Na środku wystawy znajduje się duża makieta przedstawiająca walki o Szczecinek z 27 lutego 1945 r. i jego zdobycie przez Armię Czerwoną – jednostki 32 Dywizji Kawalerii Gwardii pod dowództwem gen. J.P. Kałużnego

Sala Myśliwska

W sali myśliwskiej można znaleźć eksponaty początkowo dedykowane koncepcji powstania Muzeum Kultury Lasu. Do najciekawszych obiektów należy zabytkowa broń myśliwska, palna i biała, oporządzenie myśliwskie. Jedna ze strzelb posiada mechanizm spustu zaprojektowany przez Leonardo Da Vinici. Prezentowana kolekcja to  ponad 100 obiektów.

Sala Sreber:

Stare srebra to ekspozycja ponad stu przedmiotów wykonanych od XVIII do początku XX wieku w znakomitych, europejskich warsztatach złotniczych m.in: Warszawy, Wilna, Moskwy, Berlina, Poznania, Wrocławia, Wiednia, Paryża i innych. Na wystawie prezentowane są  przedmioty stanowiące wyposażenie arystokratycznych i szlacheckich dworów, w tym elementy zastaw stołowych, przedmioty toaletowe, osobiste. Okazała jest kolekcja obiektów sztuki sakralnej, wykonanych na potrzeby liturgii zarówno kościoła katolickiego, protestanckiego, prawosławnego i liturgii żydowskiej.

 

 

Dziwnów

Muzeum prezentuje historię Dziwnowa, jednego z najważniejszych dawnych polskich portów rybackich.

Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Dziwnowie poświęcone jest historii dziwnowskich rybaków. W muzeum znajduje się bogata kolekcja eksponatów związanych z rybołówstwem z czasów, kiedy Dziwnów był jednym z najważniejszych portów rybackich w Polsce.

Płatne (w sezonie letnim) miejsca parkingowe przy ulicy Wybrzeże Kościuszkowskie.

 

 

Muzeum Rybołówstwa rozpoczęło swoją działalność latem 1994 r. Pomysłodawcą utworzenia takiej placówki był rybak pochodzący z Niechorza – Henryk Gmyrek. Muzeum posiada zarówno zbiory własne, jak i pozyskane od innych podmiotów, m.in. z Muzeum Narodowego w Szczecinie, Urzędu Morskiego w Szczecinie oraz od mieszkańców okolicznych miejscowości.

W placówce organizowane są stałe oraz czasowe wystawy przedstawiające specyfikę zawodu rybaka łodziowego oraz poruszające tematykę związaną z polskim wybrzeżem. W muzeum wydzielone 3 sale wystawowe, w obrębie których wyeksponowano m.in.: żelazne kotwice, więcierze, kute ościenie, różnorodne haczyki, sieci, kosze do transportu ryb czy np. sadz do ich przechowywania nazywany potocznie przez miejscową ludność „kiblem”. W terenie otaczającym muzeum osadzone są eksponaty w postaci drewnianych łodzi rybackich, które placówka otrzymała w darze od lokalnych rybaków.

W ofercie Muzeum Rybołówstwa dostępne są lekcje muzealne i prelekcje historyczne dla grup zorganizowanych, pod warunkiem wcześniejszego uzgodnienia.

“Willa Amerykanina” pełni nie tylko rolę muzeum, ale także lokalnego Domu Kultury i Punktu Informacji Turystycznej. Realizowane są tutaj cyklicznie spotkania o charakterze kulturalnym, które zrzeszają lokalną społeczność. Są to m.in. “Kulturalne Czwartki” czy “Ludzie i ich pasje”. To w tym miejscu odbywa się corocznie znany festyn pn. “Święto Śledzia Bałtyckiego”, szeroko propagujący nasze “morskie srebro”. Turyści mogą tu zasięgnąć informacji o ciekawostkach nadmorskich miejscowości gminy Rewal, zaopatrzyć się w foldery promujące wskazany region oraz wynająć przewodnika po okolicy lub najciekawszych miejscach województwa zachodniopomorskiego.

 

 

Muzeum zostało założone w 1974 r. Mieści się w budynku dawnego ratusza. Ekspozycja jest podzielona na trzy części: przyrodniczą, morską i historyczną.

Muzeum Rybołóstwa w Świnoujściu powstało w 1974 roku. Muzeum mieści się w zabytkowym budynku ratusza. Jest to najstarszy budynek w mieście. Przed budynkiem, na skwerze znajduje się głaz z tablicą upamiętniającą marynarzy, widnieje na niej napis “tym którzy nie powrócili z morza”.

Ekspozycja muzeum złożona jest z trzech działów. Każdy dział znajduje się na innej kondygnacji. Na parterze znajduje się dział przyrodniczy. Przed wejściem na salę możemy zobaczyć dwie olbrzymie muszle największego współcześnie żyjącego małża – Trydakna. Wystawa przyrodnicza podzielona jest na trzy części prezentujące życie roślin i zwierząt trzech stref klimatycznych. I tak możemy zobaczyć faunę i florę wód bałtyckich, zimnych wód arktycznych i wód ciepłych. Znajdziemy tutaj okazałą kolekcję muszli, roślinność oraz spreparowane zwierzęta. Uzupełnieniem tej wystawy są akwaria, w których możemy zobaczyć m.in. ogromną piranię, żółwie czy sumy rekinie. Ponadto możemy tutaj zobaczyć “złoto Bałtyku”, czyli wystawę bursztynu. 

Na pierwszym piętrze mieści się dział morski prezentujący narzędzia połowowe, modele statków rybackich i przyrządy nawigacyjne. Wystawa uwidacznia zmiany jakie zachodziły w rybołówstwie na przestrzeni wieków. Możemy zobaczyć narzędzia jakimi posługiwali się ludzie przy połowie ryb. Warta uwagi jest wystawa “Modele żaglowców”, na której można zobaczyć niezwykle precyzyjnie odwzorowane modele historycznych żaglowców.  

Na drugim piętrze znajduje się dział historyczny. Tutaj możemy poznać historię miasta Świnoujścia. Na wystawie zobaczymy m.in. zdjęcia przedstawiające dawny wygląd miasta, życie i obyczaje mieszkańców oraz archiwalne dokumenty, numizmaty i przedmioty codziennego użytku z różnych okresów rozwojów miasta.

 

 

Muzeum Szczecin w PRL w centrum Szczecina pokazuje codzienne życie miasta w latach 1952–1989: mieszkanie, sklep, działkę, dzieciństwo i pracę.

Inicjatorką powstania muzeum była Justyna Machnik, rodowita szczecinianka i licencjonowana przewodniczka miejska. Zaczęło się w 2018 r. od jej autorskiego spaceru „Szczecin szlakiem PRL”. Później powstała jednopokojowa wystawa dla uczestników spacerów, a po przeprowadzce do większego lokalu i ponad roku urządzania ekspozycji muzeum zostało otwarte w marcu 2022 r.

Zgromadzone eksponaty pochodzą z lat 1952–1989, większość z nich podarowali placówce mieszkańcy Szczecina. Muzeum nadal przyjmuje dary: przedmioty codziennego użytku, zdjęcia, dokumenty, zabawki, meble, sprzęt RTV i AGD.

Co zobaczysz

Wystawa zajmuje ponad 100 m² i jest podzielona na strefy tematyczne. Część poświęcona Szczecinowi przypomina dawne miejsca, zakłady pracy, kulturę, muzykę i smaki miasta. Pozostałe strefy to mieszkanie, działka, dzieciństwo, handel, rzemiosło, sport i wypoczynek oraz gabinet działacza partyjnego. Twórczyni stawia na zwykłą codzienność, a nie na politykę. Sporo miejsca dostały wzornictwo i typografia tamtych lat, przedmioty uznawane dziś za kultowe i sama nostalgia za PRL-em.

Opisy eksponatów są po polsku, angielsku i niemiecku, więc z wystawy skorzystają też turyści zagraniczni. Muzeum jest laureatem marki „Zrobione w Szczecinie”.

