W krainie wielu jezior

Jest to niewielkie bezodpływowe jeziorko morenowe o powierzchni 2,3 ha, długości 210 m, szerokości 145 m. Maksymalna głębokość zbiornika wynosi zaś 2,4 m. Jego brzegi w większości są zabagnione, jedynie zachodnia strona jest dostępna. Część akwenu przechodzi w bagnisko torfowiskowe – te okolice lepiej omijać, bo próba wejścia może być niebezpieczna. Ciekawa natomiast jest obserwacja tego jeziora, zmienia się ono niemal co roku, mając tendencje zanikowe.

Jezioro Barlineckie zajmuje powierzchnię 250 ha i w całości znajduje się na terenie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz Ostoi Barlinieckiej - obszaru chronionego programem Natura 2000. Średnia głębokość jeziora to 7,1 m podczas gdy maksymalna dochodzi nawet do 18 m. Zasilane  jest przez liczne źródełka i cieki wodne, a jego wody kwalifikują się do II klasy czystości.

Poza północnym brzegiem, na którym znajduje się miasto Barlinek, jezioro otaczają malownicze lasy. Dominuje drzewostan liściasty w postaci buczyny oraz dąbrowy.
Brzegi Jeziora Barlineckiego w przeważającej części są wysokie, czasami wręcz urwiste. Na jeziorze znajdują się 4 wysypy: Łabędzia, Sowia, Nadziei oraz Zielona. Jednak ze względu na żyjące tam kolonie ptaków są one niedostępne dla turystów.

W Barlinku, na północno-wschodnim brzegu jeziora, przy ulicy Sportowej udostępniona jest duża plaża miejska z polem biwakowym oraz kąpielisko z zabytkowym budynkiem pensjonatu "Pod Sosnami" z 1927 roku utrzymanym w stylu alpejskim. Do długich spacerów zachęcają widoki, które podziwiać można z mola. Poza tym na terenie miasta i poza nim, na brzegach jeziora znaleźć można wiele dzikich plaż. Nie brakuje również miejsc do przycumowania łodzi. Sprzęt pływający wypożyczyć można m.in. w klubie Żeglarskim TKKF „Sztorm”, który oferuje również rejsy żagłówkami z obsługą.
Południowy brzeg jeziora porastają lasy obfitujące w grzyby.

Poza plażowaniem i sportami wodnymi, na jeziorze Barlineckim z powodzeniem można oddawać się wędkowaniu. Złowić tutaj można okonie, węgorze, płocie leszcze, szczupaki. Zdarzają się nawet sumy. Jezioro objęte jest zakazem używania łodzi motorowych, dostępne w wypożyczalniach są jednak łodzie pozbawione takiego napędu. Łowienie z brzegów jest nieco utrudnione za sprawą szerokiego pasa szuwarów. Jednakże w porze nocnej dozwolony jest tylko ten rodzaj wędkarstwa.

W okolicach jeziora Barlineckiego przebiega wiele interesujących szlaków turystycznych: szlak pieszy zielony czyli "Ekologiczna Ścieżka Dydaktyczna wokół Jeziora Barlineckiego", pieszy szlak czerwony z Barlinka do wsi Lipy, Wodna Ścieżka Przyrodnicza na Jeziorze Barlineckim, niebieski szlak pieszy "Przez Puszczę Barlinecką" (prowadzący przez Okunie i Moczydło), Błękitna Trasa Legend oraz trasy Centrum Nordic Walking: "Do punktu widokowego Jezioro Barlineckie", "Trzy Jeziora Uklejowe, Stycko i Barlineckie”, "Krajobrazy Puszczy Barlineckiej do Płonna".

Z ciekawostek warto wspomnieć o legendzie o topielicy z jeziora Barlineckiego, opowiadającej tragiczną historię pięknej kobiety, wygnanej z miasta Barlinek z niemowlęciem. Kiedy nadeszła zima kobieta wraz z dzieckiem w akcie desperacji weszła do jeziora i słuch o nich zaginął. Do czasu kiedy bohaterka opowieści powróciła na ziemię jako pałająca rządzą zemsty rusałka. Swoje ofiary wabiła nad jezioro udając płacz dziecka, po czym zaciągała niosących pomoc mężczyzn w toń jeziora. Kiedy ludzie o zmierzchu zaczęli omijać okolice jeziora mściwa rusałka zaczęła zapuszczać się coraz dalej w stronę miasta, z którego porywała dzieci, zwłaszcza te najbardziej kochane przez rodziców. 
Jednakże czas łagodzi rany i złagodził również charakter rusałki, która w końcu pokochała jedno z porwanych dzieci i pozwoliła mu żyć. Jednak pewnego dnia dziewczynka zechciała opuścić rusałkę, żeby poznawać zewnętrzny świat. Aby uchronić dziecko przed cierpieniem i złem czyhającym poza jeziorem rusałka zamieniła dziewczynkę w kamień i ukryła na dnie, w najgłębszym punkcie jeziora. Odczaruje ją dopiero kiedy znajdzie sposób na to aby była szczęśliwa poza jej wodnym domem.
Teraz, nocami rusałka przechadza się i rozmyśla o tym jak znaleźć szczęście. Można ją spotkać w czasie pełni o północy - zamiast stóp ma płetwy, wiec słychać dokładnie jak chlupocze na płyciznach. Znika kiedy zaczyna świtać. Zatrzymuje się przy każdym mostku, ale najwięcej czasu spędza pod mostkiem kolejowym, przy alei kasztanowej. Tam przekłada gałęzie, chlupie i zbiera kasztany. Jeśli ktoś przechodzi o północy przez ten most i nie chce jej ujrzeć powinien wrzucić do wody kasztana, aby odwrócić uwagę rusałki.

Jezioro Bartoszewskie jest niewielkim, nieprzepływowym akwenem, którego średnia głębokość wynosi ok. 1,5 m, zatem jest ono dość płytkie. Wzdłuż jednego z brzegów jeziora rozciągają się działki wraz z zabudowaniami. Dojazd do jeziora nie sprawia trudności, bowiem wokół niego znajduje się ubita piaszczysta droga usprawniająca ruch dla pieszych, rowerzystów, ale także samochodów. Znajdują się tam trzy małe drewniane pomosty, a  brzegi porośnięte są trzciną i sitowiem. Jest to doskonałe miejsce do relaksu na łonie natury. Najczęściej spotkać można tutaj wędkarzy oraz turystów grillujących i wypoczywających w cieniu drzew, których nad brzegiem jeziora jest bardzo dużo.  Złowić można tutaj liny i karasie, ale także szczupaki, jednak w małych ilościach. Nie w każdym miejscu znajdziemy bezpośredni dostęp do jeziora, dlatego najlepiej korzystać z kładek znajdujących się w wokół niego. Dno jeziora jest dość mocno zamulone. Kąpiel w jeziorze nie jest zakazana, ale nie jest to kąpielisko strzeżone. W pobliżu zlokalizowanych jest kilka lokali gastronomicznych, które odwiedzane są tłumnie w weekendy i w sezonie letnim. Po znakomitym posiłku można udać się na spacer wokół jeziora lub wypocząć nad jego brzegiem.

Przez zbiornik przepływa Kanał Ostrowica, który łączy je z wielkim jeziorem Miedwie. Do Jeziora Będgoszcz uchodzą rzeki Bielica i Krzekna, a samo jezioro należy do zlewni rzeki Płoni. Jest największym akwenem gminy Bielice, jego powierzchnia wynosi 264 ha, a głębokość miejscami dochodzi do 12 m. Z racji intensywnie prowadzonej gospodarki rybackiej jest to bardzo atrakcyjne miejsce dla wędkarzy. Można tutaj złowić głównie sandacze, ale także szczupaki, liny, leszcze, okonie, płocie, węgorze oraz karpie. Wędkowanie jest dozwolone od świtu do zmierzchu, polecane jest łowienie z łodzi. Wędkowanie jest możliwe po wykupieniu pozwolenia, ponieważ administratorem łowisk na Jeziorze Będgoszcz jest firma prywatna Gospodarstwo Rybackie Miedwie Sp. z o.o.

Tereny wokół akwenu są podmokłe i bagniste, porośnięte trawami i trzcinami, dlatego konieczne jest stosowanie ubrań ochronnych. Dno jest muliste, przez co woda nie jest przejrzysta. Przy samym brzegu jeziora rosną różnego rodzaju gatunki roślin wodnych, co utrudnia i tak niełatwy dostęp do mierzącej blisko 19 km, linii brzegowej. Jezioro zdecydowanie bardziej nadaje się do wędkowania niż plażowania. Na jeziorze znajdują się trzy wyspy – Pyrzycka (największa, znajduje się na południowym krańcu jeziora), Owcza i Topolowa - najmniejsza. Wyspy są siedliskami dla ptactwa wodnego.

Jezioro Białe nie posiada dopływów, natomiast posiada ciekawą linię brzegową. Jezioro leży w obszarze chronionego krajobrazu pod nazwą "Jeziora Szczecineckie", w skład którego wchodzą również jeziora: Wierzchowo, Drężno, Smolęsko, Dębno, Spore, Wielimie oraz Dołgie.

Metryczka:

- powierzchnia 31 ha

- maksymalna głębokość 17,5 m

Jezioro Bielińskie znajduje się w zlewni rzeki Kurzyca, dopływu Odry. Obejmuje powierzchnię 27,4 ha. Zbiornik ten jest dość płytki, jego najgłębszy punkt ma 12 m. Jest to jednak bardzo ciekawe miejsce dla nurków. Przyciąga ono swoimi “skarbami”. Na dnie leży wiele pozostałości z II wojny światowej. Głównie w postaci broni oraz amunicji, ale i sprzętu budowlanego. Najlepiej szukać jej we wschodniej części jeziora, na głębokości ok. 9-10 m.

Zachodni i północno-zachodni brzeg jeziora jest porośnięty lasem. Pozostała część brzegowa otoczona jest szuwarami i zakrzaczeniami. W okolicy znajdują się pola uprawne i użytki zielone. Akwen jest również odpowiednim miejscem do łowienia ryb. Wędkarze mogą tu złowić między innymi sieję. W ramach projektu Restytucji raków rodzimych w wybranych jeziorach Pojezierza Myśliborskiego, realizowanego przez Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, do zbiornika wpuszczane są raki szlachetne i błotne.

Jezioro Bielińskie nie posiada żadnej infrastruktury turystycznej, mimo to warto wybrać się na spacer, będąc chociażby nad pobliskim Jeziorem Morzycko. Miejsce to zapewni odpoczynek w ciszy i spokoju. 

Jezioro Bierzwnik jest dużym rynnowym jeziorem śródleśnym. Jego powierzchnia wynosi 202,93 ha, przy wymiarach 5,815 km na 0.9 km. Jest też jeziorem średnio głębokim, ponieważ uśredniona wartość głębokości wynosi 5,4 m, lecz w najgłębszych miejscach notuje się wartość 12,4 m.

Długość linii brzegowej jeziora wynosi ponad 13 km i warto zaznaczyć, iż linia ta jest bardzo urozmaicona, jezioro charakteryzuje się nierównym i spokojnym kształtem - posiada dużo wgłębień i cypli. Zachodni brzeg jeziora jest bardzo stromy i o wiele wyższy niż poziom wody, co nadaje jeszcze ciekawszego wyglądu. 

Jezioro położone jest w zlewni rzeki Mierzęckiej Strugi. Ponadto trzeba wspomnieć, iż w obrębie jeziora istnieje wyspa, porośnięta starymi drzewami, gdzie bytują rzadkie okazy ptaków. W 1977 roku został tam utworzony Rezerwat Przyrody "Wyspa na Jeziorze Bierzwnik". 

Przez środek jeziora przechodził kiedyś pomost. Aktualnie widoczne są tylko pale po nim, nazywane są przez miejscowych spalonym mostem. Jezioro cieszy się dużą popularnością wśród turystów, wzdłuż brzegów poprowadzone są szlaki turystyczne z licznymi tablicami informacyjnymi (m.in. na temat rezerwatu na wyspie). We wsi Ostromęsko mieści się pole namiotowe z płytką plażą o piaszczystym dnie. 

Jezioro Binowskie to jezioro bezodpływowe, jego powierzchnia zajmuje 52,4 ha. Zbiornik ma długość 1300 m i szerokość 730 m, zaś całkowita długość linii brzegowej liczy 4125 m. Jest to dość płytki akwen, o średniej głębokości 5,5 m i maksymalnej 9,4 m. Można w nim nurkować, jednak od 5 m poniżej lustra wody daje o sobie znać muliste dno. Zachodnie brzegi są suche i zalesione. Wschodnie i północne są zaś podmokłe z trzcinowiskami i szuwarami. Dawniej jezioro miało idealnie czystą wodę i żyły w nim bardzo rzadkie gatunki roślin, m.in. jezierza giętka, przesiąkra okółkowa i brzeżyca jednokwiatowa. Zbiornik był też siedliskiem dla wielu gatunków ryb jeziornych oraz raków. Miał tu powstać nawet rezerwat przyrody. Niestety, postępujące zanieczyszczenie wody sprawia, że zachodzą w tym zbiorniku nieodwracalne zmiany. Wody są zaliczane do II klasy czystości, wędkarze nadal mogą tutaj łowić ryby.

Jezioro Binowskie oferuje także inne atrakcje. Od zachodniej strony znajduje się miejsce biwakowe, zaś od północnej ośrodki wypoczynkowe. W Binowie jest trawiasta plaża oraz niestrzeżone kąpielisko. W ramach aktywnego wypoczynku można skorzystać z ofert kompleksu golfowego, obejmującego 18-dołkowe pole golfowe, 9-dołkowe pole treningowe, putting green oraz driving range, a także stadniny koni i nauki jeździectwa.

Jezioro Bobrowo jest jednym z trzech zbiorników wodnych, które znajdują się na terenie lub w bezpośrednim sąsiedztwie miasta Kalisz Pomorski. Jezioro charakteryzuje się czystymi i przejrzystymi wodami, zadbanym kąpieliskiem i malowniczymi widokami na panoramę Kalisza ze wzgórz, otaczających akwen. Przy jeziorze funkcjonuje plaża miejska, pełniąca funkcję głównej plaży Kalisza, do której przechodzi się przez park od strony ul. Mickiewicza. Przy plaży została zbudowana nowoczesna stanica wodna, w skład której wchodzi sala konferencyjna, sanitariaty, przebieralnie, zaplecze dla ratowników i wypożyczalnia sprzętu wodnego. W najbliższym czasie powstanie również restauracja oraz plac zabaw dla dzieci. Można również korzystać z pomostu i wydzielonych stref do pływania (plaża sezonowo jest strzeżona).

Oś jeziora jest skierowana w kierunku północ – południe, kształt ma wydłużony. Jest niewielkim jeziorem lokalnym, o czystych wodach, często zarybianych przez Polski Związek Wędkarski. W wodach Broczyna pływają takie ryby, jak np. karp czy amur. W północno – zachodniej części jeziora znajduje się miejsce kąpielowe z pomostem.

Jezioro Brody znajduje się w otulinie Drawskiego Parku Krajobrazowego. Położone jest na wysokości 130 m n.p.m. Powierzchnia akwenu wynosi 73 ha, a maksymalna głębokość 22,5 m. Jezioro ma podłoże kredowe. Wysokie, trudno dostępne brzegi są porośnięte często drzewami. W zbiorniku można złowić: leszcza, płoć, okonia, lina i szczupaka.

Przez jezioro przebiega szlak kajakowy "Piława", a wokół jego brzegów usytuowane są pola namiotowe, miejsca wyznaczone do kąpieli, kwatery prywatne oraz wypożyczalnie sprzętu pływającego.

Jeziora Brzeźno często nazywane jest Brzeźniakiem. Jest to duże jezioro, jego powierzchnia wynosi 98,6 ha. Dzięki swojej wielkości jest bardzo ważne dla całego ekosystemu terenu i sieci wodnej. Głębokość maksymalna jeziora wynosi 4,5 m a widoczność ograniczona jest do 1 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 92 m n.p.m.

Południowy brzeg jeziora porośnięty jest lasem. Linia brzegowa jeziora nie jest regularna. Roślinność jeziora obfituje w trawy i zarośla, ze znacznym udziałem oczeretów.

Jezioro ma przepływowy charakter za sprawą rzeki Brzeźnicka Węgorza. Ponadto uchodzi do niego struga Brzeźnica.

Jego rodzaj wg typologii rybackiej to linowo-szczupakowy. Oznacza to, że jezioro zalicza się do średnio głębokich, o dość mulistym dnie i niewysokiej klarowności wody. Ponadto roślinność wodna jest w takich jeziorach wyjątkowo dobrze rozwinięta, dzięki czemu mogą tu bytować w dużych ilościach takie ryby jak: lin, szczupak, okoń, karaś, leszcz czy węgorz. Bogactwo rybne oraz spokojne otoczenie wraz z niełatwo dostępnymi brzegami sprawia, iż jezioro cieszy się bardzo dużą popularnością wśród wędkarzy przez cały rok. 

Jezioro, przemiennie nazywane Bucierz i Bucierz Duży, o powierzchni 150 ha, leży na obszarze Poligonu Drawskiego – na południe od jeziora znajduje się największy pas taktyczny poligonu, a na zachód leży lotnisko wojskowe Ziemsko. Średnia głębokość jeziora wynosi 10,6 m, a w najgłębszym miejscu ma 29,1 m głębokości. Klasa czystości tego  jeziora jest oceniana na II stopień, co oznacza, że wody jeziora Bucierz są czyste i sprzyjają odpoczynkowi oraz wędkowaniu. Z racji położenia, często jest wykorzystywane przez żołnierzy do ćwiczeń i przepraw. Plaża, przeznaczona dla turystów do odpoczynku i zażywania kąpieli słonecznych i wodnych, znajduje się na południowo – zachodnim skraju jeziora, w Olesznie. Wody jeziora Bucierz są pod zarządem Przedsiębiorstwa Rybackiego Złocieniec, więc aby łowić ryby, należy wykupić kartę. Połów ryb jest możliwy z brzegu i z łodzi, poza brzegiem wschodnim – tam obowiązuje zakaz połowów. W wodach można spotkać np.: okonie i szczupaki, czasem znacznych rozmiarów.

Jezioro Bukowiec jest położone w granicach miasta Świdwin a wioski Buczyna. Powierzchnia Bukowca wynosi 17,45 ha. Jest to jezioro typu linowo-szczupakowego, lecz występują tam również: Karasie, Karpie (nawet do 40kg!), Klenie, Krąpie, Leszcze (trafiają się nawet sztuki powyżej 6kg), Okonie, Płocie, Sumy, Ukleje, Wzdręgi i niesamowicie wielkie Węgorze. 

Autor tekstu: Dawid

Właściciel: Okręgi / Woda PZW: Okręg PZW Koszalin » (zobacz porozumienia Okręg PZW Koszalin 2016r »)
Regulamin połowu: Regulamin Połowu Okręgu PZW Koszalin

Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk „Jezioro Bukowo” tworzy jezioro przymorskie Bukowo, mierzeja oddzielająca Bałtyk od jeziora, dwa kompleksy leśne sąsiadujące bezpośrednio z jeziorem oraz fragment mierzei oddzielającej jezioro Jamno od Bałtyku. Na całym obszarze stwierdzono 13 typów zachowanych siedlisk przyrodniczych.

Jezioro Bukowo to jezioro przymorskie o powierzchni 1747 ha. Połączone jest z Bałtykiem krótkim kanałem, co powoduje, że woda morska wlewa się do jeziora w okresie silnych sztormów. Przez dużą część roku kanał pozostaje pusty. Maksymalna głębokość jeziora wynosi 2,8 m, a średnia głębokość 1,8 m. Na jeziorze można uprawiać sporty wodne, w Dąbkach zlokalizowana jest przystań żeglarska. Długość jeziora to 8,8 km, szerokość 3,4 km, razem długość linii brzegowej to 23 km. Brzegi jeziora otaczają rozlegle trzcinowiska.

Kompleksy leśne to bory i brzeziny bagienne oraz łęgi w odmianie przymorskiej, jak również bagna z woskownicą europejską porastające wysokie torfowisko typu bałtyckiego. Teren ten nie jest uczęszczany - ruch turystyczny ogranicza się do okresu letniego w miejscowości Dąbkowice, znajdującej się na mierzei. Znajduje się tu kilka ośrodków wczasowych oraz pole namiotowe.

Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk „Jezioro Bukowo” jest jednym z najlepiej zachowanych i bardzo słabo zabudowanych odcinków brzegu Bałtyku. Na mierzei oddzielającej jezioro Jamno od Bałtyku znajduje się stanowisko rzadkiego gatunku objętego ochroną - kwitnącej na żółto lnicy wonnej - dla którego to stanowisko wyznacza zachodni zasięg występowania.Jezioro Bukowo to jezioro przymorskie. Połączone jest z Bałtykiem Kanałem Szczuczym, będącym sztuczną przetoką wodną, co powoduje, że woda morska wlewa się do jeziora w okresie silnych sztormów. Brzegi jeziora otaczają rozlegle trzcinowiska. Ruch turystyczny wokół jeziora zlokalizowany jest głównie w miejscowości Dąbki. Jezioro jest wykorzystywane przez licznych wędkarzy. W wodach można spotkać 20 gatunków ryb. Różnorodność gatunków oraz ilość osobników ptaków zasiedlających porośnięte brzegi jeziora, a także walory krajobrazowe stanowią o atrakcyjności zbiornika również dla osób zainteresowanych ekoturystyką. Jezioro jest uważane za najlepiej zachowane jezioro przymorskie w Polsce. Teren ten wraz z sąsiadującą mierzeją tworzy obszar chroniony Natura 2000.

W wodach można spotkać 20 gatunków ryb. Różnorodność gatunków ptaków gniazdujących i żerujących w strefie przybrzeżnej jeziora, wysokie walory krajobrazu stanowią o atrakcyjności jeziora wśród zainteresowanych ekoturystyką.

Powierzchnia ogólna jeziora - 16,49 ha, długość - 840 m, szerokość - 320 m, średnia szerokość - 214 m, średnia głębokość - 4,5 m, maksymalna głębokość - 9,5 m, długość obrzeża - 1905 m. Dojazd drogą polną, około 3 km od szosy Niekursko - Gostomia.

Jezioro Busko w gminie Wierzchowo

Jezioro Byszkowo jest niewielkim jeziorem o charakterze lokalnym, ma kształt wydłużony, w osi wschód – zachód. Jego powierzchnia wynosi 10,71 ha. Jest otoczone lasami i popularne wśród miejscowych wędkarzy. Aby móc łowić w wodach Byszkowa, należy wykupić zezwolenie, ponieważ właścicielem obwodu rybackiego jest Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego PZW w Koszalinie. Na jeziorze, które swoją malowniczością i atrakcyjnością nie ustępuje większym akwenom w okolicy, organizowane są przez koszaliński okręg PZW i czaplinieckie Koło Wędkarskie zawody wędkarskie i spotkania miłośników tego sportu, które przyciągają nad brzegi Byszkowa wielu pasjonatów. W wodach jeziora pływają takie ryby, jak np. okonie lub szczupaki.

Jezioro znane jest też pod innymi nazwami: Kamel Duży, Głębokie Wojskowe, Chmiel Wielki. Powierzchnia jeziora wynosi 24,4 ha, długość 820 m, maksymalna głębokość 19,3 m. Swoim kształtem przypomina trójkąt. Linia brzegowa jeziora jest dobrze rozwinięta, a otoczenie stanowią przede wszystkim lasy i łąki. Jezioro połączone jest z jeziorem Chmiel Mały, leżącym w niewielkiej odległości w kierunku północnym. Na północnym brzegu jeziora Chmiel Duży zlokalizowana jest plaża z kąpieliskiem. W XIX wieku istniał tu majątek o nazwie Gut Mariensee. Został on jednak zniszczony w czasie II wojny światowej. Na wschodnim brzegu widoczne są pozostałości nasypu kolejowego, po którym kiedyś przebiegała linia Wałcz – Złotów. Po tym nasypie poprowadzony jest pieszy czerwony Szlak im. IV Dywizji Piechoty. Amatorzy wędkarstwa mogą tutaj złowić między innymi sumy, liny i karpie, a także wziąć udział w zawodach spinningowych czy spławikowych.

Jezioro Chmiel Mały nosi również nazwy: Chmiel, Chmielno, Kamel Małe. Jego powierzchnia wynosi 12,54 ha, długość 770 m, szerokość 280 m, a maksymalna głębokość 10,4 m. Akwen ma wydłużony kształt i słabo rozwiniętą linię brzegową o długości 1900 m. Położony jest na wysokości 103,2 m n.p.m. Zbiornik otoczony jest zwartym kompleksem leśnym o zróżnicowanym drzewostanie. Chmiel Mały połączony jest przekopem z jeziorem Chmiel Duży. W związku z zamuleniem tegoż przekopu zmniejsza się poziom wody w zbiorniku. Mimo to, jest to wciąż atrakcyjne miejsce dla wędkarzy. Złowić tu można, na przykład węgorza, ukleję, szczupaka, czy okonia.

Po wschodniej stronie jeziora przebiega nasyp kolejowy, po którym wiedzie pieszy czerwony szlak turystyczny im. IV Dywizji Piechoty.

Jest to jezioro o powierzchni 252,6 ha, którego lustro wody znajduje się na wysokości 141,2 m n.p.m. Maksymalna głębokość zbiornika sięga 12,5 m, a głębokość średnia 6 m. Jest to jedno z większych jezior Pojezierza Drawskiego. Dno jeziora jest muliste - niegdyś było to tak zwane jezioro lobeliowe, jednakże podległo procesowi eutrofizacji, i obecnie lobelia w nim nie występuje. W północno - zachodniej części jezioro graniczy z rezerwatem przyrody "Ciemińskie Bagna". Głównymi gatunkami ryb występujących tu są; karp, szczupak, leszcz i okoń.

Wokół jeziora znajdują się obiekty agroturystyczne.

Jezioro Czajcze uznaje się za najpiękniejsze spośród wszystkich wolińskich jezior. Malownicze położenie i oryginalny kształt podkowy sprawiają, że miejsce to przyciąga swoją magią. Akwen ma 77,64 ha powierzchni. Średnia głębokość wynosi około 3 m, zaś maksymalna 6 m. Występuje tu zjawisko kryptodepresji, gdyż dno jeziora położone jest poniżej poziomu morza (4,5 m p.p.m). Długość linii brzegowej wynosi 5550 m. Bogata roślinność wokół zbiornika to przede wszystkim las z potężnymi stuletnimi sosnami i dębami, porastający strome wydmy. Po wschodniej stronie widoczne są zbiorowiska roślinności nawodnej, głównie grążeli żółtych i grzybieni białych.

Jezioro Czajcze zawdzięcza swój oryginalny kształt półwyspowi, który jeszcze w XIX wieku był wyspą. Dopóki nie połączyła się ona z lądem, stanowiła miejsce obronne. Warownia założona przez Słowian, żyjących tu od IX do XII wieku, służyła mieszkańcom okolicznych grodów. Do dziś zachowały się ślady wałów obronnych. Przy brzegu półwyspu znajduje się również Wydrzy Głaz. Jest to potężny eratyk o obwodzie 8 metrów, który wystaje ponad wodę na metr. Jego nazwa podobno pochodzi od chętnie wygrzewających się tu wydr. Trudno jednak zweryfikować tę teorię. Łatwiej zaobserwować łabędzie nieme, czaple, brodźce, bąki, trzcianki, perkozy i wszędobylskie kaczki.  

By lepiej poznać Jezioro Czajcze można się wybrać na spacer ścieżką dydaktyczną wokół zbiornika pokrywającą się w dużej mierze z zielonym szlakiem. Na trasie ustawiono trzy tablice. Opisują one półwysep, Wydrzy Głaz oraz roślinność jeziora. 

Jezioro Czaplino to kolejny akwen (po jeziorze Drawsko), nad którym rozciąga się Czaplinek. Jest dużo mniejsze od Drawska, ale również ma ciekawe walory przyrodnicze i krajobrazowe. Powierzchnia jeziora wynosi 108 ha, zaś maksymalna głębokość 23 m. Czaplino niemal w całości otoczone jest stromymi klifowymi brzegami, w większości porośniętymi drzewami liściastymi. Połączone jest z jeziorem Drawsko niewielką rzeczką (Czaplinecka Struga) wypływającą przy północno-zachodniej stronie jeziora. Teren jeziora został objęty obszarem Natura 2000 "Ostoja Drawska", będącym specjalnym obszarem ochrony ptaków.

Jako ciekawostkę należy uznać fakt, że przed II wojną światową na jeziorze rozgrywano zawody w kajakarstwie i wioślarstwie, a na stromym i wysokim brzegu jeziora od strony miasta urządzone były trybuny dla widzów oglądających zmagania sportowców. Obecnie jezioro wykorzystywane jest turystycznie w bardzo niewielkim stopniu. W południowo-zachodniej części jeziora znajduje się wyraźny półwysep, nad którym urządzone jest strzeżone kąpielisko miejskie. Poza tym nad jezioro docierają wędkarze, którzy mają tu dla siebie wiele dogodnych miejsc do łowienia ryb.

Nazwa jeziora pochodzi od wsi Czarnowo, położonej na południe od zbiornika. 

Jezioro położone jest na płaskim terenie. Jego powierzchnia wynosi 31 ha. Wokół całego akwenu biegnie polna droga, która jest przejezdna nawet w trudnych warunkach, co pozwala na dostęp do praktycznie każdego fragmentu brzegu. Dla wędkarzy może być utrudnieniem dosyć szeroki pas trzcin, jest jednak wybudowanych kilka kładek. Znajdą oni w wodach Czarnego takie gatunki ryb, jak: karp, sandacz, węgorz, sum, szczupak, lin, okoń. Koło PZW Pyrzyce administruje jezioro, dbając o regularne zarybianie akwenu.

Wody Czarnego są czyste, co w połączeniu z dobrym dojazdem czyni je miejscem bardzo atrakcyjnym. Nie brakuje tutaj wędkarzy, okolicznych mieszkańców, a także letników podczas wakacji, którzy biwakują w bezpośredniej bliskości jeziora.

Jezioro Czarne (borowinowe) jest położone na pokładach borowniny, stąd jego charakterystyczne brązowe zabarwienie. Powierzchnia jeziora wynosi 8,2 ha, otoczone jest lasami i torfowiskiem. Jest to jezioro kąpieliskowe, z ładną plażą i dość łagodnym zejściem do wody. Jest to również łowisko wędkarskie, wymagane jest zezwolenie PZW.