Dla kogo i jak zwiedzać

Starsi zwiedzający rozpoznają tu przedmioty z własnych domów, młodsi zobaczą, jak wyglądała codzienność ich rodziców i dziadków. Dzieci przychodzące z rodzicami dostają kartę pracy z łamigłówkami. Dla szkół podstawowych, średnich i uczelni muzeum prowadzi lekcje muzealne, a grupy zorganizowane mogą umówić zwiedzanie po wcześniejszej rezerwacji, także w nietypowej porze.

Wejście do lokalu przy ul. Śląskiej 51 znajduje się przy bramie nr 52. Muzeum jest czynne tylko w wybrane dni i w krótkich godzinach, które bywają zmieniane, dlatego przed wizytą sprawdź aktualne godziny i ceny na stronie muzeum lub jego profilu na Facebooku. Wizytę łatwo połączyć ze spacerem po centrum.

W pobliżu

Kilka minut pieszo stąd jest Deptak Bogusława, Kino Pionier 1907 oraz Bazylika pw. św. Jana Chrzciciela. Niedaleko stoi też Pomnik Bartolomeo Colleoniego.

W budynku wzniesionym pod koniec XVIII w. pierwotnie mieściła się komendantura garnizonu twierdzy szczecińskiej. Obecnie jest on siedzibą Muzeum Sztuki Współczesnej, które prezentuje dzieła sztuki polskiej i zagranicznej.

Muzeum Sztuki Współczesnej mieści się w klasycystycznym budynku dawnej komendantury garnizonu twierdzy szczecińskiej, wybudowanym w czwartej ćwierci XVIII wieku, w późniejszych latach wielokrotnie przekształcanym. Aż do końca drugiej wojny światowej służył on władzom wojskowym. W latach 70. XX wieku został przekazany Muzeum Narodowemu w Szczecinie.

W 1980 roku, po adaptacji, stał się siedzibą oddziału muzeum związanym ze sztuką współczesną. Poprzez cykle wystaw czasowych realizowany jest program upowszechniania i promocji sztuki współczesnej w oparciu o kolekcję własną (sztuka polska i obca) oraz projekty opracowywane we współpracy z innymi instytucjami, organizacjami i artystami w kraju i za granicą.

Obok prezentacji istotnych zjawisk w sztuce polskiej, programu regionalnego skoncentrowanego na najważniejszych indywidualnościach twórczych w regionie Pomorza Zachodniego, muzeum koordynuje międzynarodowy program Mare Articum, w ramach którego organizuje m.in. Bałtyckie Biennale Sztuki Współczesnej.

Budynek nie jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych – w obiekcie nie ma windy. Do pierwszej ekspozycji prowadzi siedem stopni, bez poręczy. Przed wejściem do budynku jest jeden stopień.

Budynek trafił na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

 

 

Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w budynku z lat 20. XVIII w., dawnej rezydencji króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Prezentuje zbiory archeologiczne, etnograficzne oraz związane ze sztuką dawną i współczesną.

Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w barokowym Pałacu Sejmu Stanów, wybudowanym w latach 1726–1727 na zlecenie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Budynek zaprojektowany został przez Gerharda Corneliusa de Walrave (1692–1773), autora między innymi słynnej twierdzy w Kłodzku oraz fortyfikacji szczecińskich. Pałac służył jako miejsce obrad samorządu prowincji pomorskiej, a także jako rezydencja króla na czas jego wizyt w Szczecinie.

Nad wejściem umieszczono herb Pomorza, a na szczycie fasady – herb króla Prus na tle panopliów (skrzyżowanych elementów uzbrojenia) i alegoryczne przedstawienia królewskich cnót: Sprawiedliwości (z wagą i mieczem) i Roztropności (postać ze zwierciadłem i wężem). Takie ułożenie herbów nie było przypadkowe miało ono odzwierciedlać podporządkowanie Pomorza Królestwu Prus. Urodę budowli zwiększa boniowana elewacja, ozdobne opaski okienne oraz misterna balustrada balkonu i zewnętrznych schodów. Przestrzeń poddasza ograniczają połacie dachu mansardowego. W latach 1885-1888 gmach uległ rozbudowie (wybudowano wówczas dodatkowe skrzydło, a istniejące od strony ul. Staromłyńskiej – przedłużono).

W okresie międzywojennym pałac przebudowano na siedzibę Pomorskiego Muzeum Krajowego, a po drugiej wojnie światowej budynek przejęło Muzeum Pomorza Zachodniego, obecnie Muzeum Narodowe w Szczecinie. W jego wnętrzach prezentowane są przede wszystkim zabytki sztuki pomorskiej, m.in. portret księcia Filipa I namalowany przez Lucasa Cranacha Młodszego oraz wspaniałe klejnoty książąt pomorskich z XVI/XVII wieku.

Wystawy stałe:

1) Gabinet Pomorski. W zwierciadle monet, banknotów i pieczęci

Ekspozycja podzielona została na trzy części. W pierwszej sali znajdują się pomorskie pieczęcie funkcjonujące w przestrzeni miejskiej od XIV do XIX w. Są to obiekty należące przede wszystkim do władz i urzędów miejskich oraz cechów rzemieślniczych. Treści oddane w polach pieczęci odnoszą się do życia gospodarczego, społecznego, politycznego i religijnego miasta.

W drugiej przestrzeni wystawienniczej można zapoznać się z historią emisji pieniądza zastępczego. Wybuch wojny i trudności wynikające z braku bilonu doprowadziły do wydawania pieniędzy zastępczych w postaci bonów – tzw. notgeldów przez nieuprawnione do tego władze samorządowe oraz osoby prowadzące działalność gospodarczą. W latach 1917-1920 w obiegu pojawiły się również monety.

Trzecia sala ukazuje rolę monety jako środka przekazu informacji. Wystawa odzwierciedla historię monety na Pomorzu w okresie od XII do XIX stulecia. Początek tej drogi wyznaczają dwustronne denary książąt pomorskich bite w XII w.; średniowieczne mennictwo zdominowały emisje miejskie i biskupów kamieńskich; okres nowożytny obfituje w książęce emisje obiegowe i okolicznościowe, utrwalające znane od stuleci znaki. Po wymarciu w 1637 r. dynastii Gryfitów podzielone księstwo znalazło się w dwóch różnych obszarach walutowych. Jego wschodnia część została ściśle związana z państwem brandenburskim, w zachodniej części pomorskie mennictwo kontynuowali władcy szwedzcy. Ostatnie emisje pomorskie powstały w 1808 r. w Stralsundzie.

W tej samej sali znajdują się dwa skarby zawierające monety pomorskie: późnośredniowieczny z Pyrzyc i nowożytny z Choszczna.

2) Złoty wiek Pomorza. Sztuka na dworze książąt pomorskich w XVI i XVII w.

Kolekcja szczecińskiego muzeum jest największym istniejącym zbiorem związanym z działalnością mecenasowską książąt z dynastii Gryfitów. Na wystawie można obejrzeć obrazy, rzeźby oraz wyroby rzemiosła artystycznego. Jednym z najcenniejszych spośród prezentowanych obiektów jest Portret Filipa I pędzla Lucasa Cranacha Młodszego z 1541 roku. Unikatowym zabytkiem kultury dworskiej jest także Drzewo genealogiczne książąt Pomorza Zachodniego, 7-metrowej długości obraz Corneliusa Crommeny’ego z 1598 roku, na którym przedstawiono aż sto pięćdziesiąt pięć osób z rodu Gryfitów. Niezwykle ważną część ekspozycji stanowią wydobyte po drugiej wojnie światowej z krypty szczecińskiego zamku stroje i klejnoty, ze słynną wysadzaną diamentami egretą (ozdobą kołpaka) księcia Franciszka I. Na wystawie zaprezentowany jest również wypożyczony z katedry w Merseburgu Portret księcia Franciszka I na marach, ukazujący księcia w tym samym stroju i z tymi samymi klejnotami, które można obejrzeć na wystawie.

3) Stare Srebra

Wystawa prezentuje wyroby złotnicze ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Układ wystawy pozwala prześledzić mody i nurty w złotnictwie europejskim od średniowiecza do secesji. Piękne, wykonane ze szlachetnych kruszców przedmioty są też świadectwem niezwykłych umiejętności dawnych mistrzów. Najstarszym zabytkiem jest owiany legendą złoty pierścień z Pęzina (Pomorze Zachodnie) z około 1200 roku – z postacią rycerza i nierozszyfrowanym jak dotąd napisem. Do najdawniejszych dzieł prezentowanych na wystawie należą również naczynia i sprzęty liturgiczne z terenów Pomorza Zachodniego. Największą grupą zabytków na wystawie są srebra stołowe. Wśród nich wyróżnia się rokokowa teryna (czyli waza do serwowania zup) Johanna Jacoba Sandrarta II, pochodząca z lat 60. XVIII wieku.

W przestrzeni wystawy “Stare srebra” można oglądać “Gemmę z profilowym wizerunkiem króla Stanisława Augusta”. Obiekt ten przekazała do Muzeum pani Marion George z Berlina.

 

 

Muzeum ‘Tytan’ w Forcie Marian w Malechowie kolekcjonuje i eksponuje historyczne pojazdy wojskowe. W zbiorach muzeum znajdują się m.in.: czołg, działa, ciężarówki i motocykle. Znajduje się tu wiele unikatowych pojazdów wojskowych: m.in: amerykańska  ciężarówka REO, czołg T-55 Merida, bogata kolekcja przedwojennych i powojennych motocykli. Zbiory te mieszczą się w dużej hali, która szczególnie w nocy jest doskonale widoczna, jest podświetlana. Ściana budynku z namalowanym na niej czołgiem przypomina o charakterze zbiorów, zgromadzonych w tym miejscu.

Na terenie muzeum zobaczyć można pozostałości dwóch bunkrów: mniejszego – obserwacyjnego oraz największego na świecie stalowego bunkru służącego do testowania amunicji. Właściciele muzeum od ponad 15 lat organizują Międzynarodowy Zlot Historycznych Pojazdów Wojskowych w Darłowie i Malechowie. Co roku odwiedza go ok. 90 tys. ludzi, co czyni to wydarzenie jednym z największych i najciekawszych w regionie. Dodatkowo Fort Marian dysponuje torem quadowym, placem do paintballa, małpim gajem, czołgowiskiem i terenem do grillowania. Jest to zatem doskonałe miejsce do zabawy w większej grupie.

 

 

Mirosławiec

Muzeum Walk o Wał Pomorski w Mirosławcu swymi wystawami obrazuje historię walk o polskość Pomorza Środkowego na przestrzeni dziejów: w okresie piastowskim, w czasach wojen polsko-szwedzkich, w dobie napoleońskiej, w okresie porozbiorowym i w czasie II wojny światowej.

Pomysł zorganizowania muzeum w Mirosławcu narodził się na początku 1983 roku i już w czerwcu tego roku rozpoczęły się pierwsze prace budowlane. W miejscu miejskiego skwerku powstać miała wizytówka miasta. Projekt przygotowali architekci z Piły. Przy urzędzie Naczelnika Miasta i Gminy powstał specjalny zespół zajmujący się planowaniem i nadzorem nad prowadzonymi pracami.

Termin oddania muzeum do użytku publicznego wyznaczono na 12 października 1983 r., dopasowując do obchodów 40. rocznicy powstania Ludowego Wojska Polskiego. Całego budynku nie udało się jednak w tak krótkim czasie ukończyć, przygotowano więc tylko górną kondygnację.  W pozyskiwanie eksponatów zaangażowało się wiele osób. Nawet w telewizji ogólnopolskiej, nadano komunikat wystosowany do byłych żołnierzy, członków ZBOWID, aby przekazywali pamiątki wiążące się z wyzwalaniem Wału Pomorskiego lub też związane z zakończoną wojną. Sporządzono znaczną ilość fotogramów a także kopie historycznych sztandarów Ludowego Wojska Polskiego. Przygotowana została makieta imitująca działania na obszarze umocnień Wału Pomorskiego. Uroczystego otwarcia muzeum w Mirosławcu dokonywano dwukrotnie. Pierwsze nastąpiło 12 października 1984 r., miało charakter wojskowy związany z uroczystościami 40-lecia Ludowego Wojska Polskiego. Druga uroczystość otwarcia miała miejsce 16 marca 1985 r. Pojawiło się wówczas wielu znanych aktorów i postaci z kręgu kultury: Witold Pyrkosz, Emil Karewicz, Emilia Krakowska, Janusz Przymanowski, Romuald Dobraczyński i wielu innych. Obecna była również reprezentacja Ministerstwa Obrony Narodowej oraz przedstawiciele rządu i partii. Takie były początki muzeum.

Późniejsze lata były skromniejsze a liczba zwiedzających stopniowo malała. Zdecydowano więc o konieczności odnowy muzeum. W grudniu 2011 roku na podstawie umowy użyczenia muzealiów z Radowanem Protić, uzupełniono ekspozycję Muzeum o wiele eksponatów zbieranych przez rodzinę Protić w okolicach Mirosławca.

Obecnie muzeum prezentuje swe zbiory w dwóch salach. Pierwsza to ekspozycje skupiające się głównie na walkach w rejonie Mirosławca. Druga z nich to Sala Historii Lotnictwa Wojskowego w Mirosławcu obrazująca  59 lat obecności sił powietrznych w Mirosławcu. Wystawa składa się z: fotografii i plansz przedstawiających wydarzenia lotnicze (m.in. wizyty Fidela Castro i Jurija Gagarina w Mirosławcu), fotela i mundurów pilota. Część wystawy poświęcono lotnikom, którzy zginęli w katastrofie samolotu CASA. Jest też ciekawa wystawa poświęcona żubrom, wykonana w ramach projektu “Zabezpieczenie populacji żubrów w północno-zachodniej Polsce przed presja turystyczną”.

Przed muzeum znajduje się  ekspozycja plenerowa, prezentująca działa artyleryjskie, czołg T-34 oraz samolot Su-22.

 

 

B-Werk to jeden z największych bunkrów Wału Pomorskiego. Dziś funkcjonuje jako Muzeum Wału Pomorskiego i II Wojny Światowej, gdzie można zwiedzić jego wnętrze oraz zapoznać się z zebranymi zbiorami i historią Wału Pomorskiego. Wśród zebranych eksponatów znajduje się oryginalne wyposażenie bunkru oraz elementy ekwipunku żołnierzy w nim stacjonujących. Przed Muzeum znajduje się ekspozycja zewnętrzna w postaci działek armat oraz czołgu. Ekspozycja zewnętrzna dostępna jest do bezpłatnego zwiedzania, bez możliwości wejścia do wnętrza czołgu. Planując odwiedzenie Muzeum warto wziąć pod uwagę, iż bunkier w którym się ono znajduje stanowiło element fortyfikacji Wału Pomorskiego, którego inne umocnienia zlokalizowane są w niedalekiej odległości od niego w części leśnej Parku Miejskiego.

 

 

 

 

Muzeum w Koszalinie, mieszczące się przy ul. Młyńskiej 37-39, ze swoją stuletnią historią i różnorodnością zbiorów z zakresu sztuki, archeologii, etnografii, historii, jest na mapie Koszalina wyjątkowym miejscem, w którym mieszkańcy i turyści mogą poznać bogate dzieje regionu. Uwagę badaczy i wielbicieli sztuki polskiej II połowy XX wieku przyciąga Kolekcja Osiecka, która jest pokłosiem słynnych plenerów, organizowanych w latach 1963-81 w podkoszalińskiej wsi Osieki. 
  