Jezioro Czarnogłowy to sztuczny zbiornik wodny o powierzchni ok. 35 ha. Akwen ten powstał w wyniku zalania kopalni odkrywkowej skał węglanowych, która działała w tym miejscu do 1960 roku. Po wyłączeniu pomp odwadniających kopalnia została w całości zalana. Średnia głębokość jeziora to ok. 26-28 m, chociaż niektóre źródła podają, że wynosi ona nawet 35-40 m. Trwają poszukiwania najgłębszego miejsca.
Brzegi jeziora są strome i urwiste, a jego dno opada pionowo w dół.

Na północno-zachodnim brzegu tego akwenu znajduje się kąpielisko oraz plaża. Tuż obok dostępny jest parking, pole biwakowe oraz miejsce na ognisko.
Historia jeziora, jego szmaragdowa woda oraz zatopiony las i inne podwodne ciekawostki przyciągają w to miejsce fanów nurkowania.

Ponadto, nad północnym brzegiem jeziora znaleźć można liczne skamieniałości z okresu jurajskiego.

Rezerwat przyrody „Jezioro Czarnówek” znajduje się w gminie Złocieniec. Utworzono go w 1974 roku w celu ochrony śródleśnego, niewielkiego jeziora z występującymi tu roślinami reliktowymi. Jezioro Czarnówek to tzw. jezioro lobeliowe, które charakteryzuje się bardzo czystą wodą i występowaniem rzadkiej rośliny lobelii jeziornej. W tego typu jeziorach lobelia występuje zazwyczaj z innymi rzadkimi gatunkami roślin. Nie inaczej jest też w rezerwacie jezioro Czarnówek, gdzie obok lobelii spotkamy poryblina jeziornego, brzeżycę jednokwiatową, wywłócznika skrętoległego i sit drobny. Rezerwat, jest niewielki i posiada powierzchnię 11,88 ha. Jezioro choć małe, ale jest zbiornikiem głębokim i posiada maksymalną głębokość 9,5 m. Cechą charakterystyczną jeziora jest bardzo kwaśny odczyn wody, który wynosi 4,5 pH. Piaszczyste dno, brak szerokiej strefy szuwarów i kwaśna woda sprawiają, że jest zaliczane do grupy jezior oligotroficznych, czyli ubogich w składniki pokarmowe. Rezerwat położony jest z dala od siedzib ludzkich, ale dostęp do niego jest dogodny.

Jezioro Czernikowskie zajmuje powierzchnię 72,5 ha. Jego średnia głębokość wynosi 5,9 m, zaś maksymalna 11,2 m.
Akwen ten otoczony jest przede wszystkim malowniczymi polami uprawnymi. Brzegi porastają szuwary, w których pasie znajdują się jednak przerwy umożliwiając dostęp do wody.

Według typologii wędkarskiej jest to jezioro sandaczowe jednak złowić tutaj można również leszcza, okonia, płoć oraz szczupaka.

Jezioro o powierzchni 54,08 km2, jest największe pod tym względem w całym województwie zachodniopomorskim i czwarte w kraju. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,61 m, a najgłębsza – 10 m. Jezioro w typie deltowym ma długość 15 km, a szerokość 7,5 km. Akwen można podzielić na dwie części: Dąbie Wielkie na północy i Dąbie Małe na południu. Jezioro zajmuje prawie 18% powierzchni Szczecina, będąc przez miasto znacznie wykorzystywane. Akwen znajduje się w wykazie śródlądowych dróg wodnych, przez jezioro przebiega tor wodny o długości 14,5 km, szerokości 150 m i głębokości 10 m, łączący port Schwedt/Oder z Zatoką Pomorską. Dzięki swoim parametrom, Dąbie jest jedynym jeziorem w Polsce, po którym mogą pływać statki pełnomorskie.

Jezioro sąsiaduje z osiedlem szczecińskim Dąbie, od którego czerpie nazwę oraz miejscowościami z powiatu goleniowskiego: Lubczyna i Bystra (na północnym wschodzie). Bliskość miasta pozwoliła na stworzenie dobrze rozwiniętej infrastruktury turystycznej, stąd nad jeziorem znajduje wiele wodnych ośrodków turystycznych, marin i przystani jachtowych. Bez problemu można znaleźć nocleg w lokalnych hotelach, pensjonatach, kwaterach agroturystycznych czy polach namiotowych.

Z racji wykorzystania jeziora do celów transportowych na wielką skalę, Dąbie nie ma wyznaczonego obwodu wędkarskiego. Dodatkowo, jezioro w całości znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków „Dolina Dolnej Odry”. Wędkarze jednak znajdują dla siebie miejsce na tym akwenie, wykupując zgodę na wędkowanie w Szczecińskim Urzędzie Morskim. W wodach Dąbia pływają takie ryby, jak okonie, węgorze, płocie, liny czy leszcze. Nie jest to jednak jezioro łatwo dostępne z brzegu. Koniecznie trzeba mieć dostęp do łodzi, która pozwoli dostać się w trzcinowiska, kanały i zakamarki, w których chowają się przed wygłodniałymi kormoranami ryby. Wody jeziora nie należą do najczystszych (4 klasa czystości), nie stanowi to jednak problemu dla spragnionych wypoczynku nad wodami Dąbia lub na jego powierzchni.

Jako ciekawostkę można wspomnieć o swoistej betonowej wyspie, choć naturalnych wysp na Dąbiu nie brakuje. W północnej części jeziora leży potężny wrak – kadłub betonowca „Ulrich Finsterwalde”. Statek został zatopiony przez Niemców w 1945 r. i blokował tor wodny. Wrak jest długi na 90 m i ma 15 m szerokości, a znaczna jego część wystaje ponad taflę wody, będąc siedliskiem mieszkającego na nim ptactwa wodnego i swoistą atrakcją dla żeglarzy.

Powierzchnia ogólna jeziora - 22,43 ha, długość - 1100 m, szerokość - 400 m, średnia szerokość - 204 m, długość obrzeża - 2900 m, głębokość średnia -4,3 m. Jezioro typu linowo-szczupakowego. Dojazd duktem leśnym od drogi Ostrowiec - Załom.

Dębno to typowe polodowcowe jezioro rynnowe o stromych brzegach porośniętych lasem iglasto-liściastym, jedynie od strony południowej brzeg jeziora jest łagodny, przechodzący w teren bagnisty. Powierzchnia jeziora wynosi 27,21 ha, średnia głębokość to 5,9 m, głębokość maksymalna 15,6 m. Przez jezioro przepływa rzeka Rurzyca, wraz z nią wiedzie tędy Szlak Wodny im. Jana Pawła II. Na północnym brzegu jeziora przebiega granica województwa zachodniopomorskiego i wielkopolskiego. Inne nazwy tego jeziora to Krąpsko Dolne i Dąb.

Jezioro Długie jest jeziorem o średniej wielkości, gdyż jego całkowita powierzchnia wynosi 20,77 ha, przy całkowitych wymiarach wynoszących: 1,55 km x 0,17 km. Zbiornik ma wydłużony kształt o przebiegu południkowym. 

Nie jest to zbyt głębokie jezioro, gdyż jego maksymalna głębokość wynosi 4,7 m. Jezioro należy do zlewni rzeki Mierzęckiej Strugi. 

Akwen otoczony jest wysokim i gęstym lasem stanowiącym część Puszczy Drawskiej. Na jednym z brzegów jeziora zlokalizowana jest leśniczówka "Dołżyna", która tworzy w tym miejscu urokliwy klimat. To właśnie od tej strony brzeg jest niezarośnięty i niezbyt stromy, dzięki czemu jest dostępny.  

Jezioro Długie to jezioro polodowcowe, ma kształt rynny wydłużonej w kierunku południkowym. Jest drugim co do wielkości jeziorem powiatu gryfińskiego i największym w gminie Banie. Jego powierzchnia wynosi 343,4 ha. Zbiornik jest płytki, w najgłębszym punkcie ma 6,8 m, a średnia głębokość to 4,2 m. Dno jest muliste, ale woda jest w miarę przejrzysta. Ma II klasę czystości. Wędkarze znajdą tu wiele gatunków ryb. Mogą złowić między innymi sandacze, leszcze, karasie, okonie i liny. Akwen otoczony jest lasami, a przy brzegach rosną trzcinowiska.

Zarówno w Swobnicy, jak i w Baniewicach znajdują się ośrodki wypoczynkowe z domkami kempingowymi i polami namiotowymi. Można wypocząć korzystając z uroków lasu, spacerując i jeżdżąc na rowerze, zbierając grzyby. Na jeziorze od strony Baniewic znajduje się pomost z przystanią dla niedużych łódek. Obok zaś piaszczysta plaża i kąpielisko niestrzeżone. Dla aktywnych warto polecić spływ Tywą, która przepływa przez Jezioro Długie. Poza tym będąc w tej okolicy można zobaczyć Zamek Joannitów w Swobnicy, a także pochodzącą z początku XV wieku gotycką kaplicę św. Jerzego w Baniach.

Akwen bywa również nazywany jeziorem Zielonym. Jest to jezioro rynnowe, o wyraźnie wydłużonym kształcie – jego długość wynosi 2150 m przy maksymalnej szerokości 250 m. Powierzchnia Dłuska to 42,27 ha a maksymalna głębokość wynosi 19,8 m. Brzegi jeziora są dość strome, w znacznej części porośnięte lasami. Po stronie wschodniej znajdują się tereny bagniste. Najłatwiejszy dostęp do brzegów akwenu jest w pobliżu byłego zespołu pałacowo – folwarcznego. Zarówno pałac, jak i zabudowania folwarczne, są ciekawe pod względem architektonicznym. Okolice jeziora są miejscem akcji książki dla dzieci „Zielone, czyli wakacje w Dłusku” napisanej przez Wiesława Rogowskiego.

Jezioro Dłusko jest jednym z większych jezior w regionie, jego powierzchnia to prawie 50 ha. Wymiary całego jeziora to 3 km na 0,3 km, co obrazuje dokładnie jakiego kształtu jest zbiornik. Wydłużony kształt, dzieli się na dwie nierówne sobie części - większą południową i mniejszą północną. Stało się tak za sprawą rozpoczęcia budowy autostrady jeszcze w czasach II wojny światowej - poprzez nasyp chciano podzielić jezioro i poprowadzić przez niego drogę. Aktualnie obydwie części są ze sobą połączone wąskim kanałem, lecz tworzą nadal jeden duży zbiornik wodny.

Jezioro Dłusko jest początkiem rzeki Ukleji, która wypływając na północnym zachodzie jeziora kieruje się do sąsiedniego dużego jeziora - Woświna. Cała ta sieć wodna tworzy jeden obwód rybacki. 

Jezioro jest także granicą administracyjną - jego południowy brzeg jest granicą miedzy gminą Węgorzyno a Ińsko.

Ważną informacją dla turystów jest fakt, iż na południowym zachodzie jeziora rozpoczyna się teren Rezerwatu Przyrody "Głowacz". 

Jezioro Dobropolsko-Golenickie zajmuje powierzchnię 109,3 ha. Objętość wody wynosi 3338,8 tys. m3, zaś maksymalna głębokość 12,1 m. Wody należą do III klasy czystości. Jezioro ma charakter rynnowy o przebiegu równoleżnikowym. Znajduje się w otoczeniu malowniczych pagórków. Brzegi południowe są niskie i zatorfione, zaś północne są wyższe i otoczone lasem bądź zadrzewieniami oraz zakrzaczeniami. Jest to idealne miejsce dla wędkarzy, gdyż występuje tu wiele gatunków ryb.

Na jeziorze znajduje się płaska wyspa o powierzchni 0,2 ha. Została objęta ochroną jako użytek ekologiczny, by chronić ją przed degradacją w wyniku wzmożonej penetracji turystycznej. Wyspa jest w całości porośnięta zwartymi kępami drzew i krzewów liściastych. Spotkać tu można między innymi olszę czarną, topolę szarą, jesion, brzozę, bez czarny, kalinę koralową, ligustr pospolity, wierzbę iwę, czeremchę, czy dziką różę. Brzegi są porośnięte szuwarami z trzciną pospolitą, pałką szerokolistną i manną mielec. Wyspa jest także ostoją dla ptaków, gniazdują tu między innymi krakwa, błotniak stawowy, wodnik, śmieszka, czernica i łyska.

Warto wybrać się do miejscowości Golenice po wschodniej stronie akwenu. Tam poza dworem i parkiem z XVIII wieku znajduje się także punkt widokowy, z którego rozciąga się panorama jeziora.

Jezioro Dobrzyca to duże jezioro, jego powierzchnia wynosi ponad 29 ha. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,5 m, lecz w niektórych miejscach odnotowuje się jako maksymalną wartość nawet 8,2 m. Wymiar jeziora to 800 m na 350 m, kształtem akwen przypomina rynnę. Objętość wody w całym zbiorniku to 1341,0 tys. m³. Wysokość lustra wody wynosi 73,7 m. n.p.m..

Linia brzegowa o długości ponad 2,5 km jest dość wyrównana. Jednakże brzeg jest stromy, wręcz spadzisty. Wzdłuż brzegu rośnie charakterystyczna dla tego jeziora roślina - oczeret. 

Według typologii rybackiej jest to jezioro sandaczowe. Oznacza to, iż głębokość zbiornika jest średnia, dno jest muliste, a roślinność wodna powierzchniowa dominuje nad tą podwodną. Głównym rybami w takich akwenach są; sandacz, leszcz, lin i ukleja. Wody nie są najwyższej klarowności.

Z jeziora wypływa mały ciek wodny, który dopływa aż do oddalonej o prawie 1,5 km rzeki Mołstowa.

W bardzo bliskim sąsiedztwie (0,5 km) jest rezerwat przyrody "Mszar koło Starej Dobrzycy".

Jezioro Dołgie Wielkie zostało utworzone przez działalność rzeźbotwórczą lodowca, który uformował ten zbiornik na kształt rynnowy, o długości 8,5 km, z głębokim dnem (nawet do 20 m głębokości). Powierzchnia akwenu wynosi 310 ha, a z powodu działalności wspomnianego lodowca, uformowały się tu moreny czołowe oraz wzniesienia, które momentami utrudniają dostęp do linii brzegowej.

Z racji położenia, jezioro charakteryzuje się bardzo czystą wodą, ponieważ w okolicy nie występują żadne ośrodki przemysłowe, a do jeziora nie są spuszczane ścieki. Dzięki temu w jeziorze licznie występują ryby wielu gatunków, osiągające duże rozmiary. Wędkarze upodobali sobie te wody na kameralny połów m.in. okoni, szczupaków, węgorzy i leszczy. Infrastruktura wędkarska jest co prawda uboga, bo pomosty dla wędkarzy są rzadko spotykane, niemniej bogactwo ryb rekompensuje te braki. Pasjonaci natury znajdą tu ciszę, spokój i możliwość obcowania z dziką przyrodą. Nie jest to jezioro, które zadowoli potrzebujących wygód turystów. Ścieżki piesze i rowerowe wokół jeziora nie należą do łatwych i wygodnych, ale umożliwiają bezpośredni kontakt z przyrodą, niezniszczoną ingerencją człowieka.

Jezioro Domysłowskie jest płytkim rynnowym zbiornikiem polodowcowym. Obejmuje powierzchnię 47,28 ha. Średnia głębokość to 1,9 m, zaś maksymalna zaledwie 3,1 m. Dno akwenu położone jest w kryptodepresji, 1,8 m p.p.m. Zasilane jest wodami opadowymi oraz wodami podskórnymi, spływającymi ze wzgórz wyspy Wolin. Połączone jest z Jeziorem Czajcze na północy oraz Jeziorem Żółwińskim na wschodzie poprzez Lewieńską Strugę. 

Brzegi jeziora otoczone są niską roślinnością. Na północy, w pobliżu Jeziora Czajcze występuje szuwar turzycy błotnej. Na krańcu południowo-zachodnim znajdują się zarośla łozowe. Południowy brzeg okala roślinność łąkowa. Polują tu między innymi bieliki i rybołowy. Kurki wodne, perkozy dwuczube, łyski, łabędzie nieme, zimorodki, kaczki krzyżówki mają tu swoje miejsca lęgowe. Spotkać można tu wydry oraz wiele gatunków ryb, np. szczupaki, okonie, węgorze, leszcze, płocie, liny. Niestety, wędkarze nie mogą korzystać z tych łowisk, gdyż w Wolińskim Parku Narodowym wszystkie wody śródlądowe są objęte ochroną i obowiązuje zakaz wędkowania. 

Jezioro Drawsko jest największym jeziorem Pojezierza Drawskiego. Nad jego brzegami leży Czaplinek oraz kilka urokliwych wsi letniskowych: Stare Drawsko, Kluczewo, Uraz, Warniłęg, Piaseczno i Siemczyno. 

Jezioro jest ogromne. Jego powierzchnia wynosi 1 871,5 ha. Zajmuje drugie miejsce w Polsce pod względem głębokości - 83 m (najgłębszym jest jezioro Hańcza – 108 m). Akwen posiada ciekawy, ale nietypowy kształt i niesłychanie rozwiniętą linię brzegową. Wszystko to dzięki działalności lodowca, który podczas ostatniego zlodowacenia zwanego „Bałtyckim” formował obecny kształt pojezierza. Właśnie w tym miejscu powstało rzadko spotykane skrzyżowanie kilku rynien, obecnie wypełnionych wodami jeziora. Kilka długich i wąskich zatok (Henrykowska, Rękawicka, Rzepowska, Kluczewska i Czaplinecka) sprawia, że długość linii brzegowej to aż 75 km. Na jeziorze znajduje się 12 wysp: Lelum, Polelum, Mokra, Środkowa, Zachodnia, Bagienna, Samotna, Dzika (Bobrowa), Żurawia, Czapla, Kacza oraz wyspa Bielawa (piąta w kraju pod względem wielkości wyspa jeziorna). Bielawa liczy 80 ha i do niedawna była zamieszkana. Obecnie nikt już tam nie mieszka, a dla turystów została wytyczona atrakcyjna ścieżka przyrodnicza.

Brzegi jeziora są bardzo urozmaicone. Przeważnie porośnięte wspaniałym lasem, miejscami wysokie, wypiętrzające się 35 m ponad lustro wody, a miejscami płaskie, bagienne i trudno dostępne. 

Na całej długości linii brzegowej spotkamy wiele dogodnych miejsc do kąpieli i naturalnych plaż. Przez jezioro przepływa rzeka Drawa, która bierze swój początek kilka kilometrów na północ od jeziora, w Dolinie Pięciu Jezior. Drawę należy zaliczyć do jednego z najpiękniejszych szlaków kajakowych Polski, a początek szlaku znajduje się właśnie na jeziorze Drawsko.

Jezioro Drawsko jest dobrze zagospodarowane turystycznie. Turyści spotkają tu bogatą i różnorodną bazę noclegową, zaplecze gastronomiczne, urządzone i strzeżone kąpieliska, przystanie żeglarskie oraz wypożyczalnie sprzętu wodnego. Baza turystyczna skupiona jest przede wszystkim w Czaplinku oraz w Starym Drawsku i Piasecznie. Akwen jest wręcz idealny dla żeglarzy, którzy mogą wiele dni pływać i codziennie cumować w innej zatoce. Dla miłośników pływania pod żaglami przygotowano kilka przystani oraz dogodnych miejsc do wodowania jachtów.

Szlak kajakowy rzeką Drawą nazwano im. Ks. Kardynała Karola Wojtyły, który kilkakrotnie uczestniczył w spływach tą trasą. Najlepszym miejscem na rozpoczęcie spływów jest Czaplinek lub Stare Drawsko.

Drawsko to także raj dla wędkarzy. Spotkamy tu praktycznie wszystkie gatunki ryb występujące w polskich jeziorach. Głębiny to ostoja szczupaka, okonia, siei, sielawy i węgorza. Na płytszych wodach króluje leszcz i płoć. Na uwagę zasługuje fakt, że praktycznie co roku na jeziorze Drawsko łowione są rekordowych rozmiarów okazy.

Jezioro Dubie, czasem nazywane jeziorem Adamowo, jest jeziorem szczególnym dla całej Puszczy Drawskiej i regionu. Jest to najgłębsze jezioro na całym pojezierzu, gdzie maksymalną głębokość odnotowuje się dla wartości 37 m!. Jezioro jest też duże, jego powierzchnia wynosi 110 ha. 

Jezioro przepływowe. Rzeką wpływającą i wypływającą z jeziora jest Drawa. 

Jezioro naturalnie podzieliło się na dwie części - wschodnią i zachodnią. Wschodnia część przylegająca do miasta to spokojny basen przez który przepływa Drawa a głębokość nie przekracza 4 m. Druga część, wcięta w obszar leśny, jest ma o wiele mniej zmąconą wodę przez co wydaje się dużo czystsza, a głębokość osiąga tam rekordowe wartości - wspomniane aż 37 m. 

Przez cały rok, a zwłaszcza w zimę można zaobserwować bardzo liczebne stada ptaków tj. krzyżówki czy czernice. 

Turyści mogą korzystać z walorów jeziora w pełnej krasie. W mieście istnieje wypożyczalnia sprzętu wodnego - od łódek, przez kajaki aż po rowerki wodne. Nadleśnictwo Drawno wyznaczyło na terenie zachodniego brzegu pole biwakowe z plażą i pomostami. 

Dodatkowo wzdłuż jeziora poprowadzone są szklaki turystyczne. Najpopularniejszy to zawracający szlak żółty o długości ponad 8 km. 

Jezioro Dubie jest małym jeziorem w skali całego pojezierza Ińskiego. Jego powierzchnia to 12,33 ha, przy wymiarach 800 m na 200 m, a kształtem przypomina ono zniekształcony owal. Wzniesione jest na 109 m n.p.m.. Jezioro należy do zlewni rzeki Brzeźnicka Węgorzy. 

Jezioro zalicza się do typu jezior linowo-szczupakowych. Oznacza to, że nie jest ono głębokie, dno jest silnie muliste, a woda jest mało przejrzysta. Dodatkowo bogata i stale rozwijająca jest tu flora wodna. Otoczone jest lasem ze wszystkich stron, co czyni je wyjątkową ostoją. Takie warunki sprzyjają połowowi ryb, stąd wyjątkowe upodobanie wędkarzy do tego jeziora. Akwen jest bogaty w okazy rybne takich gatunków jak: liny, szczupaki, płocie, karasie czy węgorze. 

Jezioro Dybrzyno za sprawą swojej bliskiej miastu Łobez lokalizacji (leży jeszcze w granicy administracyjnej miasta, w dzielnicy peryferyjnej Świętoborca) często nazywane jest Jeziorem Miejskim.

Powierzchnia akwenu wynosi 8,23 ha, maksymalna jego głębokość to 6 m, a długość całej linii brzegowej wynosi 1,13 km. Wysokość lustra wody wynosi 51 m n.p.m.. 

Jest to jezioro typu linowo-szczupakowego. Oznacza to, iż nie jest to głęboki akwen, jego dno jest mocno muliste. Dodatkowo jezioro bogate jest w wodną roślinność, która wspomaga proces mętnienia wody. W jeziorze żyją takie ryby jak: lin, szczupak, płoć, węgorz i karaś. 

Jezioro znajduje się w tzw. strefie ciszy, nie wolno na jego terenie używać jednostek wodnych z napędem spalinowym. Dla turystów ważny może być fakt, iż przy akwenie znajduje się kąpielisko z pomostem i miejscem do biwakowania. W okolicy znajduje się także grodzisko słowiańskie. 

Jezioro Gardno, zwane również Grodno (od nazwy pobliskiej miejscowości), to uroczy śródleśny zbiornik. Ma bardzo ciekawy i charakterystyczny kształt siedmioramiennej gwiazdy. Jest to bezodpływowy akwen pochodzenia lodowcowego. Należy do jezior moreny dennej, dlatego też ma silnie rozwiniętą linię brzegową oraz liczne przegłębienia do 7 m. Gardno ma powierzchnię 2,78 ha i położone jest na wysokości 16,9 m n.p.m., dzięki czemu jest najwyżej położonym na wyspie Wolin jeziorem. Na środku akwenu wynurza się niewielka wysepka z altanką i przystanią kajakową.

Jezioro otoczone jest stuletnimi bukami i dębami. Zachodni brzeg graniczy z obszarem ochrony ścisłej im. prof. Zygmunta Czubińskiego. Chroni on przede wszystkim starodrzew buczyny oraz unikalną wolińską buczynę storczykową. W jeziorze żyją między innymi karasie, płocie, leszcze i ukleje. Jednak ze względu na położenie w granicach Wolińskiego Parku Narodowego, akwen jest objęty całkowitym zakazem połowu ryb.

Przed II wojną światową było to znane miejsce spacerowe. Istniały altanki, mostki i kawiarnia. Wszyscy mogli podziwiać uroki Gardna. Niestety Herman Goering stworzył tu rezydencję myśliwską. To spowodowało zamknięcie tego terenu. Później miejsce to trafiło w ręce Bolesława Bieruta, by następnie przejść pod zarządzanie Urzędu Rady Ministrów. Powstał tu ekskluzywny ośrodek wczasowy dla wybranych. Obecnie jezioro jest znów dostępne dla wszystkich. Działają tu ogólnodostępne ośrodki wczasowe, a także ośrodek edukacyjny Wolińskiego Parku Narodowego.

Z jeziorem wiążą się dwie legendy. Archeolodzy odkryli w okolicy liczne figurki, przedstawiające bóstwo o czterech twarzach. Jest to Światowid, ku czci którego wzniesiono przy jeziorze kącinę, czyli pogańską świątynię. Stąd pochodzi druga nazwa akwenu, czyli "Źrenica Światowida". Inna legenda mówi o Steńce z Kamienia Pomorskiego, która służyła na dworze kasztelana. Gdy jeden z władców uwiódł ją i wykorzystał, dziewczyna zamordowała go i podpaliła dwór. Uciekła na jezioro Gardno i przyłączyła się do piratów. Wykorzystując istniejący wtedy kanał, łączący zbiornik z Bałtykiem, przez kilka lat pływali na wyprawy łupieżcze. W końcu korsarka Steńka wpadła w pułapkę. Wiedząc, że nie ucieknie wyrzuciła do wody wszystkie zrabowane skarby i sama rzuciła się w toń jeziora.

Jezioro Gągnowo ma powierzchnię 86 ha i długość ok 5,5 km. Na środku jeziora znajduje się wyspa, na której we wczesnej epoce żelaża została założona osada łużycka. W okresie od IX do XI w., w jej miejscu, powstał gród słowiański, otoczony wałami obronnymi i połączony ze stałym lądem drewnianą przeprawą. Obecnie z racji wielu innych akwenów położonych obok Gągnowa, jezioro jest wykorzystywane głównie przez miejscową ludność m.in. do połowu ryb i wypoczynku, choć nad brzegiem jeziora nie ma wyznaczonego kąpieliska. Aby móc łowić ryby, należy wykupić wcześniej zezwolenie w Przedsiębiorstwie Rybackim Złocieniec sp. z o.o.

Jezioro Glinna jest jeziorem rynnowym i ma powierzchnię 78 ha. Lustro wody znajduje się na wysokości 25 m n.p.m. Linia brzegowa o długości 7,5 km jest dość urozmaicona. Znaleźć można tutaj zarówno płaskie brzegi z rozlewiskami, jak i strome zbocza do 12 m wysokości. W wielu miejscach występują trzcinowiska i krzewy, utrudniające dostęp do brzegów jeziora. Północny brzeg jest w dużej mierze zalesiony, a od strony południowej przeważają pola i polany. Najgłębszy punkt jeziora sięga 16 m. Glinna wyraźnie dzieli się na dwie części, co jest skutkiem wypłycania się zbiornika. Dlatego należy wyróżnić Jezioro Glinna Wielka i Jezioro Glinna Wąska, będące południowo-wschodnią odnogą, połączoną wąskim przesmykiem z głównym zbiornikiem. Do jeziora wpływa strumień Wężówka, a uchodzi z niego główny strumień tworzący rzekę Krzeknę. Glinna Wielka ma pięć zatok. Od strony północno-zachodniej znajduje się Zatoka Wężówki, zwana także Pieprzową. Od strony południowo-wschodniej Zatoka Leniwa, zwana też Gniłą. W południowo-zachodniej części znajduje się Zatoka Krzekny, a obok niej najmniej widoczna Zatoka Ujścia. W południowo-wschodniej części dawnej Zatoki Promna znajduje się wąska i płytka cieśnina o długości około 300 m, łącząca się z Jeziorem Glinna Wąska.

Glinna wciąż cieszy się popularnością jako miejsce wypoczynku. U nasady półwyspu rozdzielającego zatokę Leniwą i Promna zobaczyć można grodzisko wczesnośredniowieczne. W Glinnej znajduje się ciekawy Ogród Dendrologiczny. Poza tym można wybrać się na spacer od strony Binowa na południowy wschód idąc niebieskim szlakiem Drogą Sienną. Niebieski Szlak im. Stanisława Grońskiego stanowi zdecydowanie najciekawszą trasę, prowadzi on nad jezioro Leniwe i Dereń. Tam warto odbić w prawo na czarny Szlak PTTK Wiercipięty i potem w lewo, aby zobaczyć Jezioro Glinna Wąska.

Jezioro jest jednym z większych jezior tego regionu - jego powierzchnia wg różnych źródeł waha się od 30,71 ha do 32,5 ha. Nie bezpodstawnie zbiornik nazwany został "Głębokie" - jego maksymalna głębokość wynosi 11,5 m. 

Linia brzegowa jeziora jest spokojna, brak tu większych cypli czy zatok. Jego wymiary określa się jako 1 km na 0,5 km. Lustro wody wzniesione jest na poziom 53,5 m n.p.m..

Wg typologii rybackiej jezioro zaliczane jest do typu sandaczowego, głównie za sprawą swojej głębokości. Ten rodzaj cechuje się średnią głębokością (od 6 do 12 m), mulistym dnem, bardziej urozmaiconą i rozbudowaną roślinnością powierzchniową niż podwodną. W takich warunkach bytują głównie: lin, leszcz, ukleja, okoń i oczywiście sandacz. 

Jest to jezioro przepływowe, gdyż połączone jest z dwoma innymi jeziorami: Strzemielskim i Piaski, poprzez strugę Meszna, będącą dopływem Regi. Ten wodny zespół tworzy jeden obwód rybacki. 

Na brzegu jeziora wybudowany jest duży drewniany pomost z rozgałęzieniem w dwie strony.Można na nim w spokoju posiedzieć i podziwiać piękno przyrody, opalać się jak również bezpośrednio z niego wędkować. 