Muzeum w Koszalinie
ul. Młyńska 37-39
75-420 Koszalin
tel. 94 343 20 11

sekretariat@muzeum.koszalin.pl
http://muzeum.koszalin.pl
https://www.facebook.com/MuzeumWKoszalinie/

 

 

 Muzeum Wody to inicjatywa Miejskich Wodociągów i Kanalizacji w Koszalinie. W 2005 powołano do życia Centrum Edukacji Ekologicznej MWiK, w ramach którego w ponad stuletnim budynku dawnej filtrowni stworzono Muzeum Wody. Celem ośrodka jest przybliżenie blisko trzystuletniej historii wodociągów w Koszalinie. Zebrano tam stare plany i mapy sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, fragmenty rury wodociągowej z 1726 roku, hydrantów i urządzeń z przełomu XIX i XX wieku. Najstarszy eksponat pochodzi z pierwszej poł. XVIII w.

Jest to pierwszy tego typu obiekt w Polsce. W 2011 roku muzeum zostało wyróżnione przez Polską Izbę EKologii i za swoją działalność zdobyło Ekolaury 2011 w kategorii edukacja ekologiczna.

 

 

Celem muzeum w Karlinie jest ochrona materialnego i duchowego dziedzictwa kulturowego związanego z historią ziemi karlińskiej. Muzeum w Karlinie mieście się w pięknym starym neogotyckim budynku o bogatej historii. W budynku tym w okresie międzywojennym urzędowały służby sądownicze. Później kolejno pomieszczenia budynku zajmowały: Sąd Pokoju, Służba Polsce i ośrodek zdrowia. Obecnie budynek jest siedzibą kilku instytucji, w tym: Policji, Związku Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, Zakładu Oświaty, Straży Miejskiej i Punktu Informacji Turystycznej.

Od 2010 roku na poddaszu budynku znajduje się Muzeum Ziemi Karlińskiej. W muzeum są ekspozycje stałe oraz wystawy czasowe. Ekspozycje stała tworzą eksponaty podarowane na rzecz muzeum przez byłych mieszkańców Karlina, którzy po 1945 roku opuścili te tereny. Znaczna część wystawy zajmują przedmioty apteczne pochodzące z lat 50 i 60 XX w., podarowane przez Alfonsa Tomczaka właściciela karlińskiej apteki. W skład eksponatów wchodzą także: starodruki, w tym list z 1825 r., napisany przez ówczesnego Burmistrza Karlina, pieczęcie lakowe, pochodzące sprzed 1900 r. oraz z czasów II wojny światowej, kronika autorstwa Reinholda Wediga, urodzonego w pobliskiej wsi Karścino. Był on pracownikiem szkoły i opiekunem archiwum powiatu Kołobrzesko-Karlińskiego. Kronika jest jednym z najcenniejszych źródeł historii Karlina. Zbiory Muzeum Ziemi Karlińskiej wzbogacają stare widoki miasta przedwojennego, krótka historia Browaru i innych miejsc w Karlinie.

Muzeum Ziemi Karlińskiej podlega pod Karliński Ośrodek Kultury. Do muzeum można dostać się windą, co umożliwia zwiedzanie również osobom niepełnosprawnym.

 

 

Muzeum Ziemi Pyrzyckiej jest prowadzone przez Dział Tradycji Pyrzyckiej Biblioteki Publicznej. Oddział ma swoją siedzibę w dawnej kaplicy św. Ducha. Celem placówki jest gromadzenie i ekspozycja zbiorów związanych z historią Ziemi Pyrzyckiej od epoki kamiennej do współczesności. W muzeum można zobaczyć m.in.: zabytki archeologiczne, numizmaty, sprzęt gospodarstwa domowego, dokumenty oraz pocztówki. Osobną część ekspozycji stanowią dzieła miejscowych twórców ludowych. Do najcenniejszych zbiorów należy zaliczyć denary pyrzyckie z XV wieku i dzwony z kościoła w Obrominie z XIV wieku, epitafia z kościoła w Nowielinie oraz zbiór ponad trzystu widokówek z XIX i początku XX wieku.

 

 

Muzeum mieści się w zabytkowym budynku pochodzącym z początków XIX wieku, postawionym przez radcę prawnego o nazwisku Dedlow. Był to budynek zaprojektowany w stylu neoklasycznym, z eleganckim portykiem zwieńczonym trójkątnym tympanonem w elewacji frontowej. Elewacje budynku były zdobione boniowaniem a kolumny kanelurowane, czyli zdobione pionowymi żłobieniami, miały wyraźnie zaznaczone entazis, czyli poszerzenie na 2/3 ich wysokości. Kolejne remonty zatarły nieco te zdobienia. Portyk został zastąpiony wysoką, gładką ścianką kolankową, kolumny straciły kanelurowanie, entazis jest słabo widoczne. Pokrycie dachowe zyskało natomiast po trzy wole oka po stronie północnej i południowej, doświetlające użytkowe poddasze. Po wojnie budynek został zasiedlony przez kilka rodzin przybyłych tu z kresów wschodnich. W latach siedemdziesiątych XX wieku zdecydowano o zmianie przeznaczenia budynku, remont rozpoczęto w 1978 roku. Niestety w trakcie prac uległa zawaleniu ściana wschodnia, pociągając za sobą znaczne fragmenty ścian bocznych.  Odbudowa została zakończona w roku 1982. Budynek, mimo pewnych uproszczeń i zastąpienia zabytkowej materii współczesną, zachował historyczny klimat sprzyjający jego obecnym funkcjom. Zwiedzających witają trzy kolumny jońskie ustawione na profilowanej kostką i półwałkiem bazie, zwieńczone wolutowym kapitelem. Obie boczne kolumny są wtopione w ściany, środkowa dzieli przestrzeń portyku dodając głębi głównemu wejściu. Do wnętrza prowadzą dwie pary wysokich prostokątnych drzwi zwieńczonych przeszkolonymi trójdzielnymi nadświetlami. Skrzydła drzwi są zdobne płycinami o nierównej wielkości, w formie prostokątów i kwadratów wypełnionych płasko rzeźbieniami w formie rombów ułożonych w szeregi. Podobne drzwi znajdują się wewnątrz na pierwszej kondygnacji. Piwnice muzealne w których mieszczą się sale wystaw czasowych mają ciekawy, nastrojowy klimat – ich podłoga jest wyłożona płytami klinkierowymi, większość ścian wymurowanych jest z naturalnego, obrobionego kamienia zaś strop podzielony jest na odcinki koszowymi gurtami.

Muzeum od początku swego istnienia prezentuje historię tego regionu. W muzealnych zasobach znajdują się zbiory dokumentujące: pradzieje ziemi wałeckiej, początki osadnictwa, powstanie i rozwój miast, rozwój polityczny i kulturalny od XVI do XVIII wieku, archiwalia dotyczące starostwa wałeckiego z XVII i XVIII, dokumenty obrazujące walkę o utrzymanie polskości po rozbiorach i germanizację od połowy XIX wieku do wybuchu II wojny światowej, budowę i przełamanie Wału Pomorskiego na Ziemi Wałeckiej oraz osadnictwo i odbudowę ze zniszczeń po wyzwoleniu, są też liczne pamiątki po kombatantach II wojny światowej, a ponadto artystyczne meble i wyroby rzemiosła artystycznego. Początkowo jednym z głównych tematów wystawy były walki o odzyskanie ziemi wałeckiej, obecnie historię wydarzeń wojennych i tematykę militarną prezentuje Skansen GWC – oddział MZW obejmujący między innymi fragmenty umocnień Wału Pomorskiego. W siedzibie głównej, jedna z wystaw stałych ukazuje eksponaty dokumentujące dzieje regionu od czasów prehistorycznych po wiek dwudziesty. Zwiedzający wędrując po zakamarkach wystawy  przenoszą się w czasie: są tu gabloty ze skamielinami znalezionymi w okolicach, w znacznej części przez Edwarda Noniewicza – wałeckiego kolekcjonera i poszukiwacza skamieniałości, są też znaleziska archeologiczne. Uwagę przyciąga piękna rekonstrukcja chaty rogownika, urządzona tak, jakby jej właściciel wyszedł tylko na chwilę. Tu odbywają się pokazy rogownictwa i lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży. Ciekawe są też np.: kolekcje skrzyń cechowych i podróżnych,  drzewo genealogiczne rodu Wedlów-Tuczyńskich, czy porcelanowe zastawy i figurki, zwłaszcza para chińczyków poruszająca głowami, dłońmi i pokazującą języki. Z rzeźbą „Bonjuor papa”, przedstawiającą muszkietera witającego się z synkiem trzymanym na rękach przez mamę, związana jest ciekawa legenda – ponoć, jeśli ktoś dotknie ją niepostrzeżenie, ma zapewnione szczęście w życiu rodzinnym.

Przynajmniej raz w miesiącu w muzeum ma miejsce wernisaż nowej wystawy, z reguły jednocześnie prezentowane są przynajmniej dwie wystawy czasowe. Bogata jest też oferta edukacyjna muzeum, dla dzieci, młodzieży i grup zgłoszonych wcześniej organizowane są lekcje muzealne, warsztaty i pokazy najczęściej o tematyce średniowiecznej lub folklorystycznej. W muzeum odbywają się konferencje naukowe o tematyce historycznej, koncerty a w ogrodach muzealnych imprezy plenerowe o wątku historycznym. Co roku z okazji Europejskiej Nocy Muzeów, około 18 maja, muzeum otwiera swe podwoje w godzinach nocnych zapraszając widzów na bezpłatne zwiedzanie i liczne atrakcje dodatkowe.

Budynek główny nie jest przystosowany jeszcze do potrzeb osób niepełnosprawnych, jest to jednak przewidziane w planach remontowych.

 

 

Dawna radziecka baza wojsk rakietowych średniego i dalekiego zasięgu w pobliżu osady Brzeźnica jest jednym z wielu owianych tajemnicami miejsc, które można odnaleźć w okolicach Bornego Sulinowa. Kompleks powstał na przełomie lat 60/70, po zakończeniu manewrów w ramach operacji „Wisła”. Istnienie bazy było objęte ścisłą tajemnicą, a teren był ogrodzony i pilnie strzeżony. Dziś teren jest udostępniony do zwiedzania dla turystów, jednak po bazie nie została żadna infrastruktura oprócz magazynów w tym „Obiekt 3002”, jeden z trzech w Polsce składów tzw. amunicji specjalnej, czyli ładunków jądrowych Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej.

Pełny wygląd obiektu można podziwiać w Muzeum Zimnej Wojny, zachowanym "Obiekcie 3001" koło Białogardu. 

Odwach

Stargard

Odwach to barokowa, dwukondygnacyjna budowla powstała w latach 20. XVIII w. Posiada trójarkadowe podcienia parteru, zakończony jest mansardowym dachem wspartym na czterech kolumnach loggi. Pierwotnie był wartownią główną dla stargardzkiego garnizonu. W latach 80. XIX w. został zakupiony przez miasto i przekazany bibliotece, która działała tu do 1939 r. Podczas II wojny światowej budynek został znacznie zniszczony, a następnie po wojnie odbudowany z zachowaniem pierwotnej formy architektonicznej.

Obecnie znajduje się w nim Muzeum Archeologiczno-Historyczne i zwiedzanie go jest możliwe w godzinach jego otwarcia.

Pierwszy młyn w tym miejscu został wzniesiony w XIII wieku, w związku z nadaniem Koszalinowi praw miejskich w 1266 roku. Zespół przetrwał do pożaru miasta, który miał miejsce w 1601 roku. W latach 1838-1842 powstały obecne zabudowania. Nowy młyn został wyposażony w nowoczesne urządzenia techniczne i sprowadzoną aż ze Stanów Zjednoczonych turbinę wodną, którą zamontowano w 1878 roku. W latach 1890 – 1897 obok młyna wybudowano Pałac Młynarza. Po II wojnie światowej pałac stał się siedzibą państwowych Zakładów Zbożowych. Od 1991 roku w budynku mieści się Muzeum w Koszalinie.

Pałac Siemczyno

Zespół pałacowo-folwarczny w Siemczynie to urokliwe miejsce położone między Czaplinkiem a Złocieńcem, w centrum województwa zachodniopomorskiego, na Pojezierzu Drawskim. Sama wieś Siemczyno (wcześniej Heinrichsdorf oraz Henrykowo), położona nad Zatoką Henrykowską jeziora Drawsko, powstała w 1292 roku. W zabudowaniach folwarcznych zlokalizowany jest hotel i restauracja, a w barokowym pałacu, wybudowanym w latach 1722 – 1726, dwa muzea (Interaktywne Muzeum Baroku oraz Uniwersalium Rzemiosł Różnych). Będąc na miejscu, warto  wybrać się na spacer po wsi „Henrykowskim Szlakiem w Siemczynie”. Trasa szlaku przebiega przez zabytkowy park z aleją grabową oraz wieś Siemczyno i okolice. Poszczególne przystanki trasy są oznaczone tablicami. Informacje na poszczególnych tablicach opisują budynki i miejsca ze wskazaniem na ich historyczne funkcje. Na terenie folwarku znajduje się również Kuźnia Ceramiczna, gdzie prowadzone są warsztaty lepienia w glinie.

Gościom hotelowym oferujemy 29 klimatyzowanych pokoi w budynku głównym oraz 5 pokoi z aneksem kuchennym i osobnym wejściem. W ofercie restauracji znajdą Państwo tradycyjne dania kuchni polskiej.

Pałac Siemczyno to doskonała baza wypadowa na wycieczki rowerowe, podczas których można eksplorować piękno Pojezierza Drawskiego. Wzgórza, lasy, jeziora, rzeki, łąki oraz okoliczna fauna, zachęcają do aktywnego rowerowego wypoczynku, a coraz to lepsza infrastruktura ścieżek rowerowych zaprowadzi nas w zupełnie nowe miejsca.

Szczecińskie Podziemne Trasy Turystyczne znajdują się przy ulicy Kolumba 2 (Dworzec PKP Szczecin Główny) w czasie remontu torowiska wejście od ulicy Owocowej, przez kładkę na Peron 1.

Podziemne Trasy Szczecina to galeria ponad 70 wystaw tematycznych ciekawie oświetlonych, udźwiękowionych i opisanych w trzech językach. Przegotowane są trzy trasy połączone ze sobą fizycznie i chronologicznie. Czerwona to rekonstrukcja życia w schronie do końca wojny,  historia bombardowań Szczecina i przekazania miasta Polakom, do tego plan zdjęciowy filmu „Wielka Ucieczka na północ” kręconego min. w tym schronie, a będącego kontynuacją słynnego wątku historycznego tzw. Wielkiej Ucieczki pilotów Raf przez Szczecin do Anglii. Niebieska Trasa to oryginalne przestrzenie będące do 1992 roku tajnym miejscem ćwiczeń formacji Obrony Cywilne PKP, tu poczujesz ducha historii Zimnej Wojny, usłyszysz nagrania propagandowe, zobaczysz ciekawy film edukacyjny. Ostania to skok w czasy PRL-u widziane przez pryzmat życia codziennego, jego radości i bolączki. Trasa żółta to Selfie z PRL-em, gdzie możesz zrobić śmieszne zdjęcia z historią w tle min. na podziemnej plaży, albo z misiem z kultowego filmu Stanisława Barei.

Całkowita powierzchnia to 3000 m2, na zwiedzenie wszystkich wystaw trzeba przeznaczyć średnio 1,5 h. Obiekt jest dwupoziomowy z 5 piętrową klatką, umieszczony na głębokości 21 m pod ziemią.

Bilet ulgowy przysługuje: uczniom, studentom, emerytom, rencistom, niepełnosprawnym, dzieciom od 6 lat oraz posiadaczom Szczecińskiej Karty Turystycznej.

Dzieci do 5 roku życia zwiedzają gratis.

W przypadku rezerwacji grupowych  (powyżej 10 osób) można zamówić przewodnika.

Samodzielne zwiedzanie nie wymaga rezerwacji, jest możliwe w godzinach otwarcia Podziemnych Tras Szczecina, ostanie bilety sprzedawane są 1h przed zamknięciem.