Zbiornik ten nazywany jest również Krystianki Wielkie albo jeziorem Harcerskim. Jest to jezioro o powierzchni 7,60 ha, długości 430 m i szerokości 120 m. Tereny wokół jeziora przechodzą w łagodne zbocza porośnięte lasem mieszanym lub łąkami. Brzegi przeważnie porośnięte są trzciną i sitowiem. Po stronie wschodniej znajduje się kąpielisko. Przez jezioro przepływa rzeka Korytnica.  

Jezioro Górzno jest jeziorem o średniej wielkości, jego powierzchnia wynosi 39,35 ha. Wysokość lustra wody to 66,1 m n.p.m.

Nie należy również do jezior głębokich, ponieważ najwyższa wartość głębokości wynosiła 9,2 m. Choć jak podają inne źródła możliwe jest, że istnieją w jeziorze miejsca gdzie głębokość może wynosić nawet 15 m. 

Jezioro należy do zlewni rzeki Mierzęckiej Strugi. 

Od strony południowej zbiornika znajduje się wieś o nazwie Górzno. Wieś ta leży na wzniesieniu, co powoduje, że z jednej strony brzeg jeziora jest wyższy. Od strony wsi jezioro jest dostępne dla turystów. 

Powierzchnia tego jeziora wynosi 46,6 ha. Jezioro ze średnią głębokością 12 m, w najgłębszym miejscu jest to 31,4 m. W wodach Grochacza można złowić sandacza, sielawy czy węgorze. Na północnej stronie jeziora występują w większej ilości ryby drapieżne, a na południu ryby spokojnego żeru, po zachodniej stronie jest większe prawdopodobieństwo spotkania węgorza. Wędkarze głównie upatrują sobie północno-zachodnią stronę jeziora. Dojazd samochodem nie należy do łatwych, ale jezioro obfituje w wiele stanowisk, dostępnych pieszo lub rowerem. Aby móc legalnie dokonywać połowów, należy wykupić pozwolenie, ponieważ administratorem łowisk na jeziorze Płoń jest firma prywatna Gospodarstwo Rybackie Miedwie Sp. z o.o.

Jezioro Hajka - kąpielisko i teren rekreacyjny pod namiot i camping. Miejsce potocznie nazwywane "Zatoką" otoczone jest lasem bogatym w runo leśnie: jagody i grzyby. Jest tu kładka, z której można wędkować z zezwoleniem Okręgu PZW w Koszalinie, piaszysta plaża, kilka drewniamych stolików oraz ławek. Można dojechać tutaj rowerem drogą asfaltową leśną lub drogami leśnymi, jak również samochodem.

Jezioro nazywane bywa również: Sądowo, Sadowo Wielkie, Ceglane i Setnica. Ma ono nieregularny kształt, jego powierzchnia wynosi 11,72 ha, długość 523 m, maksymalna szerokość 315 m, maksymalna głębokość 4,2 m. Dno zbiornika jest słabo urozmaicone, gliniaste. Brzegi zbiornika łagodnie przechodzą w zalesione zbocza, jedynie od północy jezioro otacza wysoka skarpa, również porośnięta lasem. Za pasem drzew w kierunku południowym rozciągają się grunty orne oraz użytki zielone. Wody akwenu zasilane są rowami melioracyjnymi od strony wschodniej. W okolicach zbiornika jest sporo terenów podmokłych. W pobliżu jeziora wiedzie szlak niebieski pieszy (Mirosławiec – Mirosławiec) o długości 45, 67 km.

Jezioro to nosi również nazwę Czarna Perełka, Raduń Mały i Stradno. Jego powierzchnia wynosi 8,11 ha, długość 605 m, maksymalna szerokość 214 m, zaś maksymalna głębokość około 4 metrów. Linia brzegowa jest dość dobrze rozwinięta, a brzegi w większości są strome, miejscami tworzące skarpy, porośnięte drzewami liściastymi. Z kolei wody przybrzeżne w znacznej części zarośnięte są trzciną i sitowiem. Wzdłuż wschodniego brzegu ścieżka spacerowa prowadzi do Dębu Piastowskiego. W pobliżu widoczne są pozostałości umocnień Wału Pomorskiego.

Według legendy jezioro to powstało z łez dziewczyny o imieniu Herta. Ponoć unieszczęśliwiła ona wielu kawalerów, w tym Janka, który z rozpaczy, że odrzuciła jego miłość wybrał samobójczą śmierć w pobliskim jeziorze Raduń. Jego matka z zemsty zaczarowała szczupaka przemieniając go w tak przystojnego młodzieńca, że Herta zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. On jednak pozostawał niewzruszony. Kiedy Herta poprosiła czarownicę o pomoc, by móc na zawsze być z wybrańcem swego serca, ta zgodziła się natychmiast spełnić jej życzenie. Efekt był jednak zupełnie inny, niż Herta sobie życzyła. Kawaler nawet na nią nie spojrzał, a ona nie mogła powstrzymać łez. Płakała, płakała stając się coraz bledsza, aż w końcu zniknęła całkowicie, a z jej łez powstało jeziorko. Przystojniak natychmiast powrócił do dawnej postaci i jako szczupak wskoczył do jeziora. W ten sposób spełniło się życzenie Herty – odtąd byli już na zawsze razem.

Jezioro Ińsko jest największym, a zarazem najczystszym jeziorem (pierwsza klasa czystości), położonym na terenie gminy Ińsko. Jego kształt jest nieregularny, z wieloma rynnami jeziornymi w kierunku zachodnim, ma 5,4 km szerokości i 2,1 km długości. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, natomiast maksymalna głębokość 42 m. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, maksymalna głębokość 42 m. Na środku jeziora znajdują się 3 wyspy, w tym rezerwat przyrody Wyspa Sołtyski o powierzchni 20 ha, porośnięty starym, przeszło 150 – letnim lasem bukowo – dębowym. Linia brzegowa akwenu o długości 28,5 km jest dobrze rozwinięta, momentami brzegi są wysokie a nawet urwiste (wysokość względna dochodząca do 30 m). Jezioro jest zasilane przez rzekę Inę, która łączy je z położonym na południu Jeziorem Stubnica. Ińsko sąsiaduje na południu z miastem Ińsko, od którego bierze nazwę. Na północnym wschodzie znajduje się rezerwat leśny Kamienna Buczyna, który jest cenny ze względu na występowanie rzadkiego w Polsce reliktu epoki polodowcowej – gatunku skorupiaka palasea quadrospinosa oraz ochronę morenowych zboczy z licznymi głazami narzutowymi pochodzenia magmowego, które dotarły tutaj z dalekiej północy – Półwyspu Skandynawskiego, lasów buczyny kwaśnej i żyznej oraz grądu subatlantyckiego z wieloma stanowiskami rzadkiej fauny i flory. Ińsko jest częścią Ińskiego Parku Krajobrazowego i znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków Ostoja Ińska programu Natura 2000. Spotkać tu można w sumie ponad 140 gatunków ptaków, m.in. bielika, orlika krzykliwego, żurawia, bociana białego i czarnego.

Dzięki swoim niewątpliwym walorom przyrodniczym oraz wyjątkowej czystości, jezioro jest jednym z najbardziej popularnych miejsc do nurkowania w województwie zachodniopomorskim. Przejrzysta woda i bogactwo fauny i flory bardzo uatrakcyjniają nurkom pobyt pod wodą, a miejscowe centra nurkowania zapewniają zaplecze techniczne. Na dnie jeziora zostały zatopione przedmioty mniejsze (np. choinka, łabędź z pianki lub biurko z komputerem), jak i większe (samochody, garaż blaszany czy radiostacja wojskowa), które stanowią miejsce do ćwiczeń dla adeptów sztuki nurkowania. Poza nurkami, z jeziora będą zadowoleni również wędkarze, którzy przez przejrzystą taflę wody będą mogli wypatrzeć dorodne egzemplarze szczupaków, okoni, leszczy i płoci. Amatorzy sportów wodnych znajdą dla siebie przestrzeń do eksploracji, a sprzęt wynająć można w wielu ińskich wypożyczalniach. Na jeziorze obowiązuje strefa ciszy, tak więc można bez obaw wypłynąć kajakiem, łódką czy rowerem wodnym i z perspektywy wody podziwiać ińskie krajobrazy. Miejska plaża zapewnia mieszkańcom i turystom odpoczynek na zagospodarowanym terenie, z pomostem i piaskowo – trawiastą plażą, która zadowoli miłośników słonecznych kąpieli zarówno na leżaku, jak i na kocu.

Jezioro Jeleńskie zajmuje powierzchnię 104,3 ha. Prawdopodobnie zbiornik ten powstał na skutek wydrążenia przez wodę spadającą z dużej wysokości lub na skutek stopienia się brył lodu, pochodzących z krawędzi wycofującego się lodowca. Przebieg linii brzegowej jest nieregularny i ma w sumie 7375 m. Akwen jest głęboki, najgłębszy punkt ma 21,4 m. Dzięki temu zbiornik jest ciekawym miejscem do penetracji przez nurków. Dno jest piaszczyste i urozmaicone. Znaleziono tu między innymi rzadki okaz ramienicy Lychnothamnus barbatus, będący gatunkiem wymierającym. Na całym świecie są jedynie 54 stanowiska tych glonów.  

Jezioro Jeleńskie położone jest w strefie wododziałowej pomiędzy zlewnią rzeki Rurzyca i zlewnią rzeki Słubia. Ze zbiornika wypływa Potok Jeleński, zwany również Małą Kalicą, będący dopływem Rurzycy. Wody są czyste i żyje w nich dużo ryb. Wędkarze mogą tu łowić szczupaki, okonie, liny, płocie i wiele innych gatunków ryb jeziornych. W Jeleninie znajduje się infrastruktura turystyczna. Wypoczywający znajdą tam idealne warunki do biwakowania, można skorzystać z domków kempingowych, czy pola namiotowego. Istnieje bardzo ładna plaża z boiskiem do piłki siatkowej. Dla piłkarzy również jest wydzielone boisko. Jezioro Jelenin zachęca także do uprawiania sportów wodnych.

Jezioro Kaleńsko to jedno z piękniejszych jezior Pojezierza Drawskiego. Położone w lesie, z dala od głównych szlaków komunikacyjnych i większych miejscowości, ciągle pozostaje nieodkryte przez turystów. Kaleńsko jest typowym jeziorem rynnowym, ma powierzchnię 114 ha i maksymalną głębokość 24 m. Nie posiada wysp, ale linia brzegowa jest bardzo urozmaicona. W południowej części jeziora duży półwysep głęboko wrzyna się w jeziorną toń, dzieląc praktycznie akwen na dwie części: zatokę zachodnią i wschodnią. Największym atutem jeziora jest krystalicznie czysta i przejrzysta woda. Zbiornik zaliczany jest do tzw. jezior lobeliowych. Są to rzadko spotykane jeziora, w których występuje lobelia jeziorna, niepozorna roślina spotykana tylko w najczystszych wodach. Jezioro jest zagospodarowane turystycznie w bardzo niewielkim stopniu. Na południowym brzegu, u nasady półwyspu znajduje się Ośrodek Wypoczynkowy Stare Kaleńsko, oferujący noclegi w budynku głównym (dawny pałac) oraz w drewnianych domkach campingowych. W ośrodku znajduje się ponadto kawiarnia, plaża i przystań z pomostami oraz wypożyczalnia sprzętu wodnego. Z uwagi na dużą przejrzystość wody jezioro jest atrakcyjnym miejscem dla płetwonurków oraz dla wędkarzy. Z licznych kładek i małych pomostów można łowić wiele gatunków ryb słodkowodnych. Wody jeziora szczególnie obfite są w ryby drapieżne: szczupak, okoń, węgorz. Łowi się tu także płocie, leszcze liny i karpie (w lipcu 2014 r. na Kaleńsku został złowiony rekordowy karp o wadze 27,5 kg i 112 cm długości).

Powierzchnia jeziora Kamienny Most wynosi 58,1 ha, a średnia głębokość wynosi 3 m. Jest trzecim co wielkości akwenem gminy Chociwel, w kształcie wydłużonym w orientacji północno – wschodniej i południowo – zachodniej. Długość jeziora to 1500 m a szerokość 150 m, linia brzegowa jest długa na 8 km. Obecnie jezioro jest przykładem jeziora zanikającego na skutek zarastania i zamulania. Na brzegu jeziora znajduje się bujnie rozwijająca się roślinność bagienna, która pokrywa coraz większą powierzchnię jeziora. Dzięki temu procesowi można zauważyć zjawisko pływających wysp. Są to płaty roślin, które są zespolone przez silnie rozwinięte korzenie olch, będące naturalnym zbrojeniem. Poprzez ruchy wiatrów, takie wyspy roślinności, których średnica dochodzi do 60 m, przemieszczają się po powierzchni jeziora. Z racji specyfiki tego zarastania, jezioro nie nadaje się do kąpieli, natomiast jest ciekawym miejscem dla wędkarzy, gdzieniegdzie można jeszcze znaleźć sprawne pomosty, z których można wędkować. Kamienny Most jest akwenem o charakterze linowo – szczupakowym, tak więc miłośnicy połowów mogą liczyć na złapanie lina, szczupaka, płocia, węgorza lub karasia.

Powierzchnia ogólna jeziora- 38,25 ha, długość -1150 m, szerokość-315 m, średnia szerokość - 243 m, długość obrzeża - 2720 m, średnia głębokość -4,5 m. Jezioro linowo-szczupakowe. Dojazd drogą leśną od szosy Człopa - Załom.

Jezioro należy do typu oczek polodowcowych międzymorenowych. Jego powierzchnia wynosi 5,71 ha, długość 276 m, szerokość 238 m, maksymalna głębokość ok. 4 m. Dostęp do jeziora jest mocno ograniczony. Jedynie brzeg wschodni, którego łagodne nachylenie przechodzi w dość wysokie wzgórze morenowe, pozwala na dojście do akwenu. Brzeg zachodni jest również łagodny, ale w przeważającej części otaczają go podmokłe łąki. Natomiast brzegi północny i południowy otoczone są stromymi zboczami porośniętymi lasami o mieszanym drzewostanie. 

Jezioro Karpiowe stanowi część obszaru Natura 2000 Puszcza nad Gwdą. W pobliżu znajduje się także rezerwat torfowiskowy Golcowe Bagno oraz rezerwat Diabli Skok. Warto wybrać się czerwonym Szlakiem im. IV Dywizji Piechoty na pieszą wycieczkę przez te cenne przyrodniczo rejony.

Jezioro Karskie Wielkie, zwane również jeziorem Karsko, to akwen zajmujący powierzchnię 150,7 ha. Jego średnia głębokość wynosi około 10,5 m, a maksymalna dochodzi do 16,6 m. Woda kwalifikuje się do II klasy czystości.
Otoczone jest głównie przez malownicze pola oraz łąki, ewentualnie wąskie pasma drzew. Plaże i kąpieliska znajdują się na północnym oraz południowym brzegu. W sąsiedztwie plaży na północnym brzegu znajduje się również pomost spacerowy i pole namiotowe.

W jeziorze Karskim wędkarze mogą złapać głównie okonie, szczupaki, a także węgorze, płocie i liny. Ze względu na dosyć szeroki pas szuwarów i bujną roślinność podwodną lepiej jednak łowić z łodzi niż z gruntu.
Ciekawostką są głazy znajdujące się pod wodą w południowej części jeziora - warto ich wypatrywać gdyż mogą uszkodzić łódź.

Jezioro Karwowo jest jednym z większych jezior na Wysoczyźnie Łobeskiej. Jego powierzchnia to 33,3 ha przy długości 1,1 km. Średnia głębokość wynosi 3,5 m, przy czym w najgłębszym miejscu to 4,3 m. Całkowite wymiary jeziora to 1,1 km x 0,4 km. 

Jezioro znajduje się na terenie lasu bukowego i jest zagospodarowane dla turystów i mieszkańców. Wzdłuż całej linii brzegowej rozmieszczone są kładki, z których korzystać mogą odpoczywający czy wędkarze. Ponadto na wschodnim brzegu zlokalizowana jest ogólnodostępna plaża. Obok znajduje się palenisko oraz pole namiotowe z parkingiem. Dla turystów ważną informacją jest, iż przy jeziorze przechodzi niebieski szlak rowerowy ciągnący się od Przyborza, którego cała trasa wynosi ponad 12 km. 

Karwowo to nie tylko zbiornik wodny o imponujących rozmiarach przystosowany do użytkowania przez ludzi, to także naturalne środowisko dla bogatej flory i fauny. W wodach tych można spotkać wiele gatunków ryb, chociażby takich jak: lin, szczupak, okoń, płoć czy nawet karp. W związku z tym wyznaczono tu obwód rybacki. 

Jezioro znajduje się w strefie ciszy i obowiązuje na nim bezwzględny zakaz użytkowania pojazdów z napędem silnikowym. 

Jezioro Kiełbicze jest największym jeziorem gminy Widuchowa. Zajmuje powierzchnię 71,6 ha. Jest to dość płytki akwen, maksymalna głębokość wynosi 4,5 m. Linia brzegowa porośnięta jest zwartymi łozowiskami, a dalej lasami. Jedynie do strony wschodniej jezioro graniczy z polami i łąkami. W zachodnio-północnej części zbiornika można znaleźć okazałe lilie wodne. W głębi lasu zlokalizowany jest ośrodek wypoczynkowy. Znajdują się tam domki kempingowe oraz pole namiotowe. Poza tym ośrodek ma w swojej ofercie wypożyczanie sprzętu wodnego, plażę, a także plac zabaw dla dzieci.

Jezioro Kiełbicze to doskonałe miejsce do wędkowania. Amatorzy ryb mogą złowić tu między innymi szczupaki, okonie i sumy. Na zbiorniku wyznaczone jest niestrzeżone kąpielisko. Wody należą do II klasy czystości, a ogólny stan jeziora ocenia się jako dobry. Będąc nad Jeziorem Kiełbicze warto skorzystać z uroków okolicznych lasów i wybrać się na spacer.  

Jezioro rynnowe pochodzenia polodowcowego, położone w granicach Choszczna. Zabudowa miejska przylega do jeziora na 2/3 długości linii brzegowej. Wzdłuż brzegu ciągną się dwa parki: Przyjeziorny i Miejska Górka, w których rosną pomniki przyrody, m.in. dwie topole czarne, buk zwyczajny i dąb szypułkowy. Okalający jezioro stosunkowo płaski pas lądu przechodzi w południowej części w skarpę porośniętą pojedynczymi drzewami. Klukom ma ubogą roślinność wodną, jednak w wielu zakątkach można spotkać rzęsę, rogatka, strzałkę wodną. Faunę przybrzeżną i brzegową najczęściej reprezentują ptaki. Żyją tu perkozy, łyski, kurki wodne, dzikie kaczki i łabędzie. Miłośnicy wędkowania mogą tu złowić lina, okonia, szczupaka, węgorza czy sandacza.
Jezioro Klukom wraz z jeziorami Żeńsko i Raduń, które zostały połączone kanałami, tworzą szlak wodny o długości ponad 10 km.

Powierzchnia: 85,4 ha
Głębokość max.: 17,9 m
Głębokość średnia: 8,2 m
Szerokość max.: 750 m
Długość max.: 2 425 m
Długość linii brzegowej: 5 900 m
Wysokość bezwzględna: 53,7 m n.p.m.

Jezioro Kolbackie, zwane również Kołbackim, ma powierzchnię ok. 43 ha i wymiary 2 km w osi północ – południe i ok. 300 m w osi wschód – zachód. Jego kształt jest podłużny, jak wymiary wskazują, w osi pionowej. Nie jest jeziorem głębokim, największa głębokość wynosi 5 m, a średnia to zaledwie 1,80 m. Z północnego krańca jeziora Kolbackiego wypływa rzeka Dębnica. Dno jeziora jest piaszczyste, pozbawione uskoków, łagodne. Wybrzeże nie jest zagospodarowane turystycznie, niemniej jest to jezioro łatwo dostępne dla amatorów plażowania na dziko oraz z racji słabych wiatrów i spokojnej fali, dość popularne wśród początkujących żeglarzy i windsurferów. Podwodne rejony Kolbackiego eksplorują również płetwonurkowie, a wędkarze mają do wykorzystania kilka pomostów wędkarskich, choć częściej łowią w północnej części jeziora – z brzegu lub z łodzi. W wodach Kolbackiego można spotkać okazy linów, węgorzy i leszczy. Jezioro jest podzielone na 2 części przez sztucznie usypaną groblę, przez którą puszczony jest kanał pomiędzy górnym i dolnym zbiornikiem.

Jezioro Kołczewo jest płytkim zbiornikiem rynnowym o powierzchni 49 ha i maksymalnej głębokości 4 m. Należy do Pojezierza Warnowsko-Kołczewskiego, zwanego również Wolińskim. Wszystkie akweny są połączone Lewieńską Strugą. Od południowego-zachodu Kołczewo połączone jest z Jeziorem Żółwińskim, zaś na północny-wschód od niego położone jest Jezioro Koprowo, którego wody wpływają do Zalewu Kamieńskiego. Brzegi Kołczewa są porośnięte szuwarami i łęgami. Po zachodniej i południowej stronie są większe kompleksy leśne. Na wschodzie, za pasem drzew, znajduje się pole i droga, na północy zaś zabudowania miejscowości Kołczewo.

Wody jeziora są bardzo żyzne, eutroficzne. Żyje w nich wiele gatunków ryb, między innymi szczupak, karaś, lin, płoć, leszcz, ukleja, sandacz, piskorz. Ze względu na połączenie z innymi zbiornikami występuje tu zjawisko migracji ryb, więc spotkać można osobniki, które składają ikrę w innych akwenach niż te, w których bytują. Od strony miejscowości przygotowany jest pomost, ale wędkarze mogą znaleźć też kilka innych miejsc, z których można łowić ryby. W sezonie letnim można wypożyczyć łódkę oraz inny sprzęt pływający ze stanicy w Kołczewie. Poza tym został odnowiony fragment szlaku kajakowego, dlatego warto wybrać się na spływ w stronę Jeziora Koprowo i Zalewu Kamieńskiego. Amatorzy aktywnego wypoczynku mają do dyspozycji dwa szlaki piesze i jeden rowerowy. W pobliżu znajduje się także pole golfowe Amber Baltic Golf Club.

Specjalny obszar ochrony siedlisk „Jezioro Kopań'” podlega ochronie w ramach unijnego programu „Natura 2000”. Obejmuje eutroficzne, przymorskie jezioro Kopań oraz okoliczne tereny przymorskie. Brzeg morski cechują dobrze zachowane wydmy oraz lasy mieszane i bory na wydmach nadmorskich. Między Bałtykiem a jeziorem znajduje się piaszczysta mierzeja. Występuje tu wiele interesujących gatunków roślin: lnica wonna, mikołajek nadmorski, kruszczyk rdzawoczerwony. Nad jeziorem prowadzi badania Stacja Akcja Bałtyk „Kopań” z Uniwersytetu Gdańskiego.

Jezioro ma trudno dostępne brzegi porośnięte helofitami. Jest bardzo czystym, dobrze zachowanym jeziorem z okresowym dopływem wody morskiej przez kanał. Jezioro Kopań zajmuje powierzchnię 790 ha. To jezioro przybrzeżne, kryptodepresyjne, oddzielone od morza jedynie wąskim pasem lądu. Podczas sztormów bałtycka woda zalewa zwykle suchy kanał łączący Kopań z morzem. Jak wszystkie jeziora przybrzeżne jest płytkie - w najgłębszym miejscu osiąga głębokość 3,9 m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,9 m, jego długość to 8,8 km, a szerokość 2,2 km. Jezioro obfituje w gatunki ryb i ptactwa. Wiatry wiejące od Bałtyku czynią jezioro Kopań doskonałym miejscem do uprawiania windsurfingu. Dla wędkarzy najbardziej atrakcyjną częścią jeziora jest południowy brzeg. Wśród występujących tu trzcin łatwo złowić sandacza lub okonia. Ponadto w jeziorze znaleźć można m.in. szczupaki i węgorze. Populacja tego ostatniego gatunku jest systematycznie uzupełniana. Najkorzystniejszy dostęp do jeziora jest w miejscowościach Wicie i Kopań.

Z jeziorem Kopań wiążę się lokalna legenda opowiadająca o jego powstaniu. Wedle niej na Świętych Wzgórzach koło Dzierżęcina żył złośliwy olbrzym. Sprawiał on mieszkańcom okolicy wiele kłopotów swoimi czynami. Jednym z jego występków miało być wypicie wody z całego Morza Bałtyckiego. Stwór położył się na brzegu i wielkimi łykami zaczął pochłaniać morska wodę. Na szczęście nie starczyło mu sił, a jego nabrzmiały brzuch w końcu pękł. Woda z brzucha potwora wylała się do obniżenia za wydmami. Tak miało powstać jezioro Kopań.

Jezioro Koprowo jest największe na Pojezierzu Wolińskim. Obejmuje powierzchnię 481,34 ha. Jest to jednak płytki zbiornik, maksymalna głębokość to 3,1 m. Dno jeziora znajduje się w kryptodepresji. Koprowo należy do zbiorników przybrzeżnych, co oznacza, że dawniej była to zatoka morska. Przez akwen przepływa Lewieńska Struga, łącząca jeziora Pojezierza Wolińskiego z Zalewem Kamieńskim.

Koprowo przypomina swym kształtem elipsę, rozciągniętą w kierunku południkowym. Dno jest muliste, zaś linia brzegowa jest dość wyrównana. Brzegi są trudno dostępne, co wynika z podmokłości i zarośnięcia trzciną oraz oczeretem, który rośnie także na podwodnych górkach zbiornika. Akwen powoli zarasta i zanika, już 12% powierzchni jeziora jest pokryte roślinnością. We wschodniej części była niegdyś zatoka, która przekształciła się w bagnisty ląd z trzcinowiskami. W czasie tzw. cofki, kiedy w wyniku północnych wiatrów wlewają się słone wody do Zalewu Kamieńskiego, również Koprowo otrzymuje zasób wód morskich. Wtedy też obszar w okolicy jeziora jest zalewany. 

Mimo iż wody tego akwenu są pozaklasowe, wędkarze cenią sobie tutejsze łowiska. Występuje tu ponad 30 gatunków ryb. Wśród nich są okoń, płoć, leszcz, śledź, i flądra, a także węgorz, szczupak, sandacz, miętus, troć wędrowna i łosoś. Koprowo nawet przy swej niedostępności z brzegów kusi szlakiem kajakowym. Prowadzi on przez Pojezierze Wolińskie do Zalewu Kamieńskiego i Bałtyku. Dla amatorów aktywnego wypoczynku warto polecić też pole golfowe, znajdujące się w pobliskim Kołczewie.

Jezioro Koprzywno jest jednym z największych jezior w okolicach Barwic. Są to w zasadzie dwa zbiorniki połączone rzeką Dębnicą. Cechą charakterystyczną jest jego piaszczyste dno. Maksymalna głębokość na jeziorze to 6 m przy średniej głębokości 2 m. Wędkarze mogą tam złowić takie gatunki ryb jak: płoć, okoń, szczupak, węgorz, leszcz i lin.

Jezioro nazywane jest też: Korytnica albo Głębokie. Jego powierzchnia wynosi ponad 43,04 ha, długość – 1120 m, maksymalna szerokość – 478 m, zaś maksymalna głębokość 6,2 m. Brzegi zbiornika są płaskie, łagodnie przechodzące w podmokłe łąki, grunty orne i nieużytki. Po stronie południowo – zachodniej brzeg przechodzi w łagodną, zadrzewioną skarpę. Znaczna część brzegów porośnięta jest trzciną i sitowiem. Jezioro połączone jest niewielkim ciekiem z rzeką Korytnicą. Nad jeziorem zlokalizowane jest pole namiotowe, są też dobre warunki do kąpieli – pomosty, plaża.  

Powierzchnia obszaru wynosi 179,36 ha. Obejmuje eutroficzne jezioro oraz jego sąsiedztwo zawierające między innymi torfowisko.

Na opisywanym obszarze występuje bogata roślinność tworząca cenne zespoły roślinne takie jak: łąka czarcikęsowa czy szuwar kłociowy. W nieco większej odległości od jeziora rozciągają się zbiorowiska roślinności łąkowo-pastwiskowej. Środowisko to sprzyja rozrodowi płazów m.in. kumaka nizinnego. Poza tym występują tutaj takie gatunki ptaków jak żuraw zwyczajny, bąk czy błotniak stawowy.

Jezioro o powierzchni 19,5 ha w kształcie podłużnym ma charakter jeziora niewielkiego, lokalnego. Głębokość maksymalna jeziora to 18,4 m. Okolice jeziora porastają bujne lasy oraz roślinność wodna, która utrudnia dostęp do linii brzegowej. W okolicach jeziora nie występują ludzkie osady, poza najbliższą wsią Pławno - na północ od jeziora. Oznacza to, że wypoczynek nad jeziorem jest skierowany do osób, które cenią sobie ciszę i spokój, a dzikość i niedostępność terenów nad wodą nie jest dla nich przeszkodą. Brak infrastruktury turystycznej Krzemienko wynagradza swoimi malowniczymi widokami, czystością wody, niepowtarzalnym aromatem leśnego powietrza oraz niezapomnianymi wschodami słońca. Jezioro Krzemienko jest do odwołania wyłączone z możliwości połowu ryb, dlatego należy śledzić komunikaty Gospodarstwa Rybackiego w Czaplinku, zanim wędkarze postanowią wyruszyć na połowy nad ten zbiornik. Obok jeziora przebiega szlak czarny rowerowy „Szlak Lobeliowe Jeziora” o łącznej długości 33,3 km. Łączy on najładniejsze i najczystsze akweny w okolicy i umożliwia turystom podziwianie przepięknych widoków.