Jak trafić na zwiedzanie 6 kroków:

peron 1

szklana wiata – schodami na dół

stary tunel pasażerski – start do zwiedzania 3 połączonych tras

Powstały w 1809 r. budynek jest jednym z najstarszych w Świnoujściu. Dawniej był siedzibą władz miasta, dziś znajduje się w nim Muzeum Rybołówstwa Morskiego.

Ratusz zbudowano w latach 1805-1809. Jest to jedna z najstarszych budowli w Świnoujściu. Budynek trzykondygnacyjny z dachem naczółkowym, na który umieszczona jest sygnatura z galeryjką. W przeszłości budynek był siedzibą władz miejskich Świnoujścia. Aktualnie w dawnym ratuszu znajduje się Muzeum Rybołówstwa Morskiego. Przy wejściu do muzeum znajduje się herb Świnoujścia. Na jednej z ścian budynku znajduje się tablica upamiętniająca przyłączenie Świnoujścia do Polski.

Mirosławiec

Żubry stały się symbolem gminy a także miasta Mirosławiec, a zwłaszcza atrakcji turystycznych na tym terenie. Żubry na terenie Pojezierza Wałeckiego pojawiły się w 1980 r. Skromnym zaczątkiem „kariery żubrzej”  na tych terenach było małe wolnościowe stado pochodzące z puszczy białowieskiej. Osiem osobników, czyli cztery krowy i cztery byki zostały wypuszczone w lasach Nadleśnictwa Wałcz.  Przez lata wędrowały sobie po tutejszych lasach i polach, obejmując swym zasięgiem również Nadleśnictwo Mirosławiec. Po latach okazało się, że najchętniej przebywają w okolicach Piecnika, Jamienka, Toporzyka, Próchnowa i Marcinkowic. Stado  systematycznie powiększało swą liczebność, budząc zainteresowanie zarówno mieszkańców Pojezierza jak i turystów. Powstał więc projekt stworzenia ludziom możliwości obserwowania tych zwierząt  a jednocześnie zabezpieczenia stadu spokojnego bytowania. Projekt nosił nazwę “Zabezpieczenie populacji żubrów w północno – zachodniej Polsce przed presja turystyczną”. W ramach tego projektu między innymi w Ośrodku Kultury w Mirosławcu powstało Regionalne Centrum Żubra. Prezentowane są tu między innymi wielkowymiarowe plansze z fotografiami tutejszych żubrów, zaś prowadzone przez RCŻ działania mają upowszechniać wiedzę o żubrach, o ich zwyczajach a przede wszystkim o zasadach bezpiecznego dla obu stron obserwowania tych zwierząt. Regionalne Centrum Żubra jest organizatorem takich imprez jak Festiwal Żubra, tematyczne konferencje naukowe, konkursy wiedzy, konkursy plastyczne.

 

 

Schron

Szczecin

Schron znajduje się w pobliżu zjawiskowego leśnego Jeziora Szmaragdowego powstałego na początku XX w. wskutek zalania kopalni kredy. Przed wojną znajdował się tu niemiecki punkt dowodzenia artylerii przeciwlotniczej, a po wojnie ośrodek szkoleniowy straży pożarnej. W ostatnich latach, w ramach rewitalizacji i doposażenia obiektów schronowych, powstało Szczecińskie Centrum Informacji Turystycznej „Szmaragdowe – Zdroje”, które zarządza całym muzealnym obiektem. Podziemia obiektu ze względu na prawnie chronione zimowisko nietoperzy, są dostępne do zwiedzania od 16. kwietnia do 30. września (wstęp wolny).

Koszalin

Po wędrówce Gotów (I–III w. n.e.), całe Pomorze, poczynając od dorzecza Parsęty, a następnie aż po ujścia Wisły i Odry, zasiedliły plemiona słowiańskie od XII w. nazywane Kaszubami. Początkowo wyraz „Kaszuba” oznaczał rycerza – wojownika spod znaku gryfa. Takim rodowodem legitymował się założyciel dynastii Gryfitów, urodzony pod Kołobrzegiem, książę Warcisław I. W późniejszym okresie panujący w księstwie pomorskim władcy przyjęli tytuł „księcia Kaszubów”. Germanizacja Pomorza rozpoczęła się w momencie zakładania średniowiecznych miast przez sprowadzonych w tym celu przez biskupa Hermana von Gleichen osadników niemieckich. Tradycje słowiańskie przetrwały do 1945 r. jedynie w dwóch miejscach – w rejonie wsi Jamno i Łabusz, na północ od Koszalina oraz w rejonie wsi Kluki, nad jez. Łebsko. Napływ osadników niemieckich i później holenderskich (budowniczych wałów przeciwpowodziowych wzdłuż jez. Jamno, Dzierżęcinki i Unieści) nie spowodował całkowitego zatarcia kultury kaszubskiej, o czym świadczą eksponaty zgromadzone w koszalińskim muzeum. Malunki na skrzyni posażnej kolorystyką i ornamentami przypominają te eksponowane w Kaszubskim Parku Etnograficznym we Wdzydzach Kiszewskich.
Także elementy haftu oraz zaplecki krzeseł posiadają podobne formy zdobnicze bogate w lilie, tulipany, stylizowane serca i in. Dość oryginalnie wyglądał też strój weselny. Wszystko to zobaczyć można na wystawie w koszalińskim muzeum. Nieżyjący już red. Eugeniusz Buczak odszukał w Niemczech przesiedlonych z Jamna po 1945 roku mieszkańców wsi i zadał pytanie – „kim jesteście?” Odpowiedź padła – „nie jesteśmy ani Niemcami, ani Słowianami, ale Wenedami”. Komentując tę wypowiedź należy przypomnieć, że Weneda w języku łacińskim oznacza Słowianina.
 

Szczecinek

Wzniesiono ją na pod koniec XVI w. z cegły z rozbiórki klasztoru Marienthron na Świątkach. Początkowo wzniesiono ją do połowy, a po 1579 r. nadbudowano do wysokości 20 m. Jej mury w dolnych partiach mają nawet 2,5 m grubości. Wieża zakończona była barokowym hełmem dachowym, który w początku XIX w. został przerobiony na namiotowy. Gdy rozpoczęto budowę nowego kościoła, część wyposażenia z tej świątyni została tam przeniesiona. W przeszłości kościół i wieżę otaczał cmentarz. Jest to bardzo cenny zabytek Szczecinka. Przez wiele lat wieża była siedzibą  Muzeum Regionalnego. Obecnie jest zamknięta dla zwiedzających. Obserwując wieżę należy zwrócić uwagę na unikatowy portal, bramę wejściową oraz umiejętne połączenie jej z murami powstałej w 2010 roku galerii handlowej.

Gryfice

Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Istniejąca w tym miejscu ekspozycja pn. ” Wystawa Zachodniopomorskich Kolei Dojazdowych” została otwarta w 1993 r., zastąpiła ona działające tam od 1978 r. “Muzeum i Skansen Kolei Wąskotorowych Pomorza Zachodniego”, które było filią Muzeum Kolejnictwa w Warszawie. Obecna wystawa została włączona w struktury Oddziału Muzeum Narodowego w Szczecinie w lipcu 2010 r.

Wystawa zajmuje w przybliżeniu obszar 5,5 tysiąca m². Składają się na nią: sale wystawowe, pawilon muzeum oraz plac wystawowy na wolnym powietrzu. Spacerując po salach wystawowych zwiedzający mają możliwość prześledzenia historii kolei wąskotorowej na Pomorzu Zachodnim. Czeka na nich ekspozycja precyzyjnie odwzorowanych modeli pojazdów kolejowych, a także fotografii prezentujących dzieje kolei wąsko- i normalnotorowej na Pomorzu Zachodnim w okresach „niemieckim” i „polskim”. Zbiory fotograficzne muzeum wzbogacone są zdjęciami obrazującymi historię kolei światowej. Na torach umieszczonych na zewnątrz muzeum dumnie prezentuje się zwiedzającym tabor w postaci parowozów, wagonów osobowych, towarowych oraz maszyn i urządzeń kolejowych.