Jezioro Krzemno to kolejny bardzo atrakcyjny akwen położony w pobliżu Czaplinka. Jego wyjątkowość bierze się z walorów krajobrazowych i przyrodniczych. Jest to typowe jezioro rynnowe, ukształtowane przez lodowiec. Jego rynna posiada prawie 4 km długości, a linia brzegowa jest niesłychanie rozwinięta. Powierzchnia zbiornika wynosi 139 ha a maksymalna głębokość 36 m. Na jeziorze nie ma wysp, za to wiele tu zatok i dużych półwyspów, głęboko wrzynających się w toń jeziora. Mniej więcej w środkowej części jeziora dwa półwyspy ulokowane naprzeciw siebie praktycznie dzielą jezioro na dwie części. Jezioro jest położone w lesie, a nad jego brzegami nie ma żadnych miejscowości, osad czy ośrodków wypoczynkowych. Najbliższą miejscowością jest Pławno, znajdujące się ok. 800 m od jeziora. Krzemno charakteryzuje się bardzo czystą wodą (I klasa czystości) i jest zaliczane do tzw. jezior lobeliowych. Są to rzadko spotykane jeziora, w których występuje lobelia jeziorna, kwitnąca na biało, niepozorna roślina spotykana tylko w najczystszych wodach. Nad jeziorem praktycznie nie ma zagospodarowania turystycznego. Oprócz nielicznych kładek dla wędkarzy oraz dzikich plaż nie znajdziemy tu żadnej infrastruktury. Jeżeli ktoś chce przyjechać nad Krzemno na dłużej, to tylko z własnym namiotem i zaopatrzeniem, oczywiście wcześniej uzgadniając pobyt z nadleśnictwem. Duża przejrzystość wody, sięgająca 5 m powoduje, że Krzemno jest chętnie odwiedzane przez płetwonurków. Jezioro jest atrakcyjnym łowiskiem dla wędkarzy. Występują tu ryby głębokich wód takie jak sieja i sielawa, jednak jezioro także jest znane z pięknych okazów szczupaka i okonia.

W rynnie jezior Dominikowskich, na południu od wsi Dębsko gm. Kalisz Pomorski ,  znajduje się jezioro Krzywe Dębsko. W zachodniej części akwenu głębokość dochodzi nawet do 18 m. Wschodnia część jest płytsza; tam poziom wody osiąga nie więcej niż 5 m. Jest to jedno z piękniejszych jezior tutejszego terenu, o bardzo czystej wodzie. Choć dno bujnie porośnięte jest roślinnością ramieniową, roślinność przybrzeżna jest skąpa. Sielankowy klimat podkreśla ciągnący się z wysokiej skarpy piękny widok na taflę wody. Południowym brzegiem jeziora biegnie szlak niebieski P8 z Nowej Korytnicy do Dominikowa.

Powierzchnia ogólna - 20.00 ha. długość -900 m, szerokość - 250 m. szerokość średnia - 222 m, długość obrzeża - 2230 m, głębokość średnia - 4,5 m, Jezioro typu szczupakowego. Dojazd drogą polno-leśna Szczuczarz - Zelichowo wiodąca po stronie wschodniej.

Jezioro Lechickie nazywane jest również jeziorem Lednickim oraz Pogrzymie. Jest to akwen podłużny, o przebiegu południkowym, powierzchni 66 ha i maksymalnej głębokości dochodzącej do 3,2 m. Przez jezioro przepływa rzeka Stepnica – wpada do niego w okolicach miejscowości Budzieszowce, a wypływa na wysokości Maciejewa, dokładnie w jego zachodniej części.
Na wschodnim brzegu jeziora rozciąga się las, w którym przeważają drzewa liściaste. Pozostałe brzegi tego akwenu otoczone są tylko wąskim pasmem drzew.

Według typologii wędkarskiej jest to jezioro linowo-szczupakowe, ale występują w nim również okonie, leszcze oraz płocie. Wędkować można zarówno z brzegu jak i z licznych pomostów czy też z łodzi.

W południowej części osady Maciejewo, tuż nad brzegiem jeziora, znajduje się XIX-wieczny pałac otoczony parkiem. Obecnie znajduje się tam hotel.

Powierzchnia ogólna - 12,21 ha, długość - 630 m, szerokość - 310 m, średnia szerokość - 204 m, długość obrzeża - 1300 m, średnia głębokość - 2,5 m. Jezioro typu linowo-szczupakowego.

Dojazd drogą polną Szczuczarz - Człopa (0,5km).

Jezioro Lipowo zajmuje powierzchnię 10,8 ha i w całości znajduje się na terenie miasta Dębna. Jego średnia głębokość to około 4 m, w najgłębszym miejscu natomiast wartość ta dochodzi do 8,5 m.

Jezioro otoczone jest parkiem miejskim (wschodni brzeg) oraz zabudowaniami mieszkalnymi. Nieopodal parku miejskiego znajduje się pomost, plaża oraz strzeżone, miejskie kąpielisko.
Zainteresowani uprawianiem sportów wodnych mają możliwość wypożyczenia sprzętu pływającego. Na plaży wyznaczono także boisko do gry w siatkówkę plażową,

W okolicach jeziora przebiega szlak rowerowy żółty „Nad rzeką Kosą” oraz pieszy "Szlak Templariuszy i Joannitów".

Jezioro nazywane jest również Lubiatowo, Lubiatowe oraz Liptowo. Jest to akwen przepływowy, położony w górnym biegu Runicy. Jego powierzchnia wynosi 134,9 ha, długość 3000 m, szerokość maksymalna 810 m, średnia 741 m, długość obrzeża 6950 m, głębokość maksymalna 29 m. Zachodnie brzegi zbiornika są porośnięte lasem mieszanym, tu znajdują się ośrodki wczasowe oraz pole namiotowe. Brzegi wschodnie są łagodne, otoczone zabagnionymi łąkami. Na obrzeżach występuje trzcina pospolita, pałka wąskolistna oraz tatarak. Dostęp do jeziora ułatwiają liczne kładki wędkarskie. W jego wodach żyją liczne gatunki ryb, m.in.: sielawa, węgorz, leszcz, szczupak oraz płoć. 

Jezioro Liwia Łuża (z racji swojego położenia, nazywane też czasem przez lokalnych mieszkańców Jeziorem Niechorze) jest typem jeziora przybrzeżnego, połączonego za pomocą Kanału Liwia Łuża z Morzem Bałtyckim. Te malownicze jezioro znajduje się w środkowej części Wybrzeża Trzebiatowskiego, a od Bałtyku oddziela je mierzeja. Powierzchnia jeziora wynosi od 174,9 ha do 210,8 ha (w zależności od źródeł), a średnia głębokość to niespełna 0,9 m. Tak specyficzne wartości są związane z postępującym procesem eutrofizacji na jeziorze. Oznacza to, że w jeziorze występuje nadmierne nagromadzenie materii organicznej i rozwój życia biologicznego. Charakterystyczne dla tego akwenu jest obecność szerokiego (od 5 do 60 m) przybrzeżnego pasa trzcin oraz pokrycie w prawie 20% powierzchni tafli wyspami trzcinowymi. Linia brzegowa jest rozwinięta stosunkowo słabo, a dno jest muliste, tylko po wschodniej stronie pokrywa je piasek.

Ruch wody w jeziorze jest zmienny i zależny od fali przypływów i odpływów na Bałtyku. Występuje tutaj zjawisko tzw. cofki, czyli w czasie sztormów, wywołanych północnymi wiatrami, morska woda wdziera się przez Kanał Liwia Łuża do jeziora i powoduje jego czasowe zasolenie.

Na terenie jeziora założono w 1959 r. Rezerwat Liwia Łuża o powierzchni 220 ha, który obejmuje jezioro oraz nadbrzeżne jego tereny. Rezerwat ma głównie na celu zachowanie naturalnego środowiska lęgowego łabędzia dzikiego na jeziorze, które jest również ostoją wielu innych gatunków wodno – błotnego ptactwa, m.in. perkoza dwuczubego, gęgawy, żurawia i innych.

Jezioro Liwia Łuża jest zaliczane do jezior linowo – szczupakowych. W wodach Liwiej Łuży pływają więc takie okazy ryb, jak leszcze, krąpie, płocie czy liny. Poza tymi dominującymi gatunkami, w jeziorze pływają jeszcze m.in. węgorze, szczupaki, okonie, ukleje czy karpie. Z racji tego, że jezioro jest częścią rezerwatu, nie wolno się w nim kąpać, pływać lub łowić ryb, można natomiast spacerować szlakiem rezerwatowym wokół akwenu. Być może wkrótce się to zmieni z racji starań władz gminy Rewal, które chcą przywrócić jezioro do wykorzystania dla potrzeb ludzkich, przy jednoczesnym zachowaniu ochrony siedlisk zwierząt i roślin.

Powierzchnia jeziora to 168,34 ha, a długość i szerokość niecki to odpowiednio 2,8 km i 1,1 km. Jest to jezioro położone na Pojezierzu Drawskim, z charakterystyczną dla tego mezoregionu urozmaiconą linią brzegową, licznymi zatoczkami i cyplami oraz dużą wyspą Lubicką o powierzchni 26 ha.
Gatunki ryb występujące w jeziorze to leszcz, płoć, okoń i szczupak.
Wokół jeziora znajdują się kwatery prywatne, plaże z pomostami oraz wypożyczalnie sprzętu wodnego. Lubicko Wielkie połączone jest z jeziorem Lubicko Małe kanałem, za pomocą którego możliwe jest dotarcie do stanowiącej atrakcyjny szlak kajakowy rzeki Piławy.

Jezioro Lubicz jest drugim co do wielkości zbiornikiem w gminie Widuchowa. Zajmuje powierzchnię 30,7 ha. Jest jeziorem rynnowym, rozciągającym się w kierunku południkowym. Jego maksymalna długość wynosi 1510 m, zaś maksymalna szerokość 440 m. Akwen jest bardzo płytki, najgłębszy punkt ma raptem 3,6 m głębokości. Z roku na rok jezioro wypłyca się coraz bardziej. Związane jest to z jego silnym zarastaniem. Część akwenu jest otoczona pasem zarośli łozowych. Wzdłuż brzegu występują szuwary i trzcinowiska. Znaleźć tu można wiele ciekawych gatunków roślin, między innymi turzycę błotną, szczaw lancetowaty, marka szerokolistnego, krwawnicę pospolitą, miętę nadwodną, wierzbownicę kosmatą, kosaćca żółtego i jeżogłówkę gałęzistą. Na dnie jeziora rośnie rogatek sztywny. Jest to bylina wodna, lubiąca żyzne wody. To powoduje, że w tym akwenie tworzy wręcz wynurzone wyspy, na których rozwijają się glony nitkowate. Spotkać tu można także pojedyncze okazy grążela żółtego i płaty żabiścieku pływającego.

Ze względu na tę bujną roślinność jezioro nie nadaje się do uprawiania sportów wodnych, np. kajakarstwa. Wędkarze również nie mają tu łatwo, ale w niektórych miejscach można złapać liny i szczupaki.  

Jezioro zwane jest inaczej Jeziorem Łabędzkim lub Głębokim. Powierzchnia zbiornika wynosi 16,73 ha. Ma on wydłużony kształt i rozciąga się w kierunku wschód - zachód. Jest akwenem bezodpływowym o dużej głębokości (max. 20,8 m). Ma dobrze rozwiniętą linię brzegową o długości 1880 m. Jezioro otoczone jest dość stromymi zboczami porośniętymi lasem mieszanym.

Jest to atrakcyjne miejsce dla wędkarzy, jezioro jest często zarybiane. Występują w nim takie gatunki ryb jak: lin, szczupak, okoń, karp, płoć, sielawa, sieja, amur i węgorz.

Jezioro Łabuń jest jeziorem o średniej wielkości, gdyż jego powierzchnia wynosi ok. 22 ha. Jest natomiast bardzo płytkie, gdzie średnia jego głębokość nie przekracza 70 cm, a maksymalnie notuje się 1 m. Wysokość lustra wody wynosi 43,7 m n.p.m..

Linia brzegowa jeziora jest spokojna, lecz liczne są tu załamania i występy, w całości mierzy ona ponad 2 km. Jest to jezioro przepływowe - rzeką wpadająca i wypadającą jest Rekowa.  

Jezioro otoczone jest szuwarami i olsami. Ponadto jest bardzo zarośnięte, przez co nie jest łatwo dostępne. Charakter jeziora wg typologii rybackiej nie jest ściśle określony, gdyż niektóre źródła podają, iż jest to jezioro sandaczowe a inne, że jest to jezioro typu linowo-szczupakowego.

Ze względu na nie dużą głębokość jeziora  wynikająca z bardzo mulistego dna, lepiej zaliczać je do linowo-szczupakowego typu, gdzie charakterystyczne są własnie muliste dna i intensywnie rozwinięta roślinność wodna, przy ograniczeniu przejrzystości wody. 

Choć jezioro to mogłoby się wydawać mało atrakcyjne turystycznie, ze względu na utrudnioną dostępność i niemożność np. kąpania się w nim w sezonie letnim, jest ono istnym rajem dla wędkarzy. Cisza i spokój otaczająca akwen i warunki przyrodnicze w nim panujące tworzą idealne warunki dla rozwoju ryb i ich połowu. Podobno jezioro jest królestwem linów. 

Jezioro Łobez to jezioro rynnowe, przepływowe - za sprawą rzeki Białej, przepływającej również przez jeziora Cieszęcino oraz Bielsko. Jego powierzchnia to 48,7 ha, długośc 1,8 km, szerokość osiąga 400 m. Maksymalna głębokość osiąga wartość 15 m, natomiast średnia to 5,6 m. Linia brzegowa jeziora nie jest urozmaicona, zaś dostęp do wody nie jest utrudniony. Dno jeziora jest muliste, miejscami z bujnie porastającą je roślinnością. W jeziorze można natrafić na następujące gatunki ryb: leszcz, okoń, płoć, szczupak.

Wokół jeziora znajduje się dobrze przygotowana baza noclegowa, w postaci licznych ośrodków wypoczynkowych, rekreacyjna oraz turystyczna.

Nazwa jeziora to Łubianka albo Ostrowiec Duży, jego powierzchnia wynosi - 108,14 ha, długość - 2440 m, maksymalna szerokość - 560 m, maksymalna głębokość - 17,8 m. Dobrze rozwinięta linia brzegowa i urozmaicone otoczenie tego akwenu podwyższają jego atrakcyjność – są tu zaciszne zatoczki, będące doskonałym miejscem łowisk dla wędkarzy. Wschodni brzeg stanowią strome zbocza, zaś zachodni jest łagodny, porośnięty lasami. Od południa i północy znajdują się podmokłe łąki i bagna. Znaczna część strefy przybrzeżnej Łubianki porośnięta jest sitowiem i trzciną.  Nad jeziorem zlokalizowany jest Ośrodek Caritasu Diecezji Koszalińsko – Kołobrzeskiej, który oferuje dobrze wyposażona bazę turystyczną, w tym wypożyczalnię rowerów.

Jezioro Łubie przez miejscowych nazywane jest często Głazowskim. Jest to jezioro pochodzenia polodowcowego, silnie rozczłonkowane o ciekawej linii brzegowej. Powierzchnia lustra wody to 182,2 ha. Na jeziorze występują liczne wypłycenia, drobne wysepki.

Jezioro Łubie nie ma infrastruktury sprzyjającej turystyce wodnej, ale chętnie odwiedzane jest przez wędkarzy. Niedużą łódkę wiosłową nietrudno zwodować od strony Podłążka, można również łowić z brzegu, choć w znacznej mierze jest on porośnięty trzciną. Wędkarze znajdą tu leszcze, płocie, sandacze, okonie, szczupaki, karasie i węgorze. Cały akwen stanowi obręb ochronny. Zakaz wędkowania obowiązuje od 15 marca do 31 maja. Aby uchronić sandacze przed kłusownictwem, wprowadzono zakaz połowu ryb z łodzi w okresie od zmierzchu do świtu (całoroczny). Jezioro, dla celów hodowli ryb, dzierżawi Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Ks. M. Sopoćki 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich.

Powierzchnia jeziora wynosi 27,7 ha, maksymalna głębokość to 9 m, a średnia – 3,9 m. Na północ od jeziora leży wieś Machliny, od której akwen wziął nazwę. Jezioro jest oddzielane od niemalże bliźniaczego zbiornika (jezioro Machliny Duże) drogą wojewódzką nr 163.

Jezioro ze względu na swoją czystość (II klasa) i obfitość ryb, jest głównie wykorzystywane w celach wędkarskich. Aby uzyskać zezwolenie na połów na Machlinach, należy wykupić je w Gospodarstwie Rybackim w Czaplinku. W tym akwenie głównie można spotkać liny, okonie i węgorze. Wędkarze mówią, że w najlepszych przypadkach można złapać rybę już po kilkunastu minutach od zanurzenia przynęty, a najwięksi szczęściarze potrafią złapać ryby własnymi rękami! Warto dodać, że z racji niewątpliwych walorów przyrodniczych i krajobrazowych, na jeziorze obowiązuje zakaz używania jednostek pływających, wyposażonych w silniki spalinowe. Okoliczne lasy, które otaczają akwen, kuszą swym bogactwem – w lecie będą to owoce leśne typu czarne jagody, borówki czy poziomki, a grzybiarzy uraduje obfitość grzybów jesienią, zwłaszcza podgrzybków i kurek.

Na jeziorze zaczyna się szlak kajakowy „Szlak Dobrzycy”, który jest trochę niedoceniany, choć piękny i ukazujący najwyższą wartość z przebywania w bliskości z dziką przyrodą.

Jezioro Marianowskie ma powierzchnię 82 ha i jest jeziorem typu rynnowego, podłużnego w orientacji wschód - zachód, przez którego przepływa rzeka Krępa.Należy do jezior, charakteryzujących się dużą przejrzystością wody i czystością. Brzeg jeziora jest zróżnicowany, w większości mocno zadrzewiony. Zatoki jeziora są porośnięte trzciną i niskimi szuwarami. Jezioro jest w typie jeziora sandaczowego, w którym wędkarze znajdą okazy szczupaka, płoci, leszczy i sandaczy. Na jeziorze obok łodzi wędkarzy, można spotkać miłośników sportów wodnych, głównie kajakarzy. Wokół jeziora powstaje coraz więcej pensjonatów, w których zakwaterowanie znajdą osoby, dla których wypoczynek na łonie natury wiąże się z bezpośrednim kontaktem z niezmienioną przyrodą, ciszą i spokojem.

Jezioro Mąkowary ma powierzchnię 170 ha i jest w kształcie podłużnym w osi wschód – zachód. Jego długość wynosi prawie 3000 m, a szerokość – 500 m. Jezioro jest głębokie na maksymalnie 33 m, a średnia jego głębokość to 4,2 m. Akwen jest połączony z rzeką Drawą za pomocą cieku wodnego Mąkowarka, która pełni funkcję matecznika tarłowego dla obu zbiorników. Dno jeziora jest muliste, a linia brzegowa trudno dostępna z racji bujnej roślinności (głównie trzciny), porastającej przybrzeże. Specyfika dna sprzyja świetnym warunkom rozwoju linów, ale można też spotkać karasie, karpie i przedstawicieli bardzo rozrośniętej populacji amura, a także szczupaki, płocie czy wzdręgi.

Z racji specyfiki budowy jeziora, raczej jest ono wykorzystywane przez wędkarzy, rzadko można spotkać pływaków czy plażowiczów. Jezioro jest położone w oddali od szlaków komunikacyjnych (do najbliższej drogi krajowej nr 10 jest prawie 3 km), otoczone lasami, co świetnie będzie odpowiadać pasjonatom wypoczynku na łonie natury, w ciszy i spokoju, bez tłoku kurortów i zbędnych wygód. Pole biwakowe, najbliższe Mąkowarom, położone jest przy jego północno – wschodnim brzegu (Camping Mąkowary). Dostępne są domki, pole namiotowe i stanowiska dla camperów. Można wypożyczyć kajaki i sprzęt pływający, z czego chętnie korzystają wędkarze, a także rowery, by biwakowicze mogli odbywać bliższe i dalsze wycieczki rowerowe okolicznymi ścieżkami leśnymi bądź objechać pobliskie jezioro, jednocześnie podziwiając jego malownicze widoki.

Jezioro Mętno jest dość sporym zbiornikiem o powierzchni 141 ha. Ma charakter rynny polodowcowej, rozciągającej się południkowo. Maksymalna długość wynosi 2250 m, zaś szerokość 800 m. Akwen jest bardzo płytki o płaskim dnie, średnia głębokość to 2,5 m, zaś maksymalna 4 m. Linia brzegowa ma 5800 m i jest słabo dostępna ze względu na gęste szuwary trzcinowe i oczerety. W południowej części wchodzą aż 30 metrów w jezioro. Aż 20% powierzchni akwenu zajmują rośliny wynurzone. Wokół rozciągają się lasy mieszane, z przewagą drzew iglastych. Od strony południowo-zachodniej ciągnie się wąski pas lasu olchowego, rosnącego na podłożu torfowym. Płaskie i lekko opadające dno daje dobre warunki do rozwoju roślinności podwodnej. Spotkać tu można głównie rdestnicę grzebieniastą, rogatka sztywnego i moczarkę kanadyjską.   

Jezioro Mętno jest świetnym miejscem dla wędkarzy. Występują tu 22 gatunki ryb oraz 2 gatunki raków, błotny i pręgowany. Wśród ryb drapieżnych, oprócz szczupaków, okoni i sandaczy, są też węgorze i sumy. Żyją tu też kiełbie, miętusy i piskorze, co dowodzi, że woda jest czysta. Łowić najłatwiej z łódki lub pontonu. Wokół jeziora rozmieszczonych jest też kilkanaście kładek, umożliwiających połowy z brzegu.

Przez jezioro przepływa niewielka rzeka Kalica, bedąca dopływem Rurzycy. Ale nie ma tu dobrych warunków dla kajakarstwa. Warto jednak wybrać się w pobliskie lasy na grzyby bądź zwiedzić XIII-wieczny kościół z ciosów granitowych w pobliskiej miejscowości Mętno.

Miedwie jest jednym z największych jezior w województwie zachodniopomorskim, a dokładniej – drugim, a w skali kraju mieści się na piątym miejscu pod względem powierzchni. Ten tytuł uzyskuje dzięki kształtowi wydłużonej rynny o długości 15,5 km oraz powierzchni 36,8 km2, a linia brzegowa przybiera imponującą długość 39 km. W najgłębszym miejscu dno jest usytuowane na głębokości 42 m. Ciekawostką jest fakt, że dno jeziora stanowi kryptodepresję, ponieważ jezioro leży na wys. 14 m n.p.m., więc jego dno leży poniżej dna przybrzeżnego pasa Bałtyku. Jezioro ma bardzo ważne znaczenie nie tylko ze względu na swoje walory turystyczne i przyrodnicze, ale jest też zbiornikiem wody pitnej dla Szczecina. Wody tego jeziora są objęte ochroną sieci Natura 2000.

Ekosystem, w którego skład wchodzi Miedwie oraz wilgotne łąki i żyzne gleby wokół, bardzo sprzyja ostojom ptactwa wodnego. Mieszkańcami tych terenów są nie tylko ptaki bytujące na stałe, ale również żerujące czasowo lub nawet zimujące nad jeziorem. Warte szczególnej uwagi są wędrujące ptaki wodno-błotne. Spośród bogatej ilości gatunków ptaków, należy wyróżnić wodniczkę, którą można spotkać praktycznie tylko w południowej części jeziora, w okolicach miejscowości Turze. Spotkać można także czajki, żurawie, bociany białe, kokoszki, łyski, bąki, perkozy dwuczube, łabędzie nieme. Mieszkańcami jeziora w okresie pozalęgowym są głównie gęsi, żurawie czy mewy. Kaczki różnego rodzaju również często bytują nad wodami Miedwia. W wodach jeziora można spotkać m.in. sieję miedwiańską, szczupaka, okonia, płoć, sielawę itp. Stany czystości wód Miedwia oceniane są na umiarkowane. W czasie II wojny światowej nad jeziorem była umiejscowiona niemiecka torpedownia, a po wojnie swoją bazę miała tu Armia Czerwona. Od tego czasu stan wód ulega poprawie, dzięki rozwiniętemu programowi oczyszczania wód.

Na północnych brzegach, w miejscowościach Morzyczyn i Zieleniewo, skupia się potencjał turystyczny Jeziora Miedwie. Znajduje się tu promenada “Ścieżka edukacyjna jeziora Miedwie”. W jej skład wchodzi 9 pomostów, w tym jedno molo o długości 150 m, punkty widokowe, ławki, „poidełko”, aleje spacerowe w “Parku Przyrody”, skatepark, plac zabaw dla dzieci, boisko do piłki koszykowej, stoły do ping-ponga oraz amfiteatr. Muszla koncertowa ma kształt wyłaniającego się z wody żagla. Poza tym znajdują się tu także przystanie żeglarskie, port oraz wypożyczalnie sprzętu wodnego. W pozostałych miejscowościach wokół akwenu również dostępne są kąpieliska i wypożyczalnie sprzętu wodnego. Na wodach akwenu można uprawiać, poza żeglarstwem, między innymi windsurfing, kitesurfing, nurkowanie i kajakarstwo. Miedwie jest także rajem dla wędkarzy oraz dla miłośników turystyki pieszej i rowerowej. Wokół jeziora poprowadzonych jest bowiem wiele szlaków turystycznych, również w przylegającej do zbiornika Puszczy Goleniowskiej.

Jezioro Miejskie zajmuje powierzchnię 43,6 ha. Jest to płytki zbiornik. Maksymalna głębokość wynosi zaledwie 5,6 m. Wody jeziora należą do III klasy czystości. Jezioro Miejskie ma jeszcze dwie inne nazwy: Trzcińskie - ze względu na miejscowość, przy której jest położone i Trzygłowskie, tą nazwę wyjaśnia legenda. Głosi ona, że dawno temu żyło tu plemię słowiańskie, zwane Licikawikami. Bogiem plemienia był Trzygław, który ostrzegał przed niebezpieczeństwami, ukazując się nad jeziorem i strasząc wrogów. Mieszkańcy oddawali mu hołd w świątyni na wyspie, gdzie znajdował się jego drewniany posąg. Gdy chrześcijaństwo dotarło na te ziemie, Trzygław opuścił akwen, pozostawiając po sobie trwały ślad w postaci charakterystycznej linii brzegowej, przypominającej trzy głowy bożka. Legenda ta jest również popularna w innych częściach Pomorza Zachodniego.

Nad brzegiem jeziora, na jednym z półwyspów stoi budynek Domu Zdrojowego. Pod koniec XIX wieku miejscowy lekarz dr Boding odkrył pokłady torfów borowinowych z wysoką zawartością składników mineralnych, szczególnie żelaza i siarki. Dzięki jego inicjatywie założono pierwsze kąpielisko, a następnie zakład leczniczy. Przyjeżdżali tu chorzy z całej Europy, a miasto otrzymało tytuł: Zdrój. Po II wojnie światowej, ze względu na pobliskie usytuowanie lotniska wojsk radzieckich w Chojnie, zamknięto zakład leczniczy. Po uzdrowisku pozostała jedynie nazwa miejscowości.

Jezioro Miejskie to zbiornik rynnowy pochodzenia polodowcowego. Składa się ono z dwóch części: jedna rozciąga się w kierunku południkowym, a druga jest do niej prostopadła i rozciąga się w kierunku równoleżnikowym. Dzięki temu istnieją tu bardzo dobre warunki do uprawiania sportów wodnych, wykorzystujących siłę wiatru. Zawsze będzie on wiał z odpowiedniego kierunku. Jest to też dobre miejsce dla kajakarzy, gdyż przez jezioro przepływają dwie rzeki - Rurzyca i Tywa. Warto wybrać się na spływ, trzeba jednak pamiętać, że szlaki wodne są tu pełne przeszkód. Dla miłośników wędkowania przygotowano wiele miejsc i mostków, z których można łowić ryby.

Powierzchnia akwenu wynosi 12,21 ha, długość – 630 m, szerokość – 310 m, maksymalna głębokość ok. 4 m. Brzegi zbiornika są dobrze rozwinięte, łagodne, jedynie w części środkowej przechodzą w strome zbocza. Jezioro otoczone jest lasem, zaś wody przybrzeżne porośnięte są trzciną i sitowiem. Z południowej części akwenu wypływa ciek łączący go z rzeką Cieszynką. Według typologii rybackiej jest to jezioro linowo-szczupakowe. 

Jezioro Mielno jest dość duże, jego powierzchnia wynosi 56,7 ha. Jest zbiornikiem o średniej głębokości, gdyż maksymalnie osiąga 5 m, lecz są miejsca gdzie odnotowano nawet 10 m w głąb. 

Wymiary pełnego jeziora to 1,4 km x 1 km, natomiast lustro wody znajduje się na wysokości ponad 77 m n.p.m.. Linia brzegowa jest spokojna, nie ma nadmiernych nierówności czy załamań. Porośnięta typową roślinnością przybrzeżną. 

Jest to jezioro typu linowo-szczupakowego wg typologii rybackiej. Oznacza to, że jest średnio głębokie, dno jest dość muliste, woda nie jest klarowna, a często nawet mętna. Ponadto roślinność wodna jest bardzo rozwinięta, dodatkowo ograniczając przejrzystość wody. 

Przez jezioro przepływa rzeka Ukleja, łącząc je z jeziorem Woświn. 

Mielno to istny raj dla turystów. Jest idealnym miejscem do uprawiania różnych sportów wodnych - pływanie, pływanie na sprzęcie wodnym, wędkarstwo. Warto zauważyć, iż rozbudowana infrastruktura przybrzeżna bardzo to ułatwia. Turyści swobodnie mogą spacerować, opalać się i podziwiać piękno przyrody z drewnianego pomostu, który został wybudowany na jednym z brzegów. Pomost wyposażony jest w małe siedziska. 

Na terenie powiatu łobeskiego, w gminie Radowo Małe jest drugie jezioro o nazwie Mielno, jest jednakże dużo mniejsze i nie tak istotne dla ekosystemu regionu. 

Jezioro Morzycko, zwane również Moryńskim, jest najgłębsze na Pomorzu Zachodnim i dziewiąte pod względem głębokości w Polsce. Maksymalna głębokość wynosi 60 m, przez co występuje tu zjawisko kryptodepresji. Jego powierzchnia wynosi 342,7 ha. Całkowita długość linii brzegowej to 12 km.

Zbiornik składa się z basenu głównego o owalnym kształcie oraz dwóch rozległych zatok. W centralnej części jeziora są gwałtowne spadki i przegłębienia, rzędu 30-40 m. Brzegi jeziora są przeważnie wysokie, ok. 5-12 m nad lustrem wody. Jezioro zasilane jest kilkoma niewielkimi ciekami, najważniejszym dopływem jest rzeka Słubia, która w swym dolnym biegu przecina Cedyński Park Krajobrazowy, przybierając charakter górskiego potoku. W strefie przybrzeżnej przeważają lasy i obszary zadrzewione.