Do najciekawszych eksponatów należy zaliczyć: kilkanaście parowozów wąskotorowych o szerokości toru równej 1000 mm (m.in. parowozy typu Tyn6 zbudowane w 1927 r. w zakładach „VULCAN” w Szczecinie oraz typu Ty9785 zbudowane w 1921 r. w fabryce „Orenstein i Koppel” w Berlinie), wagony (m.in. wagon osobowy z 1904 r. zbudowany w Fabryce Wagonów w Görlitz) oraz pojazdy trakcyjne (np. pługi odśnieżne czy podnośniki). Muzeum może poszczycić się sprawną obrotnicą przeznaczoną dla parowozów, a także układem torowym połączonym z torami czynnej Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej.

Oferta muzeum wzbogacona jest o możliwość oprowadzania grup przez przewodnika (również w języku angielskim, po wcześniejszym telefonicznym ustaleniu terminu pod nr: 48 22 620 04 80, wew. 106). Na spragnionych bezpośredniego sprawdzenia możliwości transportowych kolejki czeka nie lada atrakcja – przejazd autentyczną, odrestaurowaną maszyną wchodzącą w skład taboru Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej na trasie Gryfice-Pogorzelica (Gryfice wąsk., Popiele, Rybokarty, Niedźwiedziska, Modlimowo, Paprotno, Karnice, Dreżewo, Trzęsacz, Rewal, Śliwin, Niechorze, Pogorzelica) lub na odcinku skróconym Trzęsacz-Pogorzelica. Pełna oferta Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej dostępna na stronie internetowej: www.kolej.rewal.pl lub pod nr tel. 48 91 38 42 235.

W muzeum dostępne są bilety: normalne, ulgowe, rodzinne, z przewodnikiem. Niedziela jest dniem wolnym od pobierania opłat za wstęp. W obiekcie honorowana jest Karta Dużej Rodziny. Cennik opłat za bilety wstępu na wystawę wraz z wykazem zniżek dostępny na stronie internetowej: https://kolejki.muzeum.szczecin.pl

Obiekt jest przystosowany do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Na terenie dostępne jest WC.

 

 

 

Jamno – dzielnica Koszalina, do 2010 r. wieś w województwie zachodniopomorskim leżąca nad jeziorem o tej samej nazwie. Od zarania swych dziejów była prawie zupełnie odcięta od świata zewnętrznego; zamknięta rozległymi torfowiskami i grzęzawiskami w dorzeczach rzek: Dzierżęcinki i Unieść. Otwarta, i to wyłącznie przy suchej aurze, dla komunikacji była jedynie droga w kierunku Koszalina. Dopiero początek XX w. położył kres kilkusetletniej izolacji Jamna – powstała utwardzona droga łącząca Jamno z Koszalinem.

Izolacja geograficzna skutkowała również i kulturową. Stosunkowo zamożna społeczność, nienękana przez świat zewnętrzny twórczo wykorzystała swój potencjał, dzięki czemu  powstała niezwykle interesująca enklawa kulturowa. Na jej specyfikę wpływ wywarło wiele czynników: od przynależności do miasta – Jamno już w XIV w. było wsią miejską Koszalina po ekspansję obcych kulturowo osadników, dzięki czemu powstał region ciekawej mieszanki kulturowej. Jej szczególność została dostrzeżona bardzo wcześnie przez niemieckich naukowców, którzy już w XIX w. prowadzili w Jamnie badania terenowe dokumentując tę niezwykłą kulturę. Rysowano, fotografowano, a także zbierano przedmioty codziennego użytku, dzięki czemu już w latach 80. XIX w. w Berlinie, w Muzeum Strojów Ludowych i Rzemiosła Domowego eksponowano przedmioty pochodzące z Jamna.

I my współcześni sięgamy do historycznej dokumentacji, dzięki której możliwa była realizacja projektu „Rekonstrukcja historycznej Zagrody jamneńskiej z XIX w.”, który został zrealizowany w Jamnie, miejscu historycznie i kulturowo do tego upoważnionym, na działce położonej w centrum wsi, w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowego kościoła. Projekt został zrealizowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego, zakończył się w 2018 r. Polegał na rekonstrukcji części zagrody – wykonano repliki dwóch obiektów – chałupy i stodoły z zachowaniem ich orientacji wobec siebie i drogi wiejskiej. Oba budynki zbudowane są w konstrukcji ryglowej, dachy poszyte trzciną.

Chata jest repliką domu mieszkalnego zbudowanego w 1853 r. Przy rekonstrukcji zadbano o wierne odtworzenie wnętrza z jego oryginalnym podziałem. Są więc dwie izby, trzy komory, kuchnia i rozbudowana sień. Odtworzono także typowe dla budownictwa jamneńskiego nisze ścienne – wnęki łóżkowe. Chałupa służy jako przestrzeń ekspozycyjna, prezentowane są w niej zabytki związane z życiem codziennym jamneńczyków w 2. połowie XIX w. Ilustrowany jest zatem okres najbujniejszego rozkwitu kultury ludowej.

Wystawa została przygotowana ze zbiorów własnych oraz zasobów Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, Muzeum Narodowego w Szczecinie i Muzeum Zachodniokaszubskiego w Bytowie. Prezentowane eksponaty wykonano w przedziale czasowym od XVIII do początków XX w.

Na potrzeby ekspozycji wykonano rekonstrukcję stroju weselnego – męskiego i kobiecego. Dopełnieniem wystawy jest komentarz w formie aplikacji multimedialnej oraz  film „Jamno – kultura przeszłości”.

Jedno z pomieszczeń (sień) zostało zaaranżowane z wykorzystaniem replik zabytków przeznaczonych do działań interaktywnych.

Drugim obiektem poddanym rekonstrukcji jest stodoła – jej pierwowzór pochodzi z 1765 r., która tylko bryłą i wizerunkiem nawiązuje do tradycyjnego budownictwa. Wnętrze przeznaczone jest do działalności edukacyjnej, głównie interaktywnego poznawania kultury jamneńskiej poprzez udział w warsztatach upowszechniających nie tylko gust, ale również zmysł artystyczny, estetykę i ornamentykę jamneńską.

Od 2004 r. Dział Etnografii koszalińskiego Muzeum organizuje imprezy plenerowe pn. „Jarmark Jamneński” będące kolejną formą obcowania ze sztuką i folklorem. Impreza ta na stałe zagościła już w ofercie Muzeum. Jest to nie tylko lekka i nieformalna prezentacja tradycyjnej i współczesnej sztuki ludowej, ale również atrakcyjna forma popularyzacji i upowszechniania folkloru. W ofercie są wytwory wszystkich dziedzin sztuki ludowej, a ponadto współczesne rękodzieło szukające inspiracji w tradycyjnej plastyce. Każda z imprez okraszona jest występami: zespołów folklorystycznych, solistów lub kapel podwórkowych. Wspólnym mianownikiem wszystkich edycji, poza bogatą ofertą  rękodzielniczą, jest doskonały klimat kameralnej imprezy o charakterze i specyfice festiwalu twórczości ludowej.

Każdego roku organizowane są cztery imprezy: przed Wielkanocą, dwie w sezonie letnim oraz w grudniu, przed świętami Bożego Narodzenia. Od 2019 roku jarmarki odbywają się w Zagrodzie Jamneńskiej w Jamnie.