Jezioro Morzycko oferuje bardzo dobre warunki do uprawiania żeglarstwa i kajakarstwa. W wielu ośrodkach wypożyczać można sprzęty wodne (kajaki, rowery wodne, łódki dla wędkarzy). Ciekawostką jest fakt, że na dnie akwenu leżą szczątki radzieckiego myśliwca Jak-9, który spadł tu pod koniec II wojny światowej. Przyciągają one amatorów nurkowania, tym bardziej, że wody jeziora są czyste i przejrzyste. Jest to również bardzo dobre miejsce dla wędkarzy. Występują tu między innymi szczupaki, okonie, liny, węgorze i płocie. Poza tym w sezonie letnim odbywa się nad jeziorem wiele imprez i zabaw, m.in. Dzień Sielawy i Jezior Bliźniaczych “Morzycko - Werbelinsee” oraz turnieje piłki plażowej.

Jezioro Myśliborskie jest największym akwenem Pojezierza Myśliborskiego. Nadaje się świetnie do rekreacji i uprawiania sportów wodnych, korzystają z niego chętnie również wędkarze.

Do dyspozycji turystów jest kilka plaż, w tym dwa miejsca do kąpieli strzeżone przez ratowników WOPR (w Myśliborzu przy ul. Szarych Szeregów, i przy oś. XX-lecia PRL). Mniejsze, niestrzeżone plaże znajdują się przy leżących nad jeziorem mniejszych miejscowościach. Jezioru uroku dodają dwie małe wyspy - do jednej z nich można dojść pomostem z plaży, druga - podmokła i zarośnięta - dostępna jest głównie dla ptactwa wodnego. Jezioro wykorzystywane jest do uprawiania żeglarstwa.

W Myśliborzu funkcjonuje w pełni wyposażona marina "Szkuner", gdzie można wynająć łódź żaglową lub wiosłową, cumują tu też jachty prywatne. W ośrodku Szkuner i przy plaży miejskiej znajdują się wypożyczalnie sprzętu wodnego - rowerów wodnych, kajaków, można też wykupić przejażdżkę tzw. "bananem". Na części jeziora przyległej do miasta Myślibórz i miejscowości Utonie oraz w zatoce Ptasiej obowiązuje wyznaczona "strefa ciszy", w której obowiązują ograniczenia prędkości łodzi motorowych do 15 km/h. Zgodnie z Regulaminem Uprawiania Sportów Wodnych na Jeziorze Myśliborskim, dopuszczalne jest wodowanie jednostek pływających wyłącznie w wyposażonym w odpowiednie urządzenie ośrodku "Szkuner" w Myśliborzu (ul. Marcinkowskiego 5). Korzystanie ze sprzętu wodnego dopuszczone jest od świtu do zmroku. "Strefa ciszy" nie obowiązuje w dniach, gdy w przylegającej do Myśliborza części jeziora odbywają się Mistrzostwa Motorowodne (odbywały się tu imprezy o randze Mistrzostw Europy w klasach 0-125, S-550, T-400, T-550, JT-250, OSY400 i Eliminacje Mistrzostw Świata w klasie F500). Od kilkudziesięciu lat odbywają się w maju Regaty im. Leonida Teligi, podczas których rywalizuje młodzież z ośrodków wodnych z całej Polski, pływając na jachtach klasy Optymist i Cadet.

Jezioro, dla celów hodowli ryb, dzierżawi Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Marcinkowskiego 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich.

Jezioro Myśliborskie Małe to jezioro położone w lesie w Puszczy Wkrzańskiej na północ od miejscowości Myślibórz Wielki.

Powierzchnia jeziora wynosi ponad 41 ha, a jego maksymalna głębokość to jedynie 2 m. Takie parametry klasyfikują akwen do typu linowo - szczupakowego. Jego dno jest mocno muliste, a woda jest mało przejrzysta. Roślinność wodna jest mocno rozwinięta, często wyrastająca nawet ponad poziom wody. W jeziorze dominują liny, szczupaki, płocie, węgorze i karasie. Takie bogactwo rybne znajduje swoje odzwierciedlenie w popularności jeziora wśród wędkarzy. Często można ich spotkać na jego brzegach bądź na pomostach.

Jezioro Myśliborskie Małe jest połączone kanałem z jeziorem Myśliborskie Wielkie - z jeziorem granicznym między Polską a Niemcami. Na kanale znajduje się śluza wyrównująca poziom wody w obu zbiornikach.

Na jeziorze można pływać sprzętem wodnym co wzmacnia jego atrakcyjność wśród samych mieszkańców jak i turystów odwiedzających okolicę.

Wokół jeziora mieszczą się kempingi oraz domki letniskowe i ośrodki agroturystyczne. W ostatnich latach powstały tu też eleganckie wille.

Jezioro Myśliborskie Wielkie należy do zlewni rzeki Myśliborki i stanowi największe jezioro słodkowodne w gminie Nowe Warpno. Nad jeziorem położone są dwie wsie: na wschodzie - Myślibórz Wielki, a na północy - Myślibórz Mały. Na terenie Polski jego część o powierzchni 53,6 ha leży w gminie Nowe Warpno, w powiecie polickim, pozostała jego część w Niemczech, w landzie Meklemburgia – Pomorze Przednie, w powiecie Vorpommern - Greifswald. Linia graniczna przebiega bezpośrednio po jeziorze. Jezioro Myśliborskie Wielkie to zbiornik wodny, którego maksymalna głębokość wynosi około 2,8 m. Charakteryzuje się ono mulistym dnem, średnią przejrzystością i bogatą roślinnością wynurzoną na jego powierzchni. Wokół jeziora teren jest podmokły, a jego brzegi nie sprzyjają wędkowaniu i zwiedzaniu, co nie oznacza, że jezioro jest niedostępne. Jezioro nie jest kąpieliskiem. Na połów ryb najlepiej wybrać się łódką, z tej perspektywy można także podziwiać okolice jeziora. Znajdują się tu jednak miejsca nad brzegiem, które są dostępne dla wędkarzy, wystarczy tylko dobrze poszukać. Wody jeziora obfitują w różne gatunki ryb. Można złowić tutaj szczupaki, okonie i liny. W średniej ilości występują tu również karasie, leszcze i płocie. Aby wypłynąć na jezioro pontonem najlepiej zwodować go między Jeziorem Myśliborskim Wielkim i Małym.

Jezioro Narost jest pochodzenia polodowcowego. Kształtem przypomina literę L. Zajmuje powierzchnię 108 ha. Maksymalna długość wynosi 2525 m, zaś szerokość 625 m. Jest to zbiornik stosunkowo głęboki (do 13 m) o urozmaiconym dnie. Linia brzegowa ma 6600 m i jest otoczona zadrzewieniami. Od strony zachodniej i południowej graniczy z dużym kompleksem leśnym, Puszczą Piaskową. Wschodnie brzegi ciągną się wzdłuż łąk i pól. Poza tym wody jeziora otoczone są pasem trzcin o szerokości od 3 do 10 m.

Narost jest akwenem o II klasie czystości wód. Występuje tu wiele gatunków ryb, jak choćby szczupaki, okonie, sielawy, czy sieje. Wędkować można zarówno z łódek i pontonów, jak i wielu pomostów usytuowanych na brzegach jeziora. Poza wędkarzami również nurkowie znajdą coś dla siebie. Jezioro jest dość głębokie i ma czyste wody, co sprzyja podwodnym obserwacjom. Narost jest również dobrym miejscem dla kajakarzy. Przez jezioro przepływa rzeka Słubia, dlatego można wybrać się na dłuższy spływ, jedynie z wizytą na tym akwenie. Narost ma także dobre warunki do żeglowania.Na południowym i zachodnim brzegu, który jest suchy i łatwo dostępny można biwakować. Będąc zaś w tej okolicy warto wybrać się na spacer po okolicznych lasach.

Nątlino jest akwenem o głębokości maksymalnej 6,4 m, długości 1 km i szerokości niecałych 200 m. Ma charakter jeziora lokalnego, a po jego południowo – zachodniej stronie leży znacznie większe i popularniejsze jezioro, Drawsko. Zbiornik otoczony jest przez lasy i pola uprawne, dojście do linii brzegowej jest stosunkowo łatwe. Akwen okala ścieżka, która jest wykorzystywana przez rowerzystów, biegaczy i spacerowiczów. Na południowym – zachodnim skraju jeziora, przy brzegu, mieszczą się ogródki działkowe i to głównie działkowicze wykorzystują w tym miejscu akwen do wypoczynku na łonie natury. Dostępnych jest kilka pomostów, z których mogą skorzystać wędkarze i osoby lubiące plażowanie na łonie natury. Przy jeziorze nie ma zorganizowanego kąpieliska, ale z racji tego, że obok leży wspomniane Drawsko, jezioro Nątlino jest spokojniejsze i mniej oblegane. Dzięki temu można tu zażyć kąpieli słonecznych i wodnych, nie będąc niepokojonym przez hałasy, poza odgłosami lasu lub wodnego ptactwa.

Jezioro ma kształt łuku, kierującego się z południa na północny – zachód. Jest to jezioro rynnowe o wymiarach 3 km długości i 1,2 km szerokości. Głębokość jeziora wynosi maksymalnie 17 m, a powierzchnia akwenu to 153 ha. Na południu jezioro jest połączone z pobliskim jeziorem Korytkowo. Jezioro charakteryzuje się wieloma zarośniętymi płyciznami, podwodnymi wzniesieniami  i kamienistymi rafami, brzegi ma często porośnięte trzcinami, a nawet bagniste. Po wschodniej stronie akwenu (zwłaszcza bliżej północy), tam gdzie dominują lasy, brzegi są strome, a dno szybko opada, by osiągnąć znaczne głębokości. W wodach Noblina można spotkać takie okazy ryb, jak liny, okonie, płocie czy szczupaki. Wędkarze często łowią z pomostów, ale też ze środka jeziora, z łodzi. Czysta woda pozwala szybko odnaleźć interesujące miejsca, a na efekty starań nie trzeba czekać długo, bo ryb w Noblinie jest dużo. Aby uzyskać pozwolenie na połów ryb, należy je zakupić w Gospodarstwie Rybackim w Czaplinku.

Nowe Zajezierze to jedno z większych jezior regionu. Jego powierzchnia wynosi od 25 ha do 26,98 ha wg różnych źródeł. Wymiary całego zbiornika określa się jako 1,3 km na 0,4 km. Znajduje się ono na wysokości 115,6 m n.p.m.

Jezioro należy do zlewni strugi o nazwie Łoźnica i posiada bardzo nieregularną linię brzegową, tworząc 4 nierówne zatoki. Nadaje to niepowtarzalny charakter miejscu.

Zajezierze klasyfikowane jest do rodzaju karasiowatego w typologii rybackiej. Oznacza to, iż nie jest głębokim jeziorem, o raczej mulistym dnie i niewysokiej klarowności wody. Ponadto bogate jest w roślinność przybrzeżną. Takie warunki są idealnym miejsce do bytowania wielu gatunków ryb. Miejsce to jest bardzo popularne wśród wędkarzy.

Wędkować można z brzegu jak również z wybudowanego przy brzegu dużego, drewnianego pomostu.

Dodatkową atrakcją jest zespół parkowo-pałacowy znajdujący się w pobliskiej wsi o tej samej nazwie co jezioro - Zajezierze.

Jezioro Nowogardzkie to stosunkowo niewielki akwen, o całkowitej powierzchni 112 ha, zasilany przez rzekę Gowienicę. Średnia głębokość jego wód to ok. 5 metrów. Panują tutaj dogodne warunki zarówno dla wędkarzy jak i dla fanów sportów wodnych.
Wędkarze mogą oddawać się swojemu hobby na licznych stanowiskach wędkarskich, na których złowić można m.in. płocie, karpie, leszcze, szczupaki oraz sumy. 
Dla entuzjastów podziwiania rzadkiej flory i fauny godny polecenia jest „Sarni Las” - zespół przyrodniczo-krajobrazowy znajdujący się na północnym brzegu jeziora.

Nad samym jeziorem, przy ul. Promenada, na północnym brzegu jeziora, znajduje się ośrodek sportu i rekreacji ze strzeżoną plażą wyposażoną w zjeżdżalnię wodną o długości 70 m. Ponadto na terenie ośrodka działa pole namiotowe oraz wynajem domków letniskowych. Dla fanów aktywnego wypoczynku dostępna jest również wypożyczalnia sprzętu wodnego: kajaków, rowerów wodnych oraz łodzi. Przy tej samej ulicy znajduje się również centrum nurkowania.

Po drugiej stronie jeziora, przy ulicy Zielonej, biegnącej wzdłuż południowego brzegu, znajduje się bogata baza noclegowa, gastronomiczna oraz duży parking. 

Stan czystości wody co roku badany jest przez Sanepid, a komunikaty o ewentualnych zakazach / zezwoleniach na kąpiel w jeziorze pojawiają się na stronie www.wnowogardzie.pl.

Jezioro Nowowarpieńskie jest częścią Zatoki Nowowarpieńskiej. Od strony południowo-wschodniej jest ono otoczone lasami Puszczy Wkrzańskiej. Część jeziora przynależy do Niemiec i znajduje się na terenie Meklemburgii – Pomorza Przedniego, w powiecie Vorpommern-Greifswald. Do Polski zaś przynależy około 890 ha tego zbiornika wodnego. Jezioro Nowowarpieńskie położone jest na terenie Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 Zalew Szczeciński. Na jeziorze usytuowane są dwie wyspy: Riether Werder po stronie niemieckiej oraz Łysa Wyspa o powierzchni ok. 0,5 km² położona w całości po stronie polskiej. Jezioro Nowowarpieńskie połączone jest od północy z Zalewem Szczecińskim, od którego oddzielają go dwie wąskie cieśniny między Półwyspem Grodzkim i Łysą Wyspą, a Starym Warpnem (Altwarp) na terenie Niemiec. W południowej części w jezioro wcina się Półwysep Nowowarpieński, na północy zaś, tuż przy Zatoce Nowowarpieńskiej – półwysep, na którym leży miejscowość Podgrodzie. Od południa do jeziora wpadają liczne cieki wodne ze strony niemieckiej, z obszaru Polski zaś wpływa do niego rzeka Myśliborka biegnąca wzdłuż granicy. Jego średnia głębokość wynosi ok. 2 metry, natomiast głębokość maksymalna dochodzi do 9 metrów. Jezioro Nowowarpieńskie i jego okolice to bardzo atrakcyjne miejsce dla turystów, amatorów sportów wodnych i wędkarzy. Są tutaj świetne warunki do uprawiania kajakarstwa, windsurfingu czy też kitesurfingu. Po jeziorze można także pływać łódkami. Wody jeziora pełne są różnych gatunków ryb, takich jak: leszcz, szczupak, miętus, płoć, sandacz, okoń, a nawet węgorz. W Karsznie, położonym na wschodnim brzegu Jeziora Nowowarpieńskiego, w starym parku zlokalizowany jest neorenesansowy pałacyk z końca XIX w. Brzegi akwenu w tych okolicach pokryte są roślinnością bagienną i torfową. W Nowym Warpnie zaś nad brzegiem jeziora znajduje się piaszczysta plaża z pomostem. Znajduje się tutaj zjazd dla osób poruszających się na wózkach. Woda jest czysta, płytka, kąpielisko jest oznaczone. Na półwyspie została ustawiona wieża widokowa, z której można podziwiać okolice. Biegnie tutaj także promenada rozciągająca się od północnej części półwyspu przy przystani do okolic plaży. Nad Jeziorem oprócz wspomnianego już Nowego Warpna położone są takie miejscowości jak Podgrodzie i Karszno.

Jezioro Okonie jest zbiornikiem polodowcowym, powstałym w rynnie rzeki Niemicy. Obejmuje powierzchnię 57,44 ha. Jest to płytki akwen o średniej głębokości 1 m i maksymalnej 1,8 m. Linia brzegowa jest wyrównana, ale trudno dostępna ze względu na pas trzcin, okalający zbiornik oraz gęste zadrzewienie i zakrzewienie brzegów. Rosną tam między innymi olchy, wierzby i topole. Przez Okonie przepływa rzeka Niemica, mająca swój początek w Jeziorze Szczucze. Oba zbiorniki połączone są przesmykiem, nad którym góruje Wieża Zamkowa, część dawnego zamku biskupów kamieńskich.

Samo jezioro jest dość silnie zarośnięte i podlega procesowi eutrofizacji. Wędkarze mogą złowić tu np. leszcze, liny, płocie, wzdręgi i ukleje. Akwen ten jest również miejscem polowań bielika i kani rudej. Na zachodnich brzegach żeruje gągoł. W pobliskich bagnach żyje zaś wiele gatunków ptaków, między innymi czaple, żurawie, kaczki ogorzałki, głowieńki, tracze oraz remizy i rybołowy. By móc podziwiać bogactwo awifauny można skorzystać z punktu widokowego, usytuowanego w południowej części jeziora.

Warto wybrać się także na spacer żółtym Szlakiem Doliny Niemicy, który pozwala zobaczyć piękno przyrody zarówno Jeziora Okonie, jak i Jeziora Szczucze oraz Lasu Samlińskiego.

Jezioro Okra (czasami spotykane nazwy to Okunino lub Okrze) to nieduże, ale bardzo atrakcyjne jezioro. Jego powierzchnia to 50,5 ha, a maksymalna głębokość dochodzi do 22 m. Jezioro jest zagospodarowane turystycznie i stanowi doskonałe miejsce rekreacji i wypoczynku. Nad jeziorem znajduje się kąpielisko miejskie z plażą, wypożyczalnią sprzętu wodnego i kawiarnią. Nad północnym brzegiem jeziora rozciąga się park miejski z licznymi alejkami spacerowymi. Na plaży miejskiej zostało przygotowanych wiele atrakcji, m.in. plac zabaw dla dzieci, boiska do plażowej piłki siatkowej i plażowej piłki nożnej. Przy pomostach są zamontowane zjeżdżalnie wodne, a na kąpielisku  boisko do piłki wodnej. Przy zachodnim brzegu jeziora znajduje się przystań z wypożyczalnią kajaków, łodzi wiosłowych i rowerów wodnych. Przystań dysponuje domkami kampingowymi oraz miejscem do organizacji imprez plenerowych.

Jezioro jest atrakcyjnym łowiskiem dla wędkarzy. Żyje tu wiele gatunków ryb takich jak: sieja, sielawa, szczupak, sum, okoń, węgorz, lin, leszcz, płoć, karp, ukleja, miętus oraz sandacz.

Jezioro Okrzeja jest jednym z większych jezior w tym regionie. Jak podają różne źródła jego powierzchnia wynosi od 92,4 ha do 105,8 ha. Wymiary jeziora to 2 km na 0,8 km. Nie jest jednak głębokim zbiornikiem, gdyż średnia głębokość wynosi 2,6 m, a w nielicznych najgłębszych miejscach stanowi 4,4 m.

Okrzeja jest jeziorem polimiktycznym, co oznacza, że stale niezależnie od pory roku, woda w jeziorze krąży pod wpływem warunków atmosferycznych. Jest to typowe dla jezior górskich, dlatego jest to tak szczególne w kontekście jeziora znajdującego się na nizinie.

Jezioro jest otoczone w większej mierze przez lasy, lecz w pobliżu leżą także użytki rolne. Zachodni brzeg jeziora stanowi stroma, gęsto zalesiona skarpa. Okrzeja jest jeziorem przepływowym - na wschodzie jeziora wpada do niego rzeka Ukleja i uchodzi z jeziora na północnym wschodzie.

Jezioro jest w pewnym stopniu zagospodarowane i przystosowane dla turystów, gdyż na północnym i południowym jego brzegu znajdują się pola namiotowe.

Jest to jezioro typu sandaczowego, czyli klasyfikuje się do średnio głębokich jezior, o mulistym dnie, średniej przejrzystości wody, gdzie dominuje bardziej roślinność powierzchniowa niż podwodna. Ryby tu żyjące to: sandacz, ukleja, płoć i leszcz. Wraz z pobliskimi jeziorami oraz rzekami tworzy obwód rybacki.

Jezioro Okrzeja jest też granicą administracyjną między gminami Węgorzyno i Radowo Małe.

Jezioro bywa też określane nazwą Dęby. Powierzchnia wynosi 7,60 ha, długość 764 m, szerokość 120 m. Jego kształt jest wydłużony w kierunku północno-południowym. Nadbrzeża jeziora przechodzą w łagodne zbocza porośnięte lasem mieszanym. Z południowego brzegu tego jeziorka wypływa Korytnica. W obrębie akwenu nie ma infrastruktury turystycznej.

Jezioro Orzechów swoją nazwę zawdzięcza miejscowości, z którą sąsiaduje. Gdzieniegdzie wciąż jednak określa się je Jeziorem Raczym. Miano to zawdzięcza niemieckiej nazwie Krebssee. Zbiornik ten jest największy w gminie Cedynia, choć na tle innych jezior Pojezierza Myśliborskiego raczej jest nieduży. Ma bowiem zaledwie 29,4 ha powierzchni. Nie jest za to bardzo płytkie, maksymalny punkt ma 14,7 m głębokości. Akwen położony jest wśród pól i łąk. Bezpośrednio otoczony jest szuwarami i zakrzaczeniami. Znajdują się tu miejsca rozrodu i stałego przebywania chronionych gatunków zwierząt, głównie ptaków.

W okresie letnim jezioro jest miejscowym kąpieliskiem dla mieszkańców gminy i turystów z Niemiec. Często bowiem biwakują oni na terenach przyległych do jeziora. Ponieważ jest ono zasobne w ryby, wędkarze mogą tu przyjechać na łowy, bądź wziąć udział w organizowanych tu zawodach wędkarskich.

Jest to również ciekawe miejsce pod względem historycznym. W latach 60. i 80. XX wieku prowadzono nad jeziorem badania archeologiczne. Odkryto wtedy osadę kultury łużyckiej z VI wieku p.n.e. W latach 70. odkryto zaś na krańcach wsi Orzechów osadę wczesnośredniowieczną z X-XI wieku. W miejscowości warto również zobaczyć gotycki kościół z drugiej połowy XIII wieku, zbudowany z ciosów kamiennych. 

Jezioro Ostrowieckie zajmuje powierzchnię 121 ha i tym samym jest największym akwenem gminy Dębno. Jego średnia głębokość wynosi około 8 m. Na środku akwenu znajduje się wyspa, a na niej rezerwat przyrody Czapli Ostrów.
Południowy, zachodni i północny brzeg otoczony jest lasami. Zdecydowanie łatwiej dostać się do jeziora od strony wschodniej - od miejscowości Ostrowiec.

Jezioro Ostrowieckie to atrakcja głównie wędkarska. W jego wodach złowić można okonie, karpie, liny i szczupaki. Po wschodniej stronie jeziora zbudowanych jest wiele pomostów. Okoliczne lasy, które porastają brzegi jeziora obfitują w składniki runa leśnego - w tym w grzyby.

W okolicach jeziora przebiega wiele ciekawych szlaków turystycznych. Do Ostrowca dotrzeć można pieszym zielonym "szlakiem Humboldta" oraz szlakami żółtym i czerwonym. Jezioro Ostrowieckie znajduje się również na szlakach rowerowych: żółtym „Nad rzeką Kosą” i czarnym szlaku „Rezerwatów i pomników przyrody".

Jezioro znane jest pod kilkoma nazwami używanymi zamiennie: Ostrowieckie Wielkie, Klubowe, Ostrowiec Wielki oraz Wusterowe. Powierzchnia akwenu wynosi 16,8 ha, długość 214 m, maksymalna szerokość 132 m, maksymalna głębokość ok. 2,5 m. Brzegi są łagodne, częściowo porośnięte lasem, głównie sosnowym, częściowo bagienne. Jezioro jest w fazie zarastania – pierwotnie zajmowało znacznie większą powierzchnię, zwłaszcza w swej południowej części. Niewielkie oczko wodne, znajdujące się ok. 140 m na południe od brzegów jeziora kiedyś stanowiło z nim całość.

Jezioro Pełcz należy do typu jezior rynnowych polodowcowych, o dużej powierzchni wynoszącej 257 ha. Jest też głębokie, gdyż średnia głębokość wynosi 12,2 m a maksymalna 31 m.

Jezioro ma kształt podłużny i lekko wygięty. Linia brzegowa jest urozmaicona, zdarzają się liczna wgłębienia czy zatoki. Wcięcie jeziora będące zarazem najwęższym miejsce znajduje się w Ługowie. Natomiast najszersze jezioro jest w Krzynkach. Długość linii brzegowej wynosi ok 20 km. 

Brzeg jest dość stromy, porośnięty typową roślinnością przybrzeżną i krzakami. Ponadto gdzieniegdzie brzeg jest podmokły. Wody jeziora zakwalifikowane są do II klasy czystości.

W jeziorze jest wysoki rybostan leszcza, płoci, lina, szczupaka i okoni. Ze względu na trudno dostępne brzegi, charakteryzuje się niską antropopresją. Jednakże liczba wędkarzy stale wzrasta.

Jezioro Piasecznik Wielki jest głębokie na maksymalnie 15 m, długie na 14,8 km a szerokie na prawie 0,6 km. Powierzchnia jeziora wynosi 49 ha. Brzegi Piasecznika częściowo porastają lasy, a na północnym brzegu sąsiaduje z nim miejscowość Piaseczno, od której pochodzi nazwa akwenu. Na zachód od jeziora znajduje się leśny camping. Jezioro jest bardzo malownicze i z racji otoczenia wielu innych akwenów, cechuje je czysta woda i brak tłumów nad brzegami. Aż do odwołania jezioro jest wyłączone z wędkowania. Należy zatem śledzić komunikaty Gospodarstwa Rybackiego w Czaplinku, które zarządza tym terenem i wydaje zgody na połowy oraz decyduje o udostępnieniu akwenu dla wędkarzy.

Jezioro Piaseczno to bardzo urokliwe jezioro leśne. Jego nazwa pochodzi od wsi, która jest położona nieopodal.

Powierzchnia Jezioro Piaseczno wynosi 57,91 ha. Jest ono dostępne dla wędkarzy tylko w kilku miejscach, ponieważ przy samym brzegu rosną drzewa i utrudniają dostęp do linii brzegowej. Tafla wody jest przejrzysta, a woda czysta. Zaleca się łowienie ryb z łódki, z racji trudnego dostępu do dobrych stanowisk przybrzeżnych. Należy jednak uważać na wypłycenia – podwodne wyspy i trzeba pamiętać, że wjazd do lasu jest zabroniony. Samochód można zostawić na leśnym parkingu, który znajduje się na skraju lasu. Wędkarze znajdą w wodach Piaseczna ryby takie, jak m.in. szczupak, sandacz, węgorz, sum, karp, leszcz. Akwen jest stosunkowo regularnie zarybiany przez PZW Pyrzyce.

Jezioro Piaseczno jest jeziorem dużym, gdyż jego powierzchnia wynosi 72,56 ha, przy wymiarach całego jeziora wynoszących: 3,075 km na 0,35 km. 

Jest też dość głębokim jeziorem, przyjmującym średnią wartość 8,8 m, lecz w najgłębszych miejscach jest to juz ok. 15,7 m. Długość linii brzegowej wynosi 7,1 km. Dno jeziora jest utwardzone i piaszczyste, od czego najprawdopodobniej pochodzi nazwa. Lustro wody położone jest na wysokości prawie 80 m n.p.m. 

Dno jeziora jest twarde i piaszczyste, co powoduje, ze woda w nim jest przejrzysta. Podczas ostatnich badań wody w jeziorze stwierdzono II klasę jakości wody oraz II kategorię podatności na degradację. 

Jezioro leży na terenie zlewni rzeki Mierzęckiej Strugi. Ze wszystkich stron jezioro jest okalane lasem, będącym częścią Puszczy Drawskiej. Powoduje to lekkie utrudnienia w dotarciu do jeziora, lecz brzegi nie są zbyt trudne, na jeziorze są pomosty wykorzystywane w głównej mierze przez wędkarzy.

Oddalona o 1 km w kierunku północnego wschodu jest gajówka o nazwie Piaseczno.

Jezioro pozostaje w ścisłym sąsiedztwie z  innymi jeziorami i podobnej strukturze (np Rakowo).  

Jezioro Piaski obejmuje powierzchnię 94 ha. Jest to płytki zbiornik o maksymalnej głębokości 3,8 m i średniej ok. 2 m. Z południa wpływa do niego Grzybnica, mająca swój początek w Jeziorze Ostrowo. Płynie ona dalej na północ w kierunku Zalewu Kamieńskiego. Akwen otoczony jest lasami, północnym fragmentem Puszczy Goleniowskiej. Brzegi porośnięte są trzcinami. Jedynie przy dawnym hotelu "Piaski" znajduje się mała plaża. 

W jeziorze żyje wiele gatunków ryb, między innymi szczupak, węgorz, okoń, leszcz, lin, karaś, płoć. Wędkarze mają do dyspozycji kilka kładek i pomostów, głównie na wschodnim brzegu. Kajakarze mogą wyruszyć na szlak już na Jeziorze Ostrowo, by dalej kanałem przepłynąć do Jeziora Piaski i Grzybnicą skierować się w stronę Zalewu Kamieńskiego. Warto też skorzystać ze szlaków pieszych i rowerowych, by poznać tę urokliwą okolicę.

Jezioro Piaski pełni szczególną rolę w regionie. Wzdłuż jego brzegów rozciąga się rezerwat przyrody "Mszar nad Jeziorem Piaski". Celem ochrony jest utrzymanie procesu torfotwórczego jaki tam zachodzi oraz roślinności z nim związanej.

Jest to jezioro średniej wielkości - jego powierzchnia stanowi od 27 do 28 ha, jak podają różne źródła. Wymiary całkowite to 0,8 km x 0,5 km. Najgłębszy punkt ma 4 m. Wysokość lustra wynosi 56,5 m n.p.m..

Przez jezioro przepływa struga Piaskowa, razem tworzą jeden obwód rybacki. 

Wg typologii rybackiej jezioro Piaski zalicza się do typu sandaczowego. Oznacza to, iż dno jest muliste, woda nie jest do końca przejrzysta i dominuje tu roślinność wodna powierzchniowa nad roślinnością typowo podwodną. Występuje tu wiele gatunków ryb, między innymi leszcz, ukleja, sandacz i okoń. 

Dookoła jeziora prowadzą szlaki turystyczne. Jest ono dostępne tylko w miejscach, w których kończy się rezerwat.

Śródleśne Jezioro Piaski położone w głębi Puszczy Wkrzańskiej jest najmniejszym jeziorem w gminie Nowe Warpno. Jego powierzchnia wynosi 32,2 ha, a średnia głębokość sięga 1,5  metra. Jest to jezioro bezodpływowe, typu linowo- szczupakowego, czyli z bardzo zamulonym dnem i małą przejrzystością wody, gdzie roślinność jest intensywnie rozwinięta. Na wschodnim, a  także i zachodnim brzegu jeziora znajdują się drewniane pomosty. Bardzo często strażacy pobierają stąd wodę do celów gaśniczych, w przypadku zagrożenia lasów pożarem. Jezioro nie jest kąpieliskiem, lecz można przyjeżdżać tutaj w celach rekreacyjnych. Przy pomoście znajduje się polana z drewnianą ławą i siedziskami. Brzegi jeziora porośnięte są przez szuwary, nie ma tutaj unikatowej roślinności, za to można złowić w nim płocie, leszcze, a nawet szczupaki. W okolicy znajduje się Piaskowa Góra – wzniesienie o wydmowym charakterze i wysokości 37 m n.p.m., gdzie umieszczono dostrzegalnię przeciwpożarową.

Jezioro Pieńkowo

Łowisko specjalne o powierzchni 9 ha o dość charakterystycznym elipsowym kształcie. Jezioro jest bardzo płytkie, średnia głębokość nie przekracza 1,5m (najgłębsze miejsce max 3,5m). Jezioro znajduję się w parku czego następstwem jest bardzo muliste dno. Występują tu ryby: karp, okoń, lin, krąp, amur, leszcz, szczupak, płoć.

Do połowu potrzebne jest pozwolenie, które można wykupić u skarbnika koła PZW w Postominie.

Jezioro Postne to jezioro rynnowe o powierzchni 51,4 ha i maksymalnej głębokości 3,3 m. Średnia głębokość wynosi natomiast około 1,8 m co sprawia, że jezioro to jest zaliczane raczej do płytkich zbiorników. Akwen w całości znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Myślibórz" oraz "Ostoi Witnicko-Dębniańskiej", która jest obszarem chronionym w ramach programu Natura 2000.
Jezioro Postne jest akwenem atrakcyjnym dla wędkarzy. Znajduje się tutaj prywatne łowisko odpłatnie udostępniane wędkarzom, którzy złowić na nim mogą m.in.: leszcze, liny oraz płocie, a także krąpy, wzdręgi, okonie oraz szczupaki. Jezioro jest regularnie zarybiane szczupakiem, węgorzem oraz linem. W planach jest rozszerzenie zarybiania o kolejne gatunki.
Możliwe jest łowienie zarówno z brzegu jak i z łodzi, z gruntu jak i spinningiem. Zimą można wędkować spod lodu. Sezon wędkarski trwa tutaj cały rok.
Opłaty uzależnione są od sposobu i rodzaju wędkowania oraz okresu na jaki wykupuje się uprawnienia. Do łowienia bez karty wędkarskiej dopuszczone są dzieci do lat 14 oraz współmałżonkowie - pod warunkiem, że robią to pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia. Więcej informacji i aktualny cennik znajduje się na stronie internetowej: http://jezioropostne.jimdo.com

Jezioro Przybiernów to średniej wielkości akwen, zasilany przez rzekę Wołczenicę. Maksymalna głębokość jeziora to 5,3 m, średnio wynosi ona natomiast 2,8 m.

Chociaż jezioro w typologii wędkarskiej zaliczane jest do karasiowych to regularnie zarybiane jest innymi gatunkami ryb, takimi jak węgorze. Aby ułatwić wędkowanie na terenie jeziora znajduje się kilka stanowisk przeznaczonych specjalnie do tego celu. Pasjonaci łowienia ryb mogą złapać tu m.in. szczupaka, lina, płocie oraz wspomniane wcześniej węgorze.

Ponadto w najbliższej okolicy jeziora działa pole namiotowe, a na jego północnym brzegu dostępne jest niestrzeżone kąpielisko, wyposażone w stoły, ławy oraz miejsce na ognisko. Można również skorzystać ze specjalnie wydzielonej ścieżki spacerowej.

Na jeziorze obowiązuje zakaz używania jednostek pływających napędzanych silnikami o mocy powyżej 6 KM.

Jezioro Przytonko jest w kształcie podłużnym, w osi północ – południe. Długość akwenu wynosi 2,6 km a jego szerokość to 600 m. Przytonko jest dość głębokim jeziorem, w najgłębszym miejscu ma aż 20,3 m głębokości, a jego powierzchnia zajmuje 166 ha. Jezioro jest otoczone lasem (na północnym brzegu) i polami uprawnymi, dzięki czemu dostęp do linii brzegowej jest dobry. Na północnym brzegu, przy wspomnianym lesie, można znaleźć bardzo przyjemne miejsce do odpoczynku z kąpielowiskiem. Od strony Tęczyna również funkcjonuje niewielka, ale popularna wśród wczasowiczów plaża z pomostem. Wędkarze znajdą w jeziorze okazy takich ryb, jak okonie czy płocie.

Jezioro Przytoń zalicza się do jezior o średniej wielkości. Jego powierzchnia wynosi 27,53 ha (dokładne rozmiary zbiornika wynoszą: 0,76 km na 0,55 km). Wysokość lustra wody określa się na 82,2 m n.p.m..

Jezioro należy do zlewni rzeki Reska Węgorza i przepływa przez nie struga Krzeszna, która uchodzi do jeziora na zachodnim brzegu, a wypływa na północnym brzegu.

Jest to jezioro typu sandaczowego wg typologii rybackiej. Oznacza to, że charakteryzuje się mulistym dnem, rozwiniętą roślinnością powierzchniową oraz średnio przejrzystą woda. Typowymi gatunkami ryb dla takiego środowiska są: leszcz, lin, ukleja, szczupak i oczywiście sandacz. Dzięki takim warunkom, cieszy się ono dużą popularnością wśród wędkarzy. Połowy mogą przeprowadzane być z brzegów i pomostów, jak również podczas pływania łódką. Na jeziorze funkcjonuje zakaz korzystania z łodzi motorowych.

Obok popularnych atrakcji jakimi są pływanie czy wędkowanie, w jeziorze można także uprawiać nurkowanie z butlą. Staje się to tu coraz popularniejsze, o czym może świadczyć choćby fakt, iż ośrodki agroturystyczne w okolicy oferują nie tylko wypożyczalnie rowerów i sprzętów wodnych (łódek, kajaków, rowerów wodnych), ale również napełnianie butli nurkowych tlenem. Warunki do nurkowania są bardzo dobre, gdyż woda w sezonie jest ciepła i dość przejrzysta (3-4 m). Dno jeziora jest równe z licznymi głazami przy których chowają się dorodne okazy ryb. 

Jezioro Rabiąż, zwane również Warnowo Wschodnie ma charakter polodowcowy. Znajduje się w obniżeniu wytopiskowym. Obejmuje obszar 14,75 ha. Jest to bardzo płytki zbiornik o średniej głębokości 1,5 m i maksymalnej 2,8 m. Podobnie jak reszta jezior Pojezierza Wolińskiego, dno omawianego jeziora znajduje się w kryptodepresji, -1,4 m p.p.m. Kształt misy jeziornej przypomina rogal. Brzegi akwenu są muliste i trudno dostępne, porośnięte są szuwarami i łęgami. Jest to odpowiednie siedlisko dla wielu gatunków ptaków. Swoje miejsca lęgowe mają tu na przykład kurki wodne, perkozy dwuczube, łyski, łabędzie nieme, zimorodki, kaczki krzyżówki. Zobaczyć też można polującego bielika i rybołowa. W wodach zbiornika występują typowe dla tego rodzaju jezior gatunki ryb: szczupaki, okonie, węgorze, leszcze, płocie, liny. Poza tym bytuje tu wydra.

Jezioro Rabiąż leży w granicach Wolińskiego Parku Narodowego, w obwodzie ochronnym Warnowo. Oznacza to, że między innymi obowiązuje tu zakaz wędkowania. Jednak warto wybrać się na bezkrwawe łowy z aparatem, by podpatrzeć piękno przyrody tego akwenu i jego mieszkańców. W okolicy można dodatkowo wybrać się na spacer bądź przejażdżkę rowerową.

Jezioro Radacz jest jeziorem morenowym, przepływowym - za sprawą kanału Radackiego, którym wiedzie szlak kajakowy. Powierzchnia zbiornika to 156 ha, jego maksymalna głębokość to 10 m, zaś głębokość średnia to 3 m. Przy południowym brzegu jeziora znajduje się niegdyś eksploatowane torfowisko. W okolicy jeziora znajdują się dwa grodziska. W jeziorze można złowić: sandacza, węgorza, leszcza, szczupaka i płoć.

Raduń – jezioro na Pojezierzu Choszczeńskim, w pasie Pojezierzy Zachodniopomorskich, administracyjnie położone w gminie Choszczno (powiat choszczeński, województwo zachodniopomorskie). Jezioro znajduje się 2 km od Choszczna, w niewielkiej odległości od drogi wojewódzkiej nr 160.

Powierzchnia lustra wody Raduni wynosi 106,8 ha, a jej linia brzegowa równa jest 8450 m[1].

Czysta woda, bogata flora i fauna zadecydowały o wyznaczeniu na tym terenie ośrodków rekreacyjnych, sportowych i turystycznych oraz infrastruktury usługowej i technicznej. Żyją tu m.in. perkozy, kruki wodne, dzikie kaczki i łabędzie. Wiosną można spotkać tu liczne stada czajek, klucze dzikich gęsi oraz żurawi.

SZLAK TRZECH JEZIOR (zespół przyrodniczo-krajobrazowy), to bardzo piękny kompleks wodny, składający się z trzech polodowcowych jezior: Klukom, Żeńsko, Raduń, połączonych jeszcze bardziej urokliwymi kanałami. Ten szlak, o łącznej długości ponad 10 km i powierzchni ponad 220 h, jest obszarem bogatego występowania flory i fauny.

Kanały jak z dżungli

Płynąc kanałami łączącymi te jeziora, zauważmy jak bardzo zróżnicowany jest to kompleks krajobrazowy. Jeziora, przyległe torfowiska, bagienne lasy, wywłóczniki, rogatki i bardzo osobliwe podwodne łąki tworzone przez rdestnice, chwilami przypominają spływ brazylijską dżunglą. Na dodatek, cieki te otoczone są bagiennymi olsami, które tworzą ostoję dla flory i fauny. Udokumentowane jest, że na tym terenie znajduje się ponad 30 gatunków roślin chronionych i sami bez problemów zauważymy wspomniane już grzybienie czy też okazy przytulii wodnej, kaliny koralowej, przywrotnika połyskującego, łopianu gajowego czy okrężnicy bagiennej. Na przybrzeżnych kwiatach spotkać można rzadkie motyle: paź królowej, czerwończyk nieparek czy kilku odmian rusałek. Traszka, kumak i rzekotka, to spotykane tam płazy. Bez problemów też sfotografujemy zaskrońca, jaszczurkę zwinkę czy padalca. Jeziora są również bardzo atrakcyjne dla wędkarzy. Złowiono tu ponad 20-kilogramowe okazy suma, karpia i  tołpygi oraz nieco mniejsze szczupaka i sandacza. Nie brakuje też leszczy, linów i wszędobylskiej płoci. Na miłośników obserwacji ptaków czeka ich ponad 60 gatunków, w tym m.in.: perkozy, czaple, bociany, łabędzie, gągoły, kilka odmian kaczek, derkacze, dzięcioły czarne i zielone, a przede wszystkim barwne zimorodki. Sarny, jelenie i dziki, to nic rewelacyjnego, ale jak będziemy się cicho zachowywać, to może uda się nam wypatrzyć wydrę, borsuka, bobra czy jenota. W tych rejonach leśnicy widywali też szopy pracze, a przy południowym brzegu jeziora Klukom spotkać możemy wygrzewające się w słońcu żółwie czerwonolice.

Jezioro Raduń jest zbiornikiem rynnowym, położonym w kierunkach południowy zachód – północny wschód. Nad jeziorem ulokowany został Centralny Ośrodek Sportu - Ośrodek Przygotowań Olimpijskich oraz Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji. Jest tu też Tawerna pod Wieżą, czyli popularne wałeckie kąpielisko, stanica WOPR i pola namiotowe. W przewężeniu jeziora w okolicach wałeckiej Bukowiny brzegi Radunia połączone są mostem wiszącym, stanowiącym atrakcję turystyczną, a jednocześnie umożliwiającym szybkie przedostanie się na drugi brzeg. Tam z kolei znajduje się ciekawostka przyrodnicza – pozostałości Dębu Piastowskiego, zwanego też Starym Dębem, czyli ulubiony cel spacerów mieszkańców Wałcza. Warta uwagi jest też ścieżka spacerowa, która prowadzi do Morzycówki. Na jej trasie znajdują się tablice dydaktyczne przygotowane przez Nadleśnictwo Wałcz.

Większa część brzegów porośnięta jest lasami, między innymi znajduje się tu „Wałecka Bukowina”. Południowo – zachodnia część jest rozdzielona przez długi wąski półwysep Strączyński na dwie duże i dość wąskie zatoki. Północna z nich jest niekiedy określana jako Jezioro Dybrzno, chociaż jest to część Raduńskiego. Na półwyspie Strączno znajduje się pole namiotowe. Wzdłuż jeziora wiedzie ścieżka spacerowo- rowerowa, zaś w części przylegającej do zabudowań miejskich znajduje się tu Aleja Gwiazd Sportu. Z jeziora wypływa rzeka Młynówka, będąca dopływem Piławki. Przez jezioro Raduńskie wiedzie Wałecka Pętla Kajkowa. PO stronie północnej znajdują się pozostałości fragmentów umocnień Wału Pomorskiego. Most wiszący, łączący brzegi jeziora jest ulubionym miejscem spacerów mieszkańców Wałcza i turystów. 

Powierzchnia ogólna zbiornika wynosi 227,10 ha, długość 6050 m, maksymalna szerokość 670 m, a maksymalna głębokość 25,6 m. Dość licznie występują tu ryby – można złowić sandacza, węgorza, leszcza, szczupaka, płoć, okonia, karpia i lina, zdarza się też sum. Wędkowanie ułatwiają liczne kładki, zbudowane przez tutejszych wędkarzy. Jezioro to jest użytkowane przez koło PZW Wałcz – Miasto. 

Jezioro Rakowo jest jeziorem rynnowym z czystą wodą z prostą i dostępną linią brzegową. Główne gatunki ryb jakie można złowić w zbiorniku to: leszcz, płoć, okoń, węgorz i szczupak.

W otoczeniu jeziora znajdują się gospodarstwa agroturystyczne, pola namiotowe, piaszczysta plaża, pomosty wędkarskie oraz przebiega szlak kajakowy "Piława".

Metryczka:

- powierzchnia 25 ha

- maksymalna głębokość 10 m

- średnia głębokość 6 m

Jezioro Rakowo (inaczej zwane też Rokitno, Rakieta) jest jeziorem rynnowym o średniej wielkości, gdyż jego powierzchnia wynosi 31,33 ha.
Długość jeziora określa się na 2,2 km. Maksymalną głębokość jeziora to 15 m, co klasyfikuje jezioro do grupy głębokich.
Kształt jeziora jest podłużny o przebiegu południkowym. Jezioro należy do zlewni rzeki Moczel, która to z kolei należy do zlewni rzeki Drawy.
We wcześniejszych latach na brzegach jeziora znajdowały się osady. Aktualnie w całości jezioro otoczone jest starymi lasami liściastymi z
licznymi sosnami. Brzegi są raczej dzikie, nie ma tu typowych plaż i kąpielisk, są one raczej tworzone "na dziko" przez turystów. Jest tu kilka
pomostów. Na brzegach znajdują się 2 pola biwakowe. Do pierwszego prowadzi leśna droga z Zatomia, a do drugiego brukowana z Wygonu.
Fenomenem faunistycznym jest żyjąca w jeziorze sielawa, gdyż zdarza się ona w regionie bardzo rzadko.
Jezioro jest granicą gmin - Bierzwnik i Drawno.

Jezioro retencyjne na rzece Redze, na Równinie Gryfickiej, w woj. zachodniopomorskim, w gminie Gryfice i gminie Płoty. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi według różnych źródeł od 163,8 ha do 220 ha. Szerokość zbiornika waha się od 250 m do 350 m. Powierzchnia zbiornika przy maksymalnym piętrzeniu może wynosić do 2,0 km².

Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej dominującymi gatunkami ryb w wodach Jeziora Rejowickiego są: płoć, okoń pospolity, szczupak pospolity. Pozostałymi gatunkami ryb występujących w jeziorze są: jaź, leszcz, karaś złocisty, ukleja, węgorz europejski, amur, karp, lin, krąp, sum pospolity, sandacz pospolity.

Jezioro Renickie jest jeziorem rynnowym o wydłużonym, lekko pokręconym kształcie. Rozciągnięte jest na ok. 2 km w kierunku południowo-zachodnim od wsi Renice. Powierzchnia lustra wody tego akwenu wynosi 51,1 ha. Jezioro nie jest eksploatowane ani przez amatorów sportów wodnych, ani nadmiernie przez wędkarzy.

Za gospodarkę rybacką w tym zbiorniku odpowiada Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Marcinkowskiego 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich. Według relacji wędkarzy, w akwenie na co dzień można złowić ryby białe (sporo leszczy, płoci, karasi), ale zdarzają się niespodzianki - pozostałości po dawnej gospodarce państwowej - dużych rozmiarów amury, karpie i tołpygi.

Jezioro Resko Przymorskie, jak sama nazwa wskazuje, jest zbiornikiem przybrzeżnym, przymorskim. Nazwa Resko zaś nawiązuje do rzeki Rega, która niegdyś uchodziła do jeziora, a dopiero potem przetoką do morza. Akwen powstał poprzez odcięcie zatoki morskiej piaszczystą mierzeją, utworzoną w wyniku akumulacyjnej działalności morza. Szerokość pasa mierzei, nadbudowanego przez przybrzeżny wał wydmowy, waha się od 0,3 do 1 km. Wysokość tych wydm dochodzi do 16 m n.p.m. Według różnych źródeł zbiornik ma powierzchnię od 554 ha do 669 ha. Tak duże różnice wynikają ze zmienności wodostanu jeziora. Jest ono bowiem połączone z morzem przetoką, powstałą w czasie tygodniowego sztormu w 1497 roku. Kierunek oraz siły wiatru wpływają na stan wód w Resku Przymorskim. W ciągu doby wody akwenu mogą podnieść się o 0,5 m, a przy dłuższych sztormach nawet o 1,5 m.

Jezioro ma złożony kształt i charakteryzuje się lepiej rozwiniętą linią brzegową od pozostałych jezior przymorskich. Uchodzą do niego rzeki Błotnica, Łużanka, Stara Rega i niewielki ciek wodny, tak zwany dopływ spod Gosławia. Szuwary i rozległe trzcinowiska poprzecinane siecią rowów melioracyjnych znajdują się na wschodnich, południowych i zachodnich brzegach. Rośnie tu między innymi trzcina i pałka. Północny wał mierzei porośnięty jest lasem. Niedostępne trzcinowe brzegi są ostoją dla wielu ptaków wodnych. Zaobserwowano tu 13 gatunków lęgowych, w tym 4 zagrożone wyginięciem: gęś gęgawa, gągoł, wąsatka i gąsiorek. Poza tym spotkać można w czasie przelotów perkozy, łyski, mewy, gęsi i kaczki, oraz rzadkie w Polsce żurawie, mewy małe i żółtonogie. Zbiornik i okolice stanowią także miejsce rozrodu płazów, gadów i ssaków. W wodach jeziora bytują między innymi leszcze, płocie, szczupaki, węgorze europejskie, okonie europejskie, sandacze, liny, wzdręgi i ukleje.

Od pierwszej połowy XX wieku do 2001 roku jezioro nie było udostępnione ludności cywilnej, gdyż teren zajmowało wojsko. Obecnie w Rogowie znajdują się dwa ośrodki wczasowe. W Dźwirzynie zaś istnieje stanica wodna wraz z przystanią i wypożyczalnią sprzętu wodnego. Ze względu na wiatry wiejące od morza, jest tu raj dla miłośników windsurfingu i kitesurfingu. Poza tym warto skorzystać z sieci szlaków rowerowych. Po mierzei na drodze powiatowej poprowadzony został międzynarodowy Szlak Rowerowy Wokół Bałtyku, część sieci EuroVelo. Poza tym wyznaczony jest Szlak wokół Jeziora Resko Przymorskie, a po wschodniej stronie prowadzi przyrodniczo-historyczna trasa "Ku Słońcu".

Jezioro Rosnowskie, zwane potocznie Rosnowo, jest jednym z najstarszych polskich zbiorników retencyjnych. Powstało w 1922 r. na skutek spiętrzenia zaporą ziemną rzeki Radew. Ma powierzchnię 190 ha i należy do głębokich jezior (maksymalna głębokość zbiornika to aż 12 m). Rosnowo jest zbiornikiem przepływowym o charakterze rynnowym, w kształcie podłużnym, przebiegającym w linii wschód – zachód, o długości 10km i szerokości 400m. Jezioro jest głównie wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej, ochrony przeciwpowodziowej oraz pełni funkcję rekreacyjną.

Otoczone lasami, z wysokimi brzegami i wieloma zatoczkami jest świetną bazą dla wędkarzy. W wodach Rosnowa żyją takie ryby, jak płocie, okonie, szczupaki, liny, leszcze, sumy, karpie, karasie, ukleje. Spotkać można również pstrągi potokowe i tęczowe, sandacze a nawet miętusy i klenie. Jako ciekawostkę warto dodać fakt, że od 1974 r. do czasopism wędkarskich zgłoszono aż 40 medalowych okazów ryb, złowionych w Rosnowie, co jest dowodem niesamowitego bogactwa fauny jeziora oraz zachęca do odwiedzin. Aby dojechać na przygotowane przez gospodarza wody stanowiska, należy z trasy 165 Koszalin – Bobolice kierować się na Zegrze Pomorskie, po 2km skręcić w lewo w leśną drogę, gdzie będą widoczne drogowskazy PZW. Droga prowadzi do placu, na którym organizowane są zbiórki wędkarzy przed zawodami i tam można zostawić samochód, dojście do stanowisk jest łatwe i oznaczone. W okresie 1 kwietnia do 30 września na jeziorze obowiązuje zakaz używania jednostek pływających o napędzie spalinowym.

Jezioro Rusałka to sztuczny zbiornik wodny o wydłużonym kształcie, powstały jeszcze w średniowieczu w wyniku spiętrzenia wód przepływającej tędy rzeki Osówki. Było to spowodowane budową dwóch młynów wodnych, które w wyniku prac znalazły się nad jeziorem - umiejscowionego przy zachodnim brzegu Młyna Lübschego (dziś już nieistniejący) oraz Młyna Słodowego (we wschodniej części jeziora). W roku 1900 tereny otaczające jezioro przemieniono w park (dzisiejszy Park Kasprowicza), zaś Młyn Słodowy został w 1915 r. zaadaptowany na restaurację Haus am Westendsee (od niemieckiej nazwy jeziora Westendsee). Nad jeziorem przerzucono także malowniczy most z dobudówkami w stylu Japońskim. Latem jezioro zapełniało się łódkami, które można było tu wypożyczyć zaś zimą zmieniało się w popularne lodowisko. Po drugiej wojnie światowej nienaruszone w wyniku działań wojennych obiekty zaczęły popadać w stopniową ruinę. W latach 60. młyn oraz wieżyczki na brzegach pomostu zostały rozebrane. W latach 1974 – 76 na skarpie opadającej do Rusałki wybudowano amfiteatr (Teatr Letni im. Heleny Majdaniec). Obecnie brzegi Jeziora Rusałka są wciąż popularnym miejscem spacerów szczecinian. 

Jezioro Rzepowo należy do jezior typu rynnowego o powierzchni 39 ha i głębokości maksymalnej 5 m. Przez jezioro przepływa rzeka Drawa, a sam akwen otaczają wzgórza. Miejscowość Rzepowo jest określana jako „koniec gminy”, gdzie kończy się asfaltowa droga i rzadko kursują autobusy, natomiast jest wiele gospodarstw agroturystycznych, w których można znaleźć noclegi i wyżywienie. Dzięki temu właśnie tutaj, nad jeziorem Rzepowo swój upragniony cel osiągną stęsknieni za ciszą, głuszą i spokojem. Turyści, którzy dotrą nad brzegi Rzepowa, nie będą niepokojeni przez hałasy tłumów, jedynie odgłosy wodnego ptactwa lub szum trzcin może przerwać niezmąconą ciszę przyrody. Z racji tego wypoczywający nad Rzepowem nie odnajdą zorganizowanej infrastruktury kąpielowej, ale tym bardziej docenią dzikość natury i możliwość plażowania w wybranych przez siebie miejscach.

Jezioro Sadowskie nazywane jest też Woligoszcz, sadowo Wielkie, Sieja, Sadowo. Powierzchnia akwenu wynosi 27 ha, długość 758 m, maksymalna szerokość 574 m, maksymalna głębokość – 27 m. Brzegi jeziora są przeważnie łagodne, porośnięte w znacznej części lasem mieszanym. Na północnym wschodzie rozciągają się podmokłe śródleśne łąki a nieco dalej bagna. W wodach przybrzeżnych rośnie trzcina a roślinność podwodna tworzy zwarte łąki nawet na głębokości 5 m. Zbiornik jest przepływowy, posiada jeden niewielki dopływ i odpływ.  

Powierzchnia jeziora wynosi 46,12 hektarów, jego długość i szerokość to 1,1 km oraz 720 metrów, natomiast lustro wody znajduje się na wysokości 78,4 m n.p.m. Z jeziora wypływa struga zasilająca rzekę Ukleję.

Według terminologii rybackiej jezioro uznać można za typ karasiowaty. Oznacza to, że jezioro nie jest zbyt głębokie, jego dno jest muliste a woda mało przejrzysta i klarowna. Dodatkowo brzeg jeziora jest zdominowany przez rośliny typowo wodne, co potęguje zjawisko mętności wody. W takich warunkach żyją ryby tj.: płoć, leszcz, ukleja i tytularny karaś. 

Las porasta blisko 3/4 długości linii brzegowej, która to nie charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem.

Przez wiele lat nikt nie zarybiał tej wody karpiem. Jednak od 5 lat PZW systematycznie jesienią wpuszcza co roku około 1000 kroczka karpi. Mam nadzieję, że za kilka lat populacja dużego karpia zostanie odbudowana. Najczęściej trafiają się karpie 8 kg. Są i takie ponad 10 kg, a największe mają około 20 kg. Najlepszy czas na karpie w Zalewie to wiosna. Woda szybko się nagrzewa na płyciznach i karp zaczyna intensywnie żerować. Najłatwiej go wtedy złowić. Latem karpie stają się bardziej ostrożne odpływają od brzegów i trudno je ściągnąć bliżej.

Nieopodal Złocieńca leży jedno z najczystszych jezior w Polsce – jezioro Siecino. Zbiornik położony w całości na obszarze Drawskiego Parku Krajobrazowego charakteryzuje się bardzo czystą i przejrzystą wodą, piaszczystym dnem oraz bogactwem fauny i flory występującej w jego wodach. Nad jeziorem znajdują się następujące miejscowości: Siecino, Cieszyno, Chlebowo i osada Słowianki. Jest to duże jezioro rynnowe o powierzchni 743 ha i maksymalnej głębokości wynoszącej 48 m. Akwen położony jest południkowo, a jego długość wynosi 7,5 km. W jeziornej toni tkwią dwie duże wyspy: Kępa (pow. 18 ha) i Ostrów (pow. 30 ha), z tym że ta druga połączona jest ze stałym lądem sztucznie usypaną groblą. Siecino posiada ciekawą, dobrze rozwiniętą linię brzegową. Brzegi są łatwo dostępne i na całej długości bez trudu znajdziemy dogodne miejsca do plażowania i wędkowania. Z jeziora wypływa rzeka Rakoń, która po ok. 9 km uchodzi do rzeki Kokny, stanowiąc jej główny dopływ. Baza turystyczna zlokalizowana jest głównie przy południowym brzegu jeziora. W Cieszynie oraz na wyspie Ostrów znajduje się kilka ośrodków wypoczynkowych, gospodarstw agroturystycznych, pól namiotowych oraz wypożyczalnie sprzętu wodnego. Znajdziemy tam także sklepy i zaplecze gastronomiczne. W Cieszynie zbiega się kilka szlaków turystycznych: pieszych i rowerowych, które doprowadzą nas do najciekawszych atrakcji okolic jeziora Siecino.  Z uwagi na przejrzystość wody Siecino jest ulubionym akwenem płetwonurków. Na wyspie Ostrów znajduje się dobrze wyposażona baza nurkowa „Shark”, gdzie można wypożyczyć sprzęt lub wziąć udział w kursie nurkowania. Jezioro także idealnie nadaje się do żeglowania i pływania na desce z żaglem. Wędkować można na całej długości jego brzegów, gdzie znajdziemy sporo kładek wędkarskich. Z uwagi na głębokość akwenu i czystość wody występują tu praktycznie wszystkie gatunki ryb jeziornych. Na wodach jeziora obowiązuje strefa ciszy i zakaz używania silników spalinowych.

Jezioro Sierakowo jest akwenem o powierzchni 70 ha, w kształcie nieregularnym, z odnogą w kierunku południowym. Do jeziora wpada od wschodu rzeka Rzeczyca, która wypływa z jeziora w kierunku zachodnim. Zdecydowanie największym atutem tego zbiornika jest jego czystość, ponieważ jako jeden z niewielu w Polsce posiada I klasę czystości. Dzięki temu przejrzystość wody sięga nawet do 3m. Przy jeziorze funkcjonuje jedna plaża żwirowa z dwoma pomostami (po zachodniej stronie jeziora, przy drodze na Sierakowo). Infrastruktura turystyczna jest słabo rozwinięta, co dla wielu jest dużą zaletą. Jezioro i plaża nie są licznie odwiedzane, dzięki czemu zachowały swoją ujmującą dzikość. Okolica nie jest zdewastowana przez działalność człowieka. Plaża jest czysta i łatwo dostępna od strony drogi, bardzo dobrze nasłoneczniona. Bardzo blisko brzegu znajduje się ściana lasu, który pozwala w upalne dni znaleźć wytchnienie w cieniu i odpoczynek od słonecznych kąpieli. Jezioro Sierakowo jest idealnym miejscem dla złaknionych spokojnego odpoczynku na łonie przyrody, wędkarzy oraz grzybiarzy i spacerowiczów.

Akwen ma powierzchnię 13 ha i jest położone niemal w samym centrum wsi Sikory. Aby móc poławiać na jeziorze, należy wykupić zezwolenie w Gospodarstwie Rybackim w Czaplinku. Dla wędkarzy jest dostępnych parę pomostów rybackich. Jezioro jest otoczone przez pola, więc dojście do brzegów nie jest trudne (wokół jeziora biegnie ścieżka). Mimo braku wyznaczonego kąpieliska można plażować w dowolnym miejscu nad brzegiem akwenu, co umożliwia bliższy kontakt z naturą.