Adres: ul. Jamneńska 24, 75-900 Koszalin

Strona: zagrodajamno.pl

Facebook: https://facebook.com/ZagrodaJamno/

E-mail: info@zagrodajamno.pl

Telefon: (+48) 94 341 65 87

Zamek w Darłowie jest jedyną w Polsce gotycką twierdzą położoną nad morzem. Strzeże Darłowa od drugiej połowy XIV w. Dotychczas nie odnaleziono dokumentów, które wskazałyby na konkretną datę budowy zamku. Wiadomo jednak, że w 1352 r. ówczesny władca Darłowa – książę Bogusław V, którego żoną była Elżbieta, córka Kazimierza Wielkiego – nabył od bogatej mieszczki wyspę na rzece Wieprzy. Z pewnością już wtedy jego intencją było wzniesienie budowli obronnej, która mogłaby spełniać także funkcje reprezentacyjne. Prace budowlane ciągnęły się przez ok. 20 lat. Powstała w owym czasie twierdza przypominała kształtem zamek, który można zobaczyć obecnie. Zbudowano ją na planie zbliżonym do kwadratu. Dziedziniec fortecy chronił zwieńczony blankami mur o wysokości 14 m. W północnym skrzydle znajdowała się brama wiodąca do miasta. Ufortyfikowana brama południowa prowadziła ku gospodarczemu podzamczu, folwarkowi i zastawkom do hodowania łososi. Strzegła jej wysoka na 23 metry wieża. W zamku znajdowały się mieszkania załogi, sala rycerska, siedziba zarządcy książęcego, sala reprezentacyjna, komnaty rodziny książęcej, skarbiec i kaplica. Komunikacja w twierdzy przebiegała schodami mieszczącymi się wewnątrz murów.

Pierwszej poważnej przebudowy fortecy dokonał słynny książę Eryk Pomorski. Po utracie tronów Danii, Szwecji i Norwegii pokonany władca osiadł w rodzinnym Darłowie. Ostatnie lata życia 1449-1459 upłynęły mu m.in. na upodabnianiu zamku w Darłowie do swojej dawnej siedziby w duńskim Helsingørze. W ciągu tej dekady darłowska twierdza wzbogaciła się o dwupiętrowe skrzydło zachodnie oraz drugi obwód murów.

Skrzydło to zostało wkrótce rozebrane. Bogusław X ok. 1480 r. doszedł do wniosku, iż dziedziniec zamku jest zbyt mały. Nakazał rozbiórkę dobudówki z czasów rządów Eryka i zarządził rozbudowę zamku po zewnętrznej stronie murów. Dostawiono tam trzykondygnacyjne, podpiwniczone skrzydło zwane wieprzańskim, które zaczęło stanowić serce twierdzy. Bogusław – wciąż niezadowolony z wielkości dziedzińca – powiększył go, rozbierając wewnętrzną część południowego skrzydła. To było jednak wciąż za mało, by zaspokoić rosnące potrzeby książęcej siedziby. Darłowo stanowiło wprawdzie jedynie tymczasowe miejsce spoczynku władców Pomorza, ale nie zmieniało to ich podejścia – chcieli, żeby było godne ich rangi i ambicji. W pierwszej połowie XVI stulecia Barnim XI rozpoczął ostatnią przebudowę zamku w nurcie gotyku. Dodano dwie kondygnacje do skrzydła wschodniego oraz podwyższono wieżę do wysokości 26 m. Ok. 1571 r. książę Jan Fryderyk przebudował jeszcze bramę północną w stylu renesansowym. Ostateczny wygląd forteca w Darłowie przyjęła po pożarze w 1624 r. Bogusław XIV zdecydował o poprawieniu mieszkalnych funkcji zamku kosztem obronności. W salach wschodniego skrzydła pojawiły się duże otwory okienne. Zrezygnowano z remontu skomplikowanego sklepienia sali rycerskiej i zmieniono jej funkcję – służyła za kaplicę. Po śmierci Bogusława XIV zamieszkała w nim wdowa po nim – Elżbieta, która troskliwie dbała o dziedzictwo pomorskich Gryfitów. Po jej śmierci zamek przejęli Brandenburczycy, od tej pory przestał pełnić rolę siedziby książęcej.

W wieku XVII zamek dwukrotnie uległ pożarom, przechodził różne koleje losu, był tu magazyn soli, szpital, więzienie. Doczekał się remontu w okresie międzywojennym, wówczas postanowiono otworzyć tu muzeum regionalne. Pierwszą wystawę udostępniono odwiedzającym już w 1930 r. Muzealne tradycje przetrwały zmianę granic państw, a co za tym idzie – zarządców zamku. Zaraz po wojnie otworzono bowiem w twierdzy muzeum. Na szczęście darłowska forteca w dość dobrym stanie wyszła z wojennej zawieruchy. Gruntowny remont i rewaloryzacja stały się jednak konieczne i przeprowadzono je w latach 70. XX w. Po zakończeniu trwających 17 lat prac, w 1988 r. bramy zamku ponownie stanęły otworem przed gośćmi.

Wystawa stała w muzeum na zamku w Darłowie podzielona jest na kilka części. W dawnej sali rycerskiej, która pełniła funkcję kaplicy można podziwiać sztukę sakralną ziemi sławieńskiej. Najbardziej imponującym eksponatem jest bez wątpienia średniowieczna ambona. Pozłacana i bogato ozdobiona lipowa kazalnica stanowiła dar wotywny Elżbiety – wdowy po Bogusławie XIV. Uwagę przyciągają również trzy późnogotyckie rzeźby, z których jedna – św. Anna Samotrzeć użyta została jako rekwizyt w filmowej adaptacji „Krzyżaków”. W sali na pierwszym piętrze łącznika wyeksponowano zabytki lokalnej sztuki ludowej. Znajduje się tu m.in. rekonstrukcja ściany ryglowej, a także obrazy olejne, grafiki i akwarele przedstawiające budownictwo szachulcowe. W zamkowej wieży warto przyjrzeć się ciekawym rozwiązaniom architektonicznym – krzyżowo-żebrowemu sklepieniu oraz klatce schodowej wewnątrz muru. W pomieszczeniu tym zaprezentowano brązowe medaliony władców polskich. W skrzydle południowym twierdzy urządzono skromną ekspozycje sztuki wschodu, której powstanie sięga jeszcze czasów przedwojennych. Jeden z najcenniejszych zabytków w zbiorach muzeum wisi na ścianie pierwszego piętra wschodniej klatki schodowej. To mapa Lubinusa. Mapa jest bogata w artystyczne detale i precyzyjne informacje. Inaczej zaznaczono miasta, miasteczka, wsie, zamki, karczmy, itp. Lubinus wyróżnił nawet lasy liściaste i iglaste. W górnej części mapy umieszczono drzewo genealogiczne książąt pomorskich, a w dolnej krótki opis Pomorza Zachodniego. W sali reprezentacyjnej na pierwszym piętrze skrzydła wschodniego chętni mogą zawrzeć związek małżeński. W muzeum wystawiono także bogatą kolekcję mebli barokowych i neobarokowych zdobionych kunsztowną snycerką. W sali na drugim piętrze skrzydła północnego warto przyjrzeć się późnorenesansowemu łożu z baldachimem. Wyróżnia je nie tylko bogata dekoracja, ale i ciekawy napis w języku włoskim: „Zwyciężaj sen miłością”. W sali tej warto nie przegapić danskeru czyli latryny zamkowej. W piwnicach zachowana jest izba tortur, zawierająca szerokie spektrum urządzeń katowskich. Miejsce to budzi szczególne zainteresowanie wśród młodszych turystów. Jedną z ciekawostek na zamku jest wypchany, dwugłowy cielak urodzony w pobliskiej miejscowości -  Janiewice w 1919 r.

Najnowszą atrakcja muzeum to wystawa poświęcona dziejom Darłowa urządzona w pawilonie wystawowym zachodniego skrzydła zamku. Wystawa nosi tytuł „Dirlow- Rügenwalde - Darłowo. Miasto nad Bałtykiem” i  spina w klamrę złożone losy królewskiego miasta. Koniecznym etapem wizyty na zamku jest oczywiście wejście na wieżę, skąd rozpościera się piękna panorama na całe miasto, rzekę Wieprzę i okolicę. Jednakże większą popularnością wśród turystów cieszy się taras widokowy urządzony na jednym ze skrzydeł zamku.

Zamek przyciąga rokrocznie rzesze turystów, nie tylko bogactwem muzealnej kolekcji. Wędrując po komnatach zamkowych można poczuć atmosferę wieków minionych i podziwiać średniowieczne budownictwo.

Do góry

Mapa muzeów i galerii

Na mapie są wszystkie muzea i galerie z listy, które mają współrzędne. Kliknij pineskę, żeby zobaczyć nazwę.

Podkład mapy: OpenStreetMap

Do góry