Jezioro Sitno ma powierzchnię zwierciadła wody ok. 74 ha, położone jest na wysokości 69,1 m n.p.m. i w najgłębszym miejscu mierzy 7 m. Przez jezioro przepływa rzeka Płociczna, tutaj swój początek miał Kanał Sicieński, wiodący wzdłuż doliny rzeki. Jest to typowe jezioro polodowcowe, o stromych brzegach, które porastają szuwary trzcinowe. W północnej części jezioro porastają rzadkie w okolicznych akwenach wodnych płaty tataraku i  szuwary mannowe. Dno Sitna jest porośnięte obfitą roślinnością podwodną w postaci moczarek, wywłóczników czy rdestnic. W zachodnim krańcu jeziora, taflę bujnie porastają zbiorowiska grążela żółtego, a w miejscu, gdzie wpływa Płociczna, zachowały się dobrze płaty bagiennych olsów i atrakcyjne dla ptaków piaszczyste łachy. Północne i południowe brzegi jeziora są porośnięte przez łęgi olszowe. Sitno jest stosunkowo płytkim jeziorem o stabilnym poziomie wód, mieszanych przez wiatr aż do dna, przez co jezioro jest żyzne. Skutkuje to niską przejrzystością tafli, sięgającą do maksymalnie 1,2 m. W obszarze zbiornika można spotkać wiele gniazd perkoza. W jeziorze występuje wiele gatunków ryb takich jak: okonie, ukleje, leszcze, węgorze, szczupaki, liny czy leszcze, a także troć jeziorowa

Na wschodnim brzegu położone są rozległe i atrakcyjne krajoznawczo tzw. Północne Łąki. Nad brzegiem jeziora, od strony lasu można też spotkać cztery pomnikowe dęby. Na północnym brzegu można znaleźć pozostałości po dawnej wsi Sitno, w pobliżu której biegnie brukowana Droga Krępska, z poziomu której roztaczają się malownicze widoki na jezioro. Przy tej drodze znajduje się śródleśny parking, w okolicy którego rośnie sosna formy kołnierzykowatej – formy rzadkiej, o korowinie odstającej dachówkowato. W bliskim położeniu jeziora, na południu, znajduje się rezerwat przyrody Sicienko.

Jezioro Sitno Wielkie to akwen o powierzchni  155 ha i średniej głębokości 3,5 m chociaż miejscami dochodzi ona do ponad 9 m. Akwen ten leży na głównie na terenach rolniczych wśród malowniczych łąk i pól uprawnych.

Jego linia brzegowa jest nieregularna, a brzegi niskie lecz przy tym niedostępne – zarośnięte szerokim pasem roślinności. Na terenie jeziora znajdują się dwie wyspy. Większa o powierzchni ponad 2 ha i mniejsza zajmująca obszar 0,16 ha. Obie są trudno dostępne za sprawą rosnących tam gęsto drzew i krzewów. Warto jednak wspomnieć o kamieniu upamiętniającym śmierć córki niegdysiejszego właściciela Sitna, który znajduje się na mniejszej wysepce.

Niewielka plaża znajduje się w Załężu. Poza tą miejscowością do jeziora można również dotrzeć od strony Sitna. Akwen ten stanowi atrakcję głównie dla wędkarzy, gdyż jego wody obfitują w takie gatunki jak: szczupak, leszcz, lin, węgorz czy sandacz - według typologii wędkarskiej jest to jezioro sandaczowe.

Obecnie na zachodnim brzegu jeziora zaobserwować można intensywny rozwój suburbanistyczny. Buduje się tutaj coraz więcej domków letniskowych, a także infrastruktury typu parkingi.

Wzdłuż północnego brzegu jeziora przebiega niebieski szlak turystyczny.

Jezioro Słoneczne to niewielki zbiornik wodny o podłużnym rynnowym kształcie. Powstało ono w latach 30. XX w. w sposób sztuczny, w korycie przepływającej przez nie obecnie rzeki Bukowej. Podczas prowadzonych wtedy na potrzeby budownictwa mieszkaniowego prac melioracyjnych, w naturalnym błotnistym zagłębieniu utworzono jeziorko. W jego południowej części pozostawiono niewielką wysepkę, popularnie zwaną przez mieszkańców „Wyspą Miłości”. W latach 50. nad brzegiem jeziora znajdowała się plaża miejska. W późniejszym czasie wskutek zanieczyszczeń ściekami oraz innymi nieczystościami nanoszonymi przez rzekę Bukową jezioro stało się bardzo mocno zanieczyszczone. Od początku XXI w. dzięki staraniom rozlicznych osób rozpoczęto rewitalizację jeziora oraz okolicznych terenów. Dookoła zbiornika, na okalających jezioro terenach parku Zieleniec zainstalowano bogatą infrastrukturę rekreacyjną na którą składają się m. in. liczne ławki, oświetlone alejki spacerowe, tablice informacyjne dotyczące fauny i flory jeziora, boisko sportowe czy też „siłownię pod chmurką”.

Jezioro Smolno, znane jest też jako Leśne, Smolne, Smoleńko. Jego powierzchnia wynosi 17,63 ha, długość 753 m, szerokość maksymalna 324 m, zaś maksymalna głębokość to 9,7 m. Brzegi jeziora częściowo otoczone są lasami mieszanymi, częściowo terenem bagiennym, niegdyś stanowiącym fragment jeziora. W swej północnej części Smolno połączone jest ciekiem wodnym z jeziorem Zdbiczno. Pomiędzy tymi dwoma jeziorami leży "Przesmyk śmierci" - miejsce walk o przełamanie Wału Pomorskiego. Do dziś można tu oglądać pozostałości umocnień obronnych.

Powierzchnia zbiornika wynosi 59,2 ha, ma długość ok. 3 km i szerokość ok. 200 m[2]. Lustro jeziora znajduje się na wysokości 68 m n.p.m., a największa głębia to ok. 9 m. Starzyca jest typowym jeziorem rynnowym. Charakterystyczny fajkowaty kształt jeziora i wysokie, często strome brzegi wyżłobione zostały przez wody płynące w kierunku czoła lodowca. Przez Starzycę przepływa rzeka Krąpiel, która wpada z pobliskiego jeziora Kamienny Most od strony wschodniej, a wypływa w zachodniej części.

Według typologii rybackiej Starzyca jest jeziorem sandaczowym.

Jeziorem zarządza Koło PZW nr 06 "Okoń" w Chociwlu.

Jezioro Steklno to typowe jezioro rynnowe, o półkolistym kształcie. Ciągnie się z południa na północny wschód. Zajmuje powierzchnię 47,3 ha. Zbiornik ma urozmaicone dno. Najgłębszy punkt (8,3 m) znajduje się w centralnej części jeziora. Pas strefy przybrzeżnej jest stosunkowo wąski, o stromo opadających stokach. Jedynie w północno-wschodniej zatoce jego szerokość dochodzi do 60-70 m. Ma to duży wpływ na roślinność wodną. Trzcina pospolita, pałka szeroko- i wąskolistna, łączeń baldaszkowaty i tatarak zwyczajny dominują w płytkiej wodzie i na terenach zabagnionych, tworząc pas wokół jeziora o szerokości nieprzekraczającej 7-8 m. Miłośnicy flory wodnej znajdą tu okazy niezapominajki błotnej, kosaćca żółtego i strzałki wodnej. W płytszych zatoczkach pojawia się również grążel żółty. Na dnie akwenu zaś rosną, między innymi moczarka kanadyjska, wywłócznik, rogatek i liczne rdestnice. Najwięcej można ich zobaczyć w północnej części zbiornika. Do jeziora Steklno uchodzą liczne małe cieki i rowy melioracyjne oraz wody podziemne, natomiast wypływa z niego struga łącząca je z jeziorem Małe Steklno.

Steklno jest wędkarskim rajem. Słynie z ryb drapieżnych, takich jak okonie, szczupaki, sandacze i węgorze. Dodatkowo obecny dzierżawca zarybia zbiornik również linami i karpiami. Niegdyś działały tu aż cztery ośrodki wypoczynkowe, należące do szczecińskich zakładów pracy i wojska. Obecnie udostępniona jest plaża i kąpielisko. Jest to atrakcyjne miejsce wypoczynku dla mieszkańców Gryfina i okolic, a także Szczecina.

Jezioro Strzeszowskie jest największe w gminie Trzcińsko-Zdrój i ma powierzchnię 127,2 ha. Lustro wody położone jest 51 m n.p.m. Zbiornik ma kształt owalny o orientacji południkowej, maksymalna długość to 1900m, a szerokość 1150 m. Jezioro Strzeszowskie jest dość głębokie, głównie w części północnej, najniższe miejsce ma 14,2 m. Brzegi są dostępne, choć w niektórych miejscach pas trzcin wynosi około 5-12 metrów. Północne brzegi porośnięte Lasem Swobnickim są położone wyżej.

Jezioro charakteryzuje się dużą przejrzystością, co jest wynikiem niskiego zanieczyszczenia wód. Należą one do II i III klasy czystości. Dzięki temu występują tu prawie wszystkie gatunki ryb. Wędkarze mogą tu znaleźć miejsca szczupakowe i okoniowe. Spragnieni wypoczynku mogą powylegiwać się na plaży i skorzystać z kąpieliska przy ośrodku wypoczynkowym. Jezioro ma również dogodne warunki do uprawiania sportów wodnych, jak choćby kajakarstwa. Niestety sprzęt trzeba przywieźć ze sobą, gdyż nie ma tu wypożyczalni.

Jezioro Studnica ma powierzchnię 102 ha, jego długość to 8,5 km, a szerokość sięga 800 m. Maksymalna głębokość zbiornika sięga 25 m, natomiast głębokość średnia to 8,1 m. Jest to jezioro położone w Dolinie Gwdy (należy jednak wskazać, że rzeka ta nie przepływa przez jezioro!), pomiędzy miejscowościami Drężno i Orawka. Wody jeziora sklasyfikowane są w I klasie czystości a przejrzystość wody sięga 5 m. Główne gatunki ryb to: płoć, wzdręga, szczupak i krasnopióra. Przez jezioro Studnica przebiega szlak kajakowy "Pętla Szczecinecka". Nad jeziorem znajduje się stanica harcerska i gospodarstwa agroturystyczne.

Jezioro bywa również nazywane Zamieć lub Zamieć Duża. Powierzchnia akwenu wynosi 149,13 ha, długość - 3025 m, szerokość maksymalna - 1750 m, głębokość maksymalna -17,4 m. Północno-zachodnie brzegi Szczuczarza graniczą z Drawieńskim Parkiem Narodowym. Niemal całe jezioro jest otoczone lasami o zróżnicowanym składzie gatunkowym. W wielu miejscach drzewa i krzewy porastają brzegi jeziora wrastając w strefę przybrzeżną, tworząc wysepki i półwysepki, nadając akwenowi wspaniały, malowniczy wygląd. W północno-zachodniej części jeziora znajduje się wyspa o powierzchni około jednego hektara, porośnięta lasem. Występują tam unikalne gatunki roślin, jest to miejsce bytowania ptactwa wodnego. Jezioro zamieszkuje wiele gatunków ryb, takich jak np.: sielawa, węgorz, szczupak, leszcz, płoć, karp, lin. Wśród roślin wodnych na uwagę zasługuje przede wszystkim grążel żółty i grzybień biały.

Jezioro Szczucze jest pochodzenia polodowcowego. Ma charakter rynnowy i położone jest w górnej części rynny rzeki Niemicy, która płynie dalej na północ w kierunku Jeziora Okonie. Na przesmyku między jeziorami wznosi się Wieża Zamkowa, część dawnego zamku biskupów kamieńskich. Lustro wody znajduje się na wysokości 7,8 m n.p.m., zaś powierzchnia akwenu wynosi 35,76 ha. Głębokość maksymalna to 8,7 m. Akwen ten można zaliczyć do jezior sandaczowych. Oznacza to, że ma ubogą roślinność podwodną, a brzegi są kamieniste, żwirowe lub piaszczyste. W wodach zaś żyją między innymi sandacze, leszcze, szczupaki, ale brakuje linów. Linia brzegowa jest dość wyrównana. W północno-wschodniej części zorganizowano plażę z kąpieliskiem miejskim. Zalesione są brzegi zachodnie i południowe. Z jeziorem Szczucze graniczy zespół przyrodniczo-krajobrazowy "Las Golczewski". Strome wzgórze z wielogatunkowym drzewostanem może pochwalić się około 140-letnimi sosnami. Występują tam też liczne źródliska i potoki, wypływające z urwiska.

Jezioro pełni funkcję rekreacyjną. Wędkarze mogą korzystać z pomostów i brać udział w zawodach, organizowanych na tym akwenie. Na wspomnianej plaży znajduje się zjeżdżalnia wodna oraz wypożyczalnia sprzętu wodnego. Dla wypoczywających utworzono promenadę, chodniki, a także wiaty z ławostołami. Znajduje się tu także mały amfiteatr i podświetlane fontanny. Spacerując wokół jeziora warto wypatrywać pomnika żabki w koronie na kuli ziemskiej. Związana jest z nią legenda, jakoby w czasie epidemii, panującej w Golczewie, żabka miała wskazać źródełko ze "zdrową" wodą. Dzięki temu mieszkańcy się uratowali i wierzą, że woda ze źródełka ma moc uzdrawiającą. Prawda jest bardziej prozaiczna. W 1910 roku architekt Otto Walter z Berlina (syn pastora z Golczewa) został poproszony o zaprojektowanie pomnika żabki, symbolu miasta. Żabkę w koronie, siedzącą na kuli ziemskiej ustawiono w pobliżu dawnego zamku, przy niewielkim źródełku. Gdy w 1974 roku przebudowywano drogę, zasypano źródełko, a pomnik przeniesiono na plażę. Pod miejscem, gdzie stał pomnik znajdował się zamknięty w butelce akt, opisujący ideę budowy żabki.    

Powierzchnia jeziora wynosi 75 ha. Otoczone ono jest kompleksami leśnymi. Na południe od jeziora znajduje się Drawieński Park Narodowy, co tym bardziej dowodzi o dużych walorach przyrodniczych i krajobrazowych akwenu, a w bezpośrednim sąsiedztwie – torfowisko kieszeniowe, zwane Głębokim Bagnem. Jezioro jest wykorzystywane m.in. przez nurków, którzy chętnie eksplorują jego dno, które jest piaszczyste i porastają je łąki ramienicowe. Zejście do brzegu (zwłaszcza w północnej części) jest łagodne i przyjemne, nie zaskakuje uskokami. W najgłębszym miejscu Szerokie ma 17 m głębokości. Wody Szerokiego pełne są ryb większych i mniejszych, m.in. płoci, okoni, szczupaków, a nawet linów. Kemping jest dostępny w środku lasu, na północno – zachodnim brzegu jeziora, bez zbędnych wygód (bieżącej wody ani prądu), jest za to wiele leśnych zwierząt w okolicy i darów lasu w postaci grzybów (zwłaszcza borowików) jesienią czy owoców leśnych latem. Do najbliższego sklepu jest 5 km (Biały Zdrój), niemniej w wakacje to miejsce cieszy się dużą popularnością wśród turystów spragnionych kontaktu z naturą. Przy kempingu jest dostępna skromna, ale urocza plaża z pomostem.

Powierzchnia jeziora to 132 ha, jego długość to 2,4 km a szerokość 800 m. Maksymalna głębokość dochodzi do 12,5 m podczas gdy średnia głębokość to 6 m. Linia brzegowa jest urozmaicona, szczególnie we wschodniej części zbiornika. Zróżnicowane jest również ukształtowanie dna. Jest to akwen zaliczany do kategorii jezior lobeliowych, co oznacza iż rośnie w nim lobelia jeziorna. W związku z tym zbiornik powinien odznaczać się wyjątkowo przejrzystą wodą. Na jeziorze znajduje się 6 wysp. W niedalekiej odległości od akwenu znajduje się Góra Śmiadowska, jedno z umocnień Wału Pomorskiego. Główne gatunki ryb to: okoń, płoć, leszcz, szczupak, węgorz oraz sielawa.

Powierzchnia łączna jezior to 66 ha, ich długość to 2,4 km, natomiast maksymalna szerokość sięga 700 m. Głębokość maksymalna sięga 15 m, natomiast średnia głębokość to 4,9 m.

Jeziora charakteryzują się wysoką czystością wód, sklasyfikowanych w I i II klasach. Linia brzegowa jest dostępna dla turystów, z dużymi łachami piachu. W jeziorze można spotkać: raki, szczupaka, lina, leszcza, okonia, płoć i karpia.

Wokół jezior funkcjonuje rozwinięta baza noclegowo-rekreacyjna.

Obszar Natura 2000 - Jezioro Świdwie wraz otaczającą go okolicą stanowi jedną z najważniejszych w kraju ostoję wielu gatunków ptaków wodno-błotnych, podlegających ochronie. Teren ten obejmuje zarośnięte szuwarami trzcinowymi, łęgami i olsami Jezioro Świdwie, fragment Jeziora Stolsko, niewielkie zbiorniki i torfowiska, lasy i bory Puszczy Wkrzańskiej, a także grunty porolne. Jezioro wchodzi w skład rezerwatu przyrody Świdwie i jest celem wielu wędrówek pieszych, jak i rowerowych. Obok Jeziora Świdwie Duże znajduje się mniejsze Jezioro Świdwie Małe, które niegdyś tworzyły jedno wielkie jezioro, jednakże na skutek melioracji wyodrębniły się dwa zbiorniki wodne. Wokół jeziora znajdują się tereny podmokłe i bagniste, co sprawia że teren ten jest trudno dostępny dla człowieka, a przy okazji umożliwia mu funkcjonowanie w jego dziewiczej postaci. Teren ten otaczają liczne łąki, od podmokłych, po suche oraz liczne lasy olchowe i sosnowe. Na obszarze tym występują co najmniej 42 gatunki ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 13 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi. Ogółem przebywa tu ok. 150 gatunków ptaków. Jest to miejsce gnieżdżenia się mewy małej, która jest rzadkością w Polsce. Napotkać można tutaj także nieregularnie gnieżdżącego się szablodzioba i szczudłaka oraz w dużym zagęszczeniu wodnika, niespotykanego nigdzie indziej w Polsce. Jest to także miejsce lęgu wielu gatunków ptaków, takich jak np.: perkoz rdzawoszyi, batalion, rybitwa czarna, rybołów, gęgawa, kokoszka, mewa mała, kropiatka, wodnik. W dużej liczbie występują tutaj także m.in.: bąk, błotniak zbożowy, łabędź niemy, cyranka, krakwa, płaskonos, szablodziób, szczudła czy rybitwa białoskrzydła, a w czasie migracji spotkać można tu gęś zbożową, białoczelną i żurawia.
Teren ten charakteryzuje się bogatą fauną, oprócz ptaków żyje tutaj ok. 40 gatunków ssaków, co najmniej 12 gatunków płazów i 7 - gadów. Zaznaczyć należy także, że obszar Jeziora Świdwie jest miejscem rozrodu sporej liczby zagrożonych gatunków kręgowców.W pobliżu jeziora, na terenie rezerwatu usytuowana jest wieża widokowa, której można obserwować okolicę i podziwiać wspaniałe widoki.

Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Szczecinie, Ośrodek Dydaktyczno Muzealny Świdwie. Świdwie, Zachodniopomorskie, 71-004, Polska.

Jezioro nosi również nazwy: Trzebin, Racze, Rakowiec, Krebsowe. Powierzchnia tego zbiornika wynosi 23,86 ha, długość -1000 m, maksymalna szerokość - 300 m, maksymalna głębokość 19,1 m. Jest to typowe jezioro rynnowe, otaczają go lasy liściaste, iglaste oraz łąki i nieużytki. Cześć brzegów jest wolna od roślinności, na wschodnim brzegu pojawia się  wąskie pasma trzcin. Zaletą jeziora jest czysta woda o dużym stopniu przejrzystości. Jezioro jest pod opieką PZW, które prowadzi tam zarybianie, bytują tam karasie, szczupaki, karpie, amury i węgorze.

Jezioro Trzebuń jest dużym jeziorem typu rynny polodowcowej. Jego powierzchnia to od 129,0 ha do 136,2 ha - jak podają różne źródła.Jest także jeziorem głębokim, gdyż średnia jego głębokość to 9 m, a w najgłębszych miejscach notuje się wynik nawet 20 m. Objętość wody jeziora stanowi 12,531 tys. m³. Zwierciadło wody położone jest na wysokości aż 80 m n.p.m..

Jezioro jest dość głębokie, lecz brzegi są bardzo płytkie i gęsto zarośnięte. Jest także przepływowe, gdyż z jeziora wypływa mała rzeczka a wręcz strumień o nazwie Trzebuńska, będąca bezpośrednim dopływem Drawy. 

Ciekawostką jest fakt, iż w nabrzeżnej miejscowości Jaworze znajduje się poligon wojskowy a we wcześniejszych latach był tu wojskowy Dom Wypoczynkowy "Wilga", gdzie przetrzymywano więźniów politycznych w czasach stanu wojennego.

Największe uznanie ma ono wśród wędkarzy za sprawą bogactwa ryb jakim dysponuje i warunkami do połowów - cisza i spokój za sprawą otaczającego lasu i utrudnionej dostępności terenu. 

Jezioro Trzesiecko ma powierzchnię 296 ha, długość i szerokość to odpowiednio 5,6 km oraz 900 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 134,1 m n.p.m., a maksymalna głębokość to 10 m. Jest to jezioro rynnowe z urozmaiconą, tworzącą liczne zatoki i półwyspy, linią brzegową. Na jeziorze znajduje się 7 wysp: Ptasia, Biwakowa, Szczupaka, Łabędzia, Sitowia, Ślusarska i Mysia Wyspa. Jest to jezioro przepływowe, największymi dopływ to kanał Radacki, a odpływ rzeka Nizica, zwana popularnie wśród mieszkańców rzeką Niezdobną.
Wokół jeziora rozciągają się tereny zielone, na północnym brzegu park miejski, na południowym lasy Nadleśnictwa Szczecinek. Główne gatunki występujących w wodach jeziora ryb to: leszcz, płoć, okoń, szczupak oraz sandacz

Jezioro Trzesiecko jest dobrze zagospodarowane dla celów turystyki i rekreacji. Wzdłuż linii brzegowej jeziora znajdują się trzy strzeżone w sezonie przez ratowników plaże miejskie, jeden z najdłuższych w Europie wyciąg do nart wodnych i wakeboardu oraz wypożyczalnie sprzętu wodnego. Jedną z atrakcji w obrębie jeziora jest Mysia Wyspa, z plażą oraz punktem gastronomicznym, gdzie można skosztować wędzoną sielawę i inne ryby smażone.

Wokół jeziora wiedzie również pieszy i rowerowy szlak turystyczny, bardzo dobrze przygotowany.

Po jeziorze kursuje także regularnie tramwaj wodny Bayern, statek spacerowy Księżna Jadwiga oraz blisko 100-letnia drewniana taksówka wodna.

Powierzchnia lustra wody wynosi 129 ha, jego długość 2450 m i szerokość 775 m. Średnia głębokość akwenu to 9,2 m, choć w najgłębszym miejscu jest to 20,2 m. Jezioro Tuczno, zwane również Młyńskim, jest w kształcie podłużnym, rynnowym (wydłużony w kierunku wschód – zachód) z racji pochodzenia polodowcowego i ma stosunkowo czyste wody (zaliczane do II klasy czystości). Przez zbiornik przepływa rzeka Runica, a w miejscach jej wpływu i dopływu tereny są bagienne i podmokłe oraz niedostępne, wynika to z licznych, drobnych cieków wodnych. W bezpośrednim sąsiedztwie jeziora dominującą formą roślinności są lasy, a linia brzegowa jest stroma i nieregularna. Infrastruktura turystyczna jest dobrze rozwinięta, nad akwenem znajduje się ośrodek wczasowy, dwa pola namiotowe i stanica harcerska. Na południu znajduje się rezerwat „Leśne Źródła”, a na północno – wschodnim brzegu jeziora (w zachodniej części miasta Tuczno) jest inny rezerwat przyrody, „Mszary Tuczyńskie”. Zbiornik jest atrakcyjnym miejscem wypoczynku i relaksu zwłaszcza dla wędkarzy, którzy w tym sielawowym jeziorze mogą znaleźć m.in. okazy okoni, węgorzy, karpi i sielawy. Z racji urozmaiconego dna (od najgłębszych, 20m zagłębień do podwodnych wzniesień na głębokości 2-3m), Tuczno jest bardzo dobrym łowiskiem zwłaszcza ryb drapieżnych. Kilogramowe okonie nie należą do rzadkości. Użytkownikiem jeziora jest Zakład Rybacki Spółka Jawna Wałcz.

Jezioro znajdujące się na wyspie Wolin powstało po wojnie w miejscu dawnego wyrobiska kopalni kredy. Jego nazwa odnosi się do turkusowego koloru wody, który jest szczególnie wyrazisty podczas słonecznej pogody.

Jezioro Turkusowe powstało na terenie dawnego wyrobiska kredy. W pobliskim Lubiniu działała fabryka cementu portlandzkiego założona przez Johannesa Quistorpa w 1829 roku. Wykorzystywano lokalny surowiec, masowo go eksploatując. Po II wojnie światowej Rosjanie rozebrali urządzenia wydobywcze, a wyrobisko powoli zaczęło się napełniać wodą. W 1948 roku wznowiono pracę kopalni. Ze względu na trudności z pozyskiwaniem kredy w 1954 roku definitywnie zakończono działalność wydobywczą. Wtedy to wody podskórne i opadowe zaczęły znów wypełniać nieckę wyrobiska. Ok. 1960 roku poziom wody zrównał się z poziomem Zalewu Szczecińskiego.

Jezioro obejmuje powierzchnię 6,7 ha i jest największe na terenie Wolińskiego Parku Narodowego. Osiąga głębokość maksymalną 21,2 m. Występuje tu zjawisko kryptodepresji. Dno zbiornika leży bowiem poniżej poziomu morza (18,6 m). Wody tego akwenu przybierają specyficzny turkusowy kolor, któremu jezioro zawdzięcza nazwę. Barwa ta powstaje poprzez odbicie promieni słonecznych od wody zawierającej związki węglanu wapnia oraz białego wapiennego dna zbiornika.

Akwen otoczony jest Pagórkami Wapnicko-Lubińskimi, porośniętymi głównie buczynami. Warto zrobić sobie spacer wokół jeziora i zacząć od punktu widokowego przy parkingu. Za drewnianą bramą znajduje się duży taras ogrodzony balustradą, z którego rozciąga się panorama turkusowych wód jeziora otoczonych stromymi brzegami dawnego wyrobiska. W czasie deszczu można schować się pod wiatą. W pobliżu tarasu i parkingu głodny turysta znajdzie zaś miejsce, gdzie można się najeść. Poza tym warto wejść na punkt widokowy Piaskowa Góra. Rozciąga się stąd widok na zbiornik, malowniczo położoną Wapnicę, Dolinę Trzciągowską, pasmo wzniesień Wyżnicy, Jezioro Wicko Małe oraz fragment delty wstecznej Świny. 

Zbiornik można jedynie podziwiać spacerując wokół niego. Zabronione są wszelkie inne formy aktywności, co oznacza, że nie można tu ani pływać, ani wędkować, ani nurkować. Mimo to warto zobaczyć niesamowite barwy Jeziora Turkusowego i zatrzymać się na chwilę w tym niesamowitym miejscu.

Powierzchnia jeziora wynosi ok. 155 ha, a w najgłębszym miejscu dno jest na głębokości 15 m. Jezioro leży w dorzeczu rzeki Myśli i otacza z północnej strony miejscowość Lipiany, dlatego zwane bywa czasem Lipiańskim Północnym. Jezioro Wądół, razem z położonym na południu Lipian Jeziorem Kościelnym, kiedyś było jednym akwenem, przez co stanowiło naturalną, wodną zaporę obronną miasta. Dzisiaj jeziora te są połączone tylko wąskim kanałem, który przebiega pod ulicą Mostową. Jezioro ma dwa półwyspy – leśny na północy, gdzie można spotkać potężny (obwód 11,8 m) głaz narzutowy z różowego granitu, oraz południowy, tzw. „Grodowy”.

Dla miłośników wędkarstwa ważną informacją jest fakt, że Wądół jest jeziorem sandaczowym, chętnie odwiedzanym przez wędkarzy. Niewątpliwą zaletą tego jeziora jest łatwy dostęp do linii brzegowej, która jest porośnięta trzcinami i sporadycznie lasem, a nachylenie stoków jeziora jest łagodne. W wodach Wądołu pływają takie gatunki ryb, jak sandacze, ukleje, leszcze, okonie, szczupaki, płocie, zdarzają się nawet węgorze. Zezwolenie na amatorski połów ryb można wykupić w punktach sprzedaży zezwoleń Polskiego Związku Wędkarskiego bądź w siedzibie firmy dzierżawiącej ten obwód rybacki.

Dzięki tak atrakcyjnym walorom turystycznym i położeniu, obok wędkarzy, na jeziorze można spotkać m.in. kajakarzy, a w samych Lipianach funkcjonuje plaża miejska przy ul. Lipowej, gdzie można również skorzystać ze ślizgawek wodnych, przebieralni, pryszniców i przede wszystkim z nowego pomostu. W Lipianach działa także przystań żeglarska „Wądół”, pole biwakowe z infrastrukturą oraz wypożyczalnia sprzętu wodnego. W sezonie turystycznym w ciągu dnia na plaży dyżuruje 2 ratowników (w godz. 10:00 – 18:00), dzięki czemu wypoczynek nad Wądołem jest bezpieczny i bardzo popularny wśród okolicznych mieszkańców oraz przyjezdnych z dalszych miejscowości (m.in. Szczecina).

Jezioro Wąsosze, zwane też Wąsowem, jest największym jeziorem Równiny Wałeckiej, jego powierzchnia wynosi ok. 350 ha. Głębokość średnia jeziora wynosi 3,5 m, a w najgłębszym miejscu jest to 8,5 m – nie jest to jezioro tak głębokie, jakiego można się spodziewać po wielkości akwenu. Wody tego jeziora należą do jednych z najczystszych w Polsce, być może dzięki słabemu zagospodarowaniu i małemu wpływowi działalności ludzkiej na jezioro. Jezioro w kształcie wydłużonym, jest zaliczane do jezior polodowcowych i ma bardzo urozmaiconą linię brzegową, która skrywa wiele tajemniczych zakamarków. Czysta woda, bogata fauna i flora powodują, że jezioro Wąsosze staje się ważnym miejscem na mapie Pojezierza Drawskiego, który należy zdecydowanie odwiedzić, pomimo trudności z dostaniem się do jeziora – Wąsosz zazdrośnie broni swoich brzegów. Dzikość jeziora i jego niezbadane tereny dodają tylko uroku i zachęcają do odpoczynku zwłaszcza osoby, które poszukują miejsca oddalonego od skupisk ludzkich, ceniących ciszę przerywaną co najwyżej przez odgłosy okolicznych lasów bądź wodnego ptactwa. Brak tłoku nad i na jeziorze zachęca nie tylko wędkarzy, ale również amatorów sportów wodnych – chociaż w okolicy nie funkcjonuje żadna wypożyczalnia sprzętu wodnego, trzeba go przywieźć ze sobą. Wokół jeziora rosną lasy mieszane, z przewagą sosnowych, wśród których są wydeptane ścieżki spacerowe, idealne na wycieczki rowerowe. W wodach Wąsosza pływają takie ryby, jak węgorze, szczupaki, okonie, leszcze, płocie i karpie.

Jezioro Wełtyńskie, zwane również Wełtyń, jest największym akwenem w gminie Gryfino. Jego powierzchnia wynosi 310,1 ha, a maksymalna głębokość 11,6 m. Jezioro ma urozmaiconą linię brzegową o długości 14 km, z licznymi zatokami. Ma kształt nieregularnej elipsy. Morenowe wzgórza o wysokości do 20 m n.p.m. wokół zbiornika sprawiają, że krajobraz jest bardzo malowniczy. Uroku dodają trzy duże wyspy: Koźla, Dzicza i Ptasia, o łącznej powierzchni 32 ha. Z Jeziora Wełtyńskiego wypływa Struga Wełtyńska. W strefie przybrzeżnej jeziora, po stronie północnej i zachodniej, występują trzcinowiska i krzewy. Jezioro otaczają też niemal z każdej strony lasy. Na północno-wschodniej stronie akwenu znajdują się łąki ze storczykami, ziemowitem jesiennym i niskimi turzycami. Nad jeziorem warto też obserwować ptaki. Spotkać można między innymi perkoza dwuczubego, łabędzia, łyskę, perkoza rdzawoszyjego, zausznika, bączka, a nawet bociana czarnego.

Wełtyń już w średniowieczu słynął jako niezwykle rybne jezioro. Obecnie wędkarze łowią głównie leszcze, szczupaki, liny i karpie. Jezioro jest popularne także wśród turystów, głównie z pobliskiego Gryfina i Szczecina. Na południowym i zachodnim brzegu jest wiele ośrodków wypoczynkowych, pól namiotowych i gospodarstw agroturystycznych. Wypożyczalnie sprzętu wodnego oferują rowery wodne, kajaki i łodzie wieloosobowe. Obowiązuje jednak zakaz używania jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi oraz skuterów wodnych. W pobliżu jeziora prowadzą dwa znakowane szlaki turystyczne, czarny Szlak Czepiński i niebieski Szlak Równiny Wełtyńskiej i Pojezierza Myśliborskiego.

Specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 „Jezioro Wicko i Modelskie Wydmy” to teren, na którym znajdują się doskonale wykształcone nadmorskie wydmy białe i ich inicjalne formy oraz prezentujące największą różnorodność w województwie zachodniopomorskim bory bażynowe. W borach bażynowych miejscami występują wydmy paraboliczne porośnięte typową roślinnością napiaskową, niekiedy również kosodrzewiną. Na tym terenie znajdują się też inne typy siedlisk np. torfowiska przejściowe, kwaśne buczyny, bory i lasy bagienne.

Obszar chroniony leży w granicach Centralnego Poligonu Sił Powietrznych w Wicku Morskim. Umiejscowienie poligonu na tym terenie niewątpliwie przyczyniło się do zachowania obszaru w pierwotnej formie. Teren ten w większości nie jest dostępny dla turystów. Nie ma tu zatem masowej presji turystycznej, nie prowadzi się umocnień i przekształceń wydm nadmorskich celem dostosowania ich do ruchu turystycznego. Obecny sposób użytkowania terenu nie zagraża  walorom przyrodniczym tej formy ochrony przyrody.

Na terenie obszaru znajduje się bardzo żyzne nadmorskie jezioro Wicko. Jest to  jezioro przybrzeżne. Dawniej stanowiło zatokę morską. Obecnie od Bałtyku oddziela je mierzeja z zalesionymi wydmami dochodzącymi do 40 m wysokości. Jezioro ma długość 5,1 km i szerokości 3,7 km. Jego maksymalna głębokość wynosi 6,1 m, a średnia to 2,7 m. Zasilają je nieduże cieki wodne: Klasztorna, Świdnik, Marszewka oraz kanał Główniczka. Jezioro dzieli się na dwie części: zachodnią (mniejszą) i wschodnią. Miejscem podziału jest przesmyk między dwoma półwyspami. Utworzona w ten sposób płytka cieśnina jest usłana podwodnymi głazami – jeden z nich wystaje ponad taflę wody. Brzegi jeziora zachowały się w swoim pierwotnym stanie. Na jeziorze znajdują się cztery pomosty widokowe, dwa w Jezierzanach oraz po jednym w Łącku i Królewie. Można tam również cumować łodzie. Są to najkorzystniejsze miejsca do podziwiania walorów przyrodniczych okolicy. Po jeziorze można żeglować. Nadaje się także do połowu ryb, choć po zachodniej stronie obowiązuje zakaz połowu z łodzi. Występują w nim sandacz, szczupak, lin, sum, okoń, płoć, leszcz i węgorz. Jezioro Wicko jest płytkie, podatne na degradację, podlega przyspieszonej eutrofizacji. Jezioro stanowi również część obszaru chronionego krajobrazu "Pas Pobrzeża na Zachód od Ustki".

Jezioro Wicko Małe obejmuje powierzchnię ok. 100 ha. Ma wydłużony kształt o kierunku południkowym. Osiąga długość 2,3 km i największą szerokość 0,5 km. Jest to płytki zbiornik o średniej głębokości 2 m. Oddzielony jest od Jeziora Wicko Wielkie mieliznami i cieśninami delty wstecznej Świny. Posiada status wewnętrznych wód morskich Polski. Akwen przyjmuje wody ze strugi Stary Zdrój. Wpada ona od północnej strony, na wysokości miejscowości Zalesie. Zachodnie brzegi stanowią podmokłe trzcinowiska z kępami olszy, przechodzące w bagna z roślinnością wynurzoną. Ten fragment jeziora objęty jest ochroną w ramach Wolińskiego Parku Narodowego. Północno-wschodni brzeg porośnięty jest lasem, zaś południowo-wschodni ma charakter podobny do brzegu zachodniego.

W Zalesiu znajduje się przystań "białej floty", czyli małych statków pasażerskich. Obecnie nie wpływają tu tego typu jednostki. Jest za to zacumowany statek-hotel, który oferuje noclegi i wyżywienie. Na jezioro można wpływać także kajakami i mniejszymi żaglówkami. Z tej perspektywy łatwo jest obserwować ptaki, które znalazły tu ostoję, między innymi wodniczkę, czaplę białą, kanię rudą, bielika, błotniaka łąkowego, krwawodzioba, cyrankę, krakwę i płaskonosa. Występuje tu także wiele gatunków ryb takich jak płoć, leszcz, wzdręga, sandacz i szczupak. Woliński Park Narodowy wprowadził jednak zakaz wędkowania na tym akwenie. Warto odwiedzić miejscowość Zalesie. Znajduje się tam Bunkier-Muzeum z ekspozycją tajnej broni niemieckiej V-3, z okresu II wojny światowej.

Powierzchnia Jeziora Wielatowo to 187 ha, długość i szerokość odpowiednio wynoszą 2,3 km, i 1,2 km. Zwierciadło wody znajduje się na wysokości 146 m n.p.m., natomiast maksymalna głębokość jeziora to 4,7 m. Jezioro Wielatowo niegdyś nosiło status jeziora lobeliowego, jednak na skutek eutrofizacji lobelia jeziorna przestała występować w jego wodach. W jeziorze jest czysta, sprzyjająca wypoczynkowi nad jego brzegiem. Dno jest piaskowo - żwirowe. Od zachodu jezioro graniczy z rezerwatem przyrody "Bagno Kusowo", a od północy torfowisko "Brzezińskie Bagno". W pobliżu Wielatowa liczne małe jeziorka z występującym tam grążelem. Występujące gatunki ryb to: sandacz, leszcz, okoń, płoć oraz szczupak.

W pobliżu jeziora znajdują się ścieżki przyrodnicze: "Bagno Kusowo", "Nad jezioro Wielatowo" oraz "Stara Kopalnia Torfu Kusowo".

Wielkie Dąbie jest typem jeziora polodowcowego, rynnowego. Ma powierzchnię 58 ha i jest wyjątkowo głębokie (nawet do 50 m). Charakteryzuje się czystymi i przejrzystymi wodami. Jezioro jest położone w niezwykle malowniczej dolinie, którą porasta stary, bukowy las. Według typologii rybackiej jest to jezioro szczupakowo – sielawowe, w jego wodach pływają płocie, okonie, leszcze, liny, węgorze, sielawy czy szczupaki. Aby móc łowić w tym akwenie należy wykupić zezwolenie, które jest dostępne w Przedsiębiorstwie Rybackim Złocieniec. Dostęp do jeziora jest ograniczony ze względu na gęstą roślinność wodną, głównie trzciny, a także okalające wzgórza. Przygotowanych jest kilka pomostów, z których należy jednak korzystać roztropnie (nie są w najlepszym stanie). Przez jezioro przepływa rzeka Drawa, która pozwala na migracje ryb. Dzięki temu wędkarze mogą liczyć na połowy płoci, kleni, okoni, szczupaków, leszczy i węgorzy. W okolicy jeziora dostępne są kwatery agroturystyczne (zwłaszcza w Przytoni), które chętnie ugoszczą turystów nastawionych na odpoczynek na łonie natury, bez zbędnych wygód i tłoku wakacyjnych kurortów.

Powierzchnia Jeziora Wierzchowo to 731 ha, długość i szerokość odpowiednio 5,2 i 2,2 km. Maksymalna głębokość sięga 25 m, natomiast lustro wody znajduje się na wysokości 139 m n.p.m. Linia brzegowa jeziora jest urozmaicona - na przykład w zachodniej części znajduje się spore przewężenie niecki, skutkujące utworzeniem dużej zatoki w okolicach miejscowości Wierzchowo. Miejscami brzegi są strome, miejscami zaś schodzą łagodnie do jeziora tworząc małe plaże. Najczęściej występujące gatunki ryb to: sieja, sielawa, szczupak, węgorz, okoń i leszcz. Jezioro znajduje się na szlaku rzeki Gwdy, która z niego wypływa, oraz tzw. Pętli Szczecineckiej.

Trochę Historii:
W 1950 roku wprowadzono nazwę urzędowską ,,Jezioro Wilczkowskie", zarazem zastępując poprzednią niemiecką nazwę ,,Grosser See", jednak w 2006 roku Komisja Nazw i Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych w wykazie hydronimów przedstawiła nazwę ,,Jezioro Wilczkowo"
Położenie geograficzne:
Wilczkowo jest położone na Wysoczyźnie Łobeskiej, w województwie zachodniopomorskim w powiecie Świdwińskim a w gminie Brzeżno. Powierzchnia jezioro wynosi 32,75 ha. Miejscowością przybrzeżną jest osada Wiczkowo. Wilczkowo ma podłużny, wydłużony kształt w kierunku północnym. Zaledwie 200 m na północny wschód znajduje się Jezioro Bukowiec. Od wschodniego brzegu wypływa dopływ, który biegnie w kierunku północno-zachodnim.
Co tutaj złowimy?:
Jest to jezioro (określone dzięki typologii rybackiej) leszczowe, lecz da się tu również złowić duże okonie (największy o jakim słyszałem złapanym na Wilczkowie to 2,30 kg i to czerwonego robaka)! Oprócz tego występują na tym jeziorze spore ilości Linów, Płoci, Wzdręg czy np. Uklej. Okoń nie jest jednak tutaj jedynym drapieżnikiem występują tutaj również Szczupaki.
Jak dojechać?:
Najlepszym sposobem dojechanie jest na pewno przyjazd do osady Wilczkowo (jedziemy Świdwin-Buczyna-Wilczkowo), gdy wjeżdżamy do Wilczkowi na pewno będziemy widzieć jezioro, jeżeli jednak ta sztuka nam się uda, rozsądnie byłoby się spytać któregoś z mieszkańców. Innym sposobem jest dojechać do jeziora Bukowiec, i iść ścieżką otaczającą jezioro,(od centrum rekreacyjnego w lewo) idziemy dopóki nie znajdziemy dużej odnogi w lewo. Jeśli ją już znajdziemy to jakieś 200 m później dojdziemy do jeziora Wilczkowa.

Pomyślnych połowów na jeziorze Wilczkowo!!!

Autor tekstu:Dawid

Wilczkowo jest jeziorem zaporowym moreny czołowej o powierzchni 300 ha, długości 4120 m i szerokości 1200 m. Maksymalna głębokość zbiornika to 26,7 m a średnia – 7,8 m. Linia brzegowa ma charakter klifowy, jej długość to ok. 12 km. Przez jezioro przepływa rzeka Drawa, łącząc Wilczkowo z jeziorem Krosino. Wody Wilczkowa są czyste i przejrzyste, określane na I klasę czystości, a dno kamieniste i żwirowe. Takie warunki sprzyjają rozwojowi bogatej fauny i flory. Prawie 50 ha jeziora to roślinność wodna wynurzona, która potrafi wdzierać się w taflę wody nawet na odległość 30 m. Jezioro wokół otaczają lasy. Z racji obfitości w ryby i trudności z dotarciem nad brzeg jeziora, akwen jest odwiedzany głównie przez wędkarzy, rzadko można spotkać plażowiczów. W wodach Wilczkowa pływają płocie, leszcze, wzdręgi, liny, karasie, okonie, szczupaki, węgorze a nawet sandacze i sumy. Najlepiej łowić z łodzi na środku jeziora (specyfika roślinności i dostępności do wody), choć sporadycznie można znaleźć kładkę przy brzegu, można też łowić z pomostu przy kempingu (w sezonie przed świtem i po zmroku). Wędkarze określają Wilczkowo mianem „najspokojniejszego jeziora”. Być może jest to związane właśnie z faktem, że jest tak niedostępne i strzeże swoich skarbów, przez co zniechęca żądnych wygód i komfortu wczasowiczów. Wypoczynek nad jeziorem jest możliwy m.in. na kempingu obok jeziora (w jego południowo – zachodnim skraju) oraz w okolicznych gospodarstwach agroturystycznych.

Jezioro Wisełka jest zbiornikiem rynnowym pochodzenia polodowcowego. Obejmuje powierzchnię ok. 20 ha. Jest to jedno z głębszych jezior na Pojezierzu Wolińskim. Maksymalna głębokość wynosi 8 m. Wokół północnych brzegów znajdują się zabudowania miejscowości. Południowe brzegi otoczone są zaś lasem. W północno-zachodniej części Wisełki znajduje się kąpielisko z trawiastym brzegiem oraz wypożyczalnią sprzętu wodnego. Jest to bardzo dobre miejsce do nauki windsurfingu. Tutaj, w przeciwieństwie do morza, wieje znacznie słabszy wiatr, a woda jest cieplejsza. Instruktorzy mogą udzielić fachowych lekcji tego sportu. W wodach Wisełki żyją między innymi węgorze, okonie, leszcze, liny i szczupaki. Wędkarze po wykupieniu pozwolenia mogą korzystać z tutejszych pomostów bądź wypłynąć na jezioro łódką.

Jezioro Wojtkowo jest średniej wielkości - jego powierzchnia wynosi ok. 15 ha, natomiast długość i szerokość to odpowiednio 1 km i 200 metrów. Maksymalna głębokość zbiornika to 9 metrów. Wysokość lustra wody wynosi ok. 90 m n.p.m.

Jest zaliczane do jeziora typu linowo-szczupakowego wg typologii rybackiej. Oznacza to, iż jego głębokość jest średnia, dno jest bardzo muliste przez co woda nie jest klarowna i przejrzysta a najczęściej jest całkowicie mętna. Dodatkowo, bardzo bogata jest roślinność takiego jeziora co potęguje, że woda nie jest przejrzysta, lecz zapewnia dobre warunki dla zwierząt, głównie ryb. Spotkać w takim jeziorze można oprócz szczupaków i linów, karasie, płocie i węgorze. 

Jezioro otoczone jest w całości lasem. Brzegi nie są strome, zazwyczaj porośnięte wysokimi trawami i roślinnością przybrzeżną. Wokół umieszczono kilka pomostów, dzięki którym łatwiej dostać się do wody.

Jezioro ma korzystne warunki do uprawiania amatorskiego połowu ryb. Jezioro posiada dużą różnorodność, jeśli chodzi o występujące w nim gatunki ryb. Jest też wyraźnie odizolowane od jednostek osadniczych.

Jezioro Woświn to jezioro rynnowe. Jest to najważniejsze jezioro dla tego regionu, a na pewno dla powiatu i gminy. Przede wszystkim imponuje ono wielkością, gdyż wynosi ona 809,7 ha, przy wymiarach 9,5 km na 2 km. Średnia głębokość jeziora wynosi ponad 9 m, a maksymalnie w niektórych miejscach odnotowywano głębokość nawet na ponad 28 m.  Objętość wody w całym akwenie to prawie 76 tys. m^3. 

Linia brzegowa jest dość kreta i w całości mierzy ponad 24 km. 

Jezioro w całości leży na terenie Ińskiego Parku Krajobrazowego, a ponadto zostało objęte specjalnym obszarem ochrony ptaków "Ostoja Ińska". Odznacza się II klasą czystości wody oraz II kategorią podatności na degradację biologiczną. Jezioro jest zasilane przez rzekę Ukleję, która wypływając także z jeziora czyni je jeziorem w pełni przepływowym. 

Jest łatwo dostępne i w pełni przystosowane do korzystania z jego walorów przez mieszkańców i turystów. Istnieją tu plaże z pomostami i pola biwakowe. 

Dodatkowo, jezioro objęte jest obwodem rybackim, zarządzanym przez prywatną spółkę, która pobiera opłaty za połów ryb. Na terenie jeziora nie wolno korzystać z jednostek o silniku spalinowym. 

Jezioro Załom, określane też jest nazwami Załom Wielki, Załomskie lub Załomie. Jego powierzchnia wynosi 104,7 ha, długość 3630 m, maksymalna szerokość 668 m, zaś maksymalna głębokość 21,5 m. W środkowej części jeziora znajdują się dwie wyspy porośnięte drzewami liściastymi. Rzeka Cieszynka łączy je z jeziorami Kamień i Dubie. Przy jeziorze przebiega odcinek trasy pieszo-rowerowej „Brzegiem człopskich jezior”. Nad jeziorem przygotowane jest miejsce biwakowe, jest też kąpielisko. W wodach akwenu można spotkać takie gatunki ryb jak: sielawa, leszcz, węgorz, lin, karp, okoń. Na półwyspie wcinającym się w północny brzeg jeziora znajduje się rezerwat przyrody "Stary Załom".

Jezioro Zamkowe, o powierzchni 133 ha, osiąga głębokość maksymalną aż 41 m, zaś jego średnia głębokość wynosi ok. 12,9 m. Linia brzegowa jest stosunkowo regularna, o wydłużonym kształcie, który na północy wcina się w tereny miasta Wałcz. Obwód jeziora ma prawie 11 km. Od strony południowej akwen ma dopływ z pobliskiego bagna oraz odpływ w części północnej, który za pomocą krytego kanału, przepływa przez miasto i łączy się z odpływem jeziora Raduń. Po północnej stronie umiejscowiona jest przystań żeglarska, w okolicy której przebiega droga krajowa nr 10. Linia brzegowa na terenie miasta jest zabudowana budynkami, w pozostałej części jezioro otoczone jest przez łąki, tereny rolne i działki rekreacyjne.

Bliskość miasta sprawia, iż mieszkańcy Wałcza chętnie wypoczywają nad wodami jeziora. Razem z licznymi parkami i terenami zielonymi miasta tworzy piękną panoramę i jest idealnym miejscem do wytchnienia od codzienności. Dzięki wspomnianej wcześniej przystani oraz zgodzie na używanie jednostek pływających, napędzanych silnikami spalinowymi, jest ważnym miejscem sportu i rekreacji dla okolicznej ludności. W latach 80 XX w. Jezioro Zamkowe było zanieczyszczone, jednak sukcesywnie z roku na rok stan wód ulega poprawie, m.in. dzięki urządzeniom napowietrzającym. Od 2003 r. akwen jest zarybiany m.in. szczupakami, okoniami, karpiami, sandaczami oraz węgorzami i pozostaje pod opieką koła Polskiego Związku Wędkarskiego Wałcz-Miasto. Wędkarze znajdą tu więc wiele atrakcyjnych miejsc do połowu ryb. W bezpośrednim sąsiedztwie jeziora, przy ul. Orlej 11, można zwiedzić zbudowany na początku XX w. w stylu neogotyckim kościół św. Antoniego, pierwotnie będący świątynią protestancką, po wojnie przekształcony w miejsce kultu wyznania rzymskokatolickiego.

Jezioro Zarańskie jest drugim co do wielkości jeziorem w okolicach Drawska Pomorskiego. Znajduje się ono w zlewni Starej Regi, w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu „Pojezierze Drawskie”. Powierzchnia jeziora wynosi 175 ha, a jego maksymalna głębokość to 18,6 m. Akwen ten posiada bardzo urozmaiconą linię brzegową, liczne zatoki i kilka dużych półwyspów. Brzegi jeziora generalnie są łatwo dostępne, płaskie, przeważnie użytkowane rolniczo jako pola uprawne i łąki. Woda w jeziorze jest przejrzysta, dno piaszczyste i praktycznie na całej długości linii brzegowej spotkamy małe naturalne plaże. W zachodniej części jeziora, w jego toni tkwi niewielka, ale za to bardzo ciekawa wyspa zwana „Wyspą świętych koni”. Wyjątkowość małej wyspy bierze się z odkryć archeologicznych dokonanych przez naukowców z Instytutu Archeologii w Toruniu. Podczas badań powierzchniowych na wyspie i podwodnych w jej pobliżu, odkryto, że wyspa około 1000 lat temu była ważnym miejscem kultu pogańskiego i dużym ośrodkiem handlu dla całego regionu. Odkryto tu wiele ciekawych zabytków, w tym broń, narzędzia, przedmioty codziennego użytku, biżuterię, itp. Na dnie jeziora w pobliżu wyspy odkryto kompletne szkielety koni, prawdopodobnie składanych w ofierze bóstwom i stąd obecna nazwa wyspy. Na południowym brzegu jeziora położona jest wieś Zarańsko, a na północnym wieś Żółte. Na terenach przy jeziorze rozwija się budownictwo letniskowe. Baza turystyczna nad tym jeziorem jest słabo rozwinięta, ale jest to atutem dla osób szukających ciszy, spokoju i ucieczki od cywilizacji. Nocleg można znaleźć na polu namiotowym, w gospodarstwie agroturystycznym lub kwaterach prywatnych. Jezioro jest zasobne w ryby, a nad brzegiem znajdziemy wiele małych pomostów i kładek wędkarskich.

Jezioro Zatorek jest niedużym akwenem o powierzchni 9,23 ha. Średnia głębokość wynosi zaledwie 1,2-2 m. Prawie w całości położone jest w lesie, jedynie południowo-zachodnie brzegi graniczą z miejscowością Wisełka. W północnej części znajduje się wyspa. Zbiornik ten powstał ok. 50 lat temu w skutek braku udrażniania poniemieckich drenów melioracyjnych, w wyniku czego zalana została leśna dolina. Wciąż jeszcze z wody wystają konary zatopionych drzew, wokół których rosną grążele, lilie wodne, grzybienie białe i żabiścieki pływające. Miejsce to stanowi ostoję dla awifauny. Spotkać tu można łabędzia niemego, puszczyka, kaczkę krzyżówkę, łyskę, czy trzciniaka. Występuje tu także duże bogactwo ryb, między innymi szczupaki, liny, karasie, okonie, płocie, karpy, leszcze i wzdręgi.

To urokliwe jezioro zachęca do zrobienia sobie przerwy. Lasy Państwowe, których własnością jest ten teren, zadbały o otoczenie Zatorka. Przygotowane są miejsca odpoczynku, także do grillowania, ale i pomosty dla wędkarzy. Po wykupieniu pozwolenia, można korzystać ze wszystkich udogodnień do łowienia ryb. Warto także wybrać się na spacer ścieżką przyrodniczą "Zatorek". Prowadzi ona wschodnim brzegiem jeziora oraz przez pobliski las. Na trasie znajdują się tablice edukacyjne oraz jeden punkt widokowy. Trasa ma ok. 3 km, a spacer trwa ok. 1,5 godziny.

Powierzchnia tego jeziora wynosi 273,3 ha, głębokość maksymalna 29 m, długość 4996 m. Jest to jezioro polodowcowe, rynnowe, o typowym dla tych jezior podłużnym kształcie i stromych brzegach. Jezioro ma silnie rozwiniętą linię brzegową - od północy półwysep (długi na ponad 2 km) dzieli je na dwie duże zatoki. Na półwyspie znajduje się pole namiotowe. W części północno-zachodniej znajdowała się kopalnia kredy, obecnie zalana wodą. Jezioro na południu połączone jest z jeziorem Smolno niewielkim ciekiem, który przecina "Przesmyk Śmierci" - miejsce walk o przełamanie Wału Pomorskiego. Na północy jezioro jest połączone ciekami wodnymi z jeziorami Dobre i Głodno. Z jeziora wypływa też rzeka Zdbiczna, wpływająca do Dobrzycy. Nad jeziorem i w jego okolicy znajdują się liczne ośrodki wypoczynkowe

Jezioro Zielin zajmuje powierzchnię 18 ha. Jego średnia głębokość wynosi 4,7 m, zaś maksymalna dochodzi do 10,7 m. 

Akwen otoczony jest przez wyróżniające się walorami krajobrazowymi lasy, głównie liściaste. Na jego południowym brzegu znajduje się plaża z pomostem oraz miejsce do biwakowania - można tutaj rozbić namiot albo postawić przyczepę. Dodatkowo dla turystów dostępne są przenośne toalety.
Miejsce to charakteryzuje się oddaleniem od źródeł hałasu, a okoliczne lasy posiadają nie tylko walory estetyczne, ale obfitują również w grzyby i inne składniki runa

Jezioro Zielin znajduje się na trasach wielu szlaków takich jak: czerwony szlak Templariuszy i Joanitów, zielony rowerowy „Szlak lasów i jezior” czy zielony szlak  Dariusa i Girenasa - około 1,5 km od północnego brzegu jeziora znajduje się pomnik i Muzeum Lotników Litewskich.

Jezioro Żerdno (nazywane również Srebrnym) to bardzo atrakcyjny i malowniczy akwen. Posiada regularny, owalny kształt, a jego linia brzegowa jest pozbawiona wyraźnych półwyspów i zatok. Powierzchnia jeziora wynosi 205 ha, maksymalna głębokość 36 m, a długość ok. 3 km. Brzegi przeważnie porośnięte są lasem liściastym, miejscami niskie, a miejscami bardzo wysokie, sięgające do 80 m ponad lustro wody. Cechą charakterystyczną jeziora jest krystalicznie czysta woda (I klasa czystości) i specyficzny odcień żwiru zalegającego na dnie, dzięki czemu mieszkańcy pobliskich wsi nazywają je jeziorem Srebrnym. Nad jeziorem leżą trzy miejscowości: Stare Drawsko, Żerdno i Nowe Drawsko. Samo jezioro nie jest mocno zagospodarowane turystycznie. Spotkamy tu jedynie dużo kładek i małych pomostów wędkarskich. Nad jego brzegami znajduje się jeden ośrodek wypoczynkowy w Żerdnie i kilka gospodarstw agroturystycznych w Nowym Drawsku. Nocleg bez trudu za to możemy znaleźć w Starym Drawsku, w którymś z ośrodków wypoczynkowych czy na polu namiotowym. Na jeziorze panują doskonałe warunki do uprawiania kajakarstwa, windsurfingu i żeglarstwa. Spokojne wiatry,  prosta linia brzegowa i brak mielizn sprawiają, że Żerdno szczególnie nadaje się  do nauki żeglowania. W dalekiej przeszłości Żerdno było zatoką pobliskiego jeziora Drawsko, z którym obecnie  połączone jest z rzeką Drawą (w zasadzie w tym miejscu to krótki, 100 metrowy, płytki kanał). Stare Drawsko położone pomiędzy tymi jeziorami stanowi naturalne zaplecze dla turystów. Oprócz noclegów znajdziemy tu również sklepy, restauracje i wypożyczalnie sprzętu wodnego. Ponadto w Starym Drawsku znajdują się ruiny zamku Drahim, o dużej atrakcyjności turystycznej. W jeziorze można złowić większość gatunków ryb słodkowodnych, włącznie z rybami wód głębokich: sieja, sielawa, szczupak, węgorz i okoń. Szczególnie ten ostatni bywa tu bardzo dorodny i często jest łowiony w rekordowych rozmiarach.

Jezioro Żółwińskie jest zbiornikiem rynnowym pochodzenia polodowcowego. Obejmuje powierzchnię 42 ha, a maksymalna głębokość wynosi 5 m. Przez zbiornik przepływa Lewieńska Struga, łącząca akweny Pojezierza Warnowsko-Kołczewskiego, zwanego również Wolińskim. Od południowego-zachodu Żółwińskie połączone jest z Jeziorem Domysłowskim, zaś po stronie północno-wschodniej z Jeziorem Kołczewo. Brzegi jeziora porośnięte są trzciną. W południowej części jest więcej zadrzewień. W południowo-zachodniej części akwenu, na tafli wody występuje dywan grążeli żółtych.

Jest to odpowiednie miejsce dla wędkarzy. Przygotowanych jest kilka kładek oraz jeden dłuższy pomost/molo. Niektóre mają barierki i drabinki, pozwalające zejść do wody. W południowej części znajduje się trawiasta plaża z dogodnym miejscem do wodowania łodzi. Poza tym jest to miejsce ciekawe historycznie. W czasie prac archeologicznych w okolicy znaleziono ślady cmentarzyska kultury łużyckiej z przełomu epoki brązu i żelaza